บทที่ 30 ปล่อยเสือกลับเข้าป่า?

บทที่ 30 ปล่อยเสือกลับเข้าป่า?

“เล่นสกปรกแล้วไง?” แววตาของเจิ้งมู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขามองซากศพที่เกลื่อนกลาดโดยไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความหวาดกลัวหรือความรู้สึกผิด มือกลับยกปืนคู่ขึ้นมาอีกครั้ง

เสียงกระสุน “ปัง! ปัง! ปัง!” ดังถี่รัวออกจากปากกระบอกปืน ด้วยทักษะ [สแกนสนามแม่เหล็กนาโนLv3] ต่อให้เสี่ยวกู่จะเป็นนักฆ่าเงามืดระดับ B เลเวลสูงถึง 39 ในวันนี้ก็ไม่มีทางหนีพ้นได้ ทุกครั้งที่เขาหายตัวเข้าเงามืด เจิ้งมู่ก็กระหน่ำยิงจนลากเขาออกมาให้เห็นชัด

วงล้อมรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ มือขวาที่เหลืออยู่ไม่กี่คนถูกลูกระเบิดช็อตไฟฟ้าทำให้ตัวเกร็งกระตุก ล้มลงกับพื้น ก่อนถูกเจ้าลิคเกอร์กระโจนฟาดกรงเล็บฉีกหัวขาดกระเด็น

เสี่ยวกู่ผู้ผ่านสนามรบมาไม่รู้กี่ครั้ง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความกลัว

“เจิ้งมู่! ฉันยอมแล้ว! ทุกคนหยุดมือกันเถอะ ต่างคนต่างไป วันนี้ถือว่าไม่เคยเกิดเรื่องขึ้นก็เเล้วกันนะ!”

เจิ้งมู่แค่นหัวเราะอย่างดูแคลน ไม่แม้แต่จะเชื่อสักนิด เสียงปืนยังคงยิงเป็นจังหวะตามการคำนวณของทักษะ [ การวิเคราะห์การต่อสู้ Lv 3] ที่คาดเดาการเคลื่อนไหวล่วงหน้าได้หนึ่งวินาที ทุกนัดจึงแม่นยำราวกับตอกตะปู

“เสี่ยวกู่ หัวหน้าสมาคมผู้ยิ่งใหญ่ของเมืองหยุนถง ทำเรื่องสกปรกมาไม่รู้เท่าไหร่ แต่ถึงเวลาจะตายดันทำตัวโง่ ๆ คิดว่าจะหลบหนีไปได้งั้นเหรอ?”

เสี่ยวกู่ถูกบีบจนติดกำแพงพัง ๆ หน้าถอดสี ทักษะลอบสังหารทุกรูปแบบถูกบีบให้ไร้ค่าเมื่อเจอกับพวกเครื่องกลประหลาดรอบด้าน ระเบิดช็อตที่ทำให้ชาพร้อมลูกซองที่มีพลังโจมตีสูงไม่มีทางให้เขาทนไหว แม้กระทั่งนักรบโล่หินระดับ 35 ที่ทนทานสุด ๆ ยังถูกฆ่าตายในพริบตา

เขากัดฟันแน่น ใจรู้ดีว่าถ้าไม่หาทาง วันนี้คงได้ตายที่นี่แน่

“เจิ้งมู่! ฉันยอมแล้วจริง ๆ! ฉันมีแผนที่สมบัติลับของดันเจี้ยนที่ซ่อนอยู่! ถ้านายปล่อยฉันไป ของนั้นเป็นของนาย!”

คิ้วเจิ้งมู่ขมวดเล็กน้อย “แผนที่สมบัติลับงั้นเหรอ?”

เขาหัวเราะเยาะทันที “เสี่ยวกู่ นายคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง? ที่นายโผล่มาที่เมืองศพเน่าในคืนนี้ ก็เพราะหวังจะเจอทางเข้าเหมือนที่เพิ่งปรากฏเมื่อสองวันก่อนใช่ไหมล่ะ ถ้านายมีแผนที่จริง ๆ จะเสียเวลามาเดินเพ่นพ่านที่นี่ทำไม?”

เสี่ยวกู่หน้าซีดเผือด เหงื่อผุดเต็มหน้า รีบร้องขึ้นอย่างร้อนรน “ของจริง! ฉันไม่ได้โกหก! ดันเจี้ยนนี้จำกัดแค่ผู้เล่นไม่เกินเลเวล 30! ฉันกะจะขายให้คนใหญ่คนโต แต่ถ้าไม่เชื่อ หยุดยิงก่อนก็ได้ ฉันออกไปแล้วจะหยิบให้ดู! กระเป๋ามิติของฉันผูกติดกับชีวิต ถ้าฉันตาย นายก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี!”

เจิ้งมู่เงียบไปชั่วครู่ กระสุนจึงหยุดลง

เสี่ยวกู่ยกมือขึ้นสูง เดินออกจากกำแพงอย่างระมัดระวัง และในที่สุดก็เห็นชัดว่า สิ่งที่ล้อมตนเองเอาไว้คืออะไร ทหารเหล็กหน้าตาเหมือนกันห้าคนยืนตรงราวกับหุ่นยนต์ อีกทั้งยังมีสัตว์จักรกลสี่ขาครึ่งสัตว์ครึ่งเครื่องยนต์ที่คุกเข่าแนบพื้นราวกับสัตว์ร้าย

สายตาของเขายิ่งเต็มไปด้วยความสยดสยองทันที

“ไม่อยากจะเชื่อ…นายสร้างเครื่องจักรพวกนี้ได้จริง ๆ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงที่ว่า ‘อาชีพช่างกลไร้ค่า’ คงพังลงในไม่กี่ปีแน่”

ทว่าเจิ้งมู่ไม่เสียเวลาโต้เถียง เพียงแค่ขยับปากกระบอกปืนเป็นสัญญาณให้หยิบของออกมา

เสี่ยวกู่ยอมล้วงออกมาม้วนหนึ่งส่งไปให้ หลั่นปิ่งเยว่รีบตรวจสอบด้วยเวทตรวจสอบก่อนพยักหน้า “เป็นแผนที่จริง”

ใบหน้าที่เคยโหดเหี้ยมของเสี่ยวกู่ฝืนยิ้มประจบ “สมาคมของฉันพังแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันสัญญาจะไม่โผล่มายุ่งอีก”

เจิ้งมู่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนโบกมือให้ถอย

วงล้อมเปิดช่องว่างเล็ก ๆ ข้างหลังออกมา

“นายจะปล่อยไปจริงๆเหรอ?” หลีเฉิงคุนรีบโวยเสียงดัง “เธอเกือบตายเพราะมันเชียวนะ!”

แต่เจิ้งมู่เพียงส่ายหัว บอกกับเสี่ยวกู่ว่า “วางของไว้แล้วไปซะ ฉันรับประกันว่าพวกมันจะไม่แตะต้องนาย”

เสี่ยวกู่วางของไว้กับพื้น ก่อนค่อย ๆ ถอยหลังอย่างระแวดระวัง ในสายตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงว่าพวกเจิ้งมู่จะหักหลัง

จนกระทั่งออกมานอกวงล้อมเต็มตัว เขาถึงค่อยถอนหายใจยาว ทว่าดวงตากลับฉายแววอาฆาตหันกลับมามอง

“เจิ้งมู่! วันนี้ฉันจำใส่ใจไว้แล้ว!”

เจิ้งมู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คิดจะแก้แค้นสินะ?”

เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังลั่นจากปากเสี่ยวกู่ “แกทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา จะให้ฉันยอมง่าย ๆ ได้ยังไง! ฮ่าฮ่าฮ่า! เจิ้งมู่! ช่างกลที่ไร้ค่า แต่แกกับสร้างได้จนถึงขั้นนี้ ก็ถือว่าแกมีฝีมือ…เสียดาย”

เขาหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “สุดท้ายแล้ว แกก็ยังเป็นแค่เด็กโง่ ๆ อยู่ดี!”

หลีเฉิงคุนที่ยืนข้าง ๆ ถึงกับกระทืบเท้าอย่างเดือดดาล แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมา ก็เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน

เสียงโลหะเสียดสีกึกก้องดังมาจากด้านหลังของเสี่ยวกู่

เขาหันไปมอง พลันพบว่า รถบรรทุกที่จอดอยู่กลับกลายร่างเป็นหุ่นยนต์ยักษ์สูงเจ็ดถึงแปดเมตรเต็มสองตา!

เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พอหันกลับมาก็เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเจิ้งมู่

“แก…”

ยังไม่ทันได้พูดจบ มือเหล็กยักษ์ก็คว้าตัวเขาเอาไว้แน่น

“อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!”

เสียงกรีดร้องสยดสยองดังลั่นไปทั่วดินแดนรกร้าง...