ตอนที่36 ปีเตอร์ฝากตัวเป็นศิษย์

หลังจากได้ยินคำตอบรับของโพลาริส

เจียงเฉินลดเสียงลงเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันวางแผนจะก่อตั้งองค์กรใหม่ ชื่อว่า ‘หง’ และอยากให้เธอเป็นตัวแทน” [ 洪 ] ความหมาย = ยิ่งใหญ่,อุทกภัย,ท่วมท้น

“ทางที่ดีอย่าคิดเล่นตุกติกกับฉัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็……”

ทันทีที่คำพูดจบลง

จู่ๆ โพลาริสที่ยืนอยู่บนผิวน้ำ ก็ถูกเส้นบางอย่างที่มองไม่เห็นฟาดกระเด็นขึ้นฝั่ง ก่อนจะกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง

เธอล้มกลิ้งอยู่กับพื้น ความเจ็บทำให้ต้องกัดฟันแน่น แล้วในวินาทีถัดมา

เหตุการณ์ที่ทำให้โพลาริสแทบไม่อยากเชื่อก็เกิดขึ้น

ร่างกายของเธอกลับถอดชุดชั้นในออกเองอย่างควบคุมไม่ได้ และมันถูกโยนตกลงไปบนผิวน้ำของทะเลสาบ

“WTF!!!”

ใบหน้าของโพลาริสร้อนผ่าวในทันที

ร่างกายของเธอถูกใครบางคนควบคุมอยู่!

แต่เธอไม่รู้เลยว่าในตอนนั้นเองที่ปลายนิ้วของเจียงเฉินมีเส้นใยที่มองไม่เห็นหลายเส้น

ซึ่งแม้แต่ตาเปล่าก็แทบไม่อาจสังเกตกำลังพาดอยู่บนตัวเธอ

เส้นใยเหล่านี้สามารถควบคุมจากระยะไกลได้อย่าว่าแต่ถอดเสื้อผ้าเลยต่อให้หยิบมีดแทงตัวเองก็เป็นเรื่องง่ายดาย

“น่ากลัวจริงๆ.....ผู้ชายคนนี้”

โพลาริสถึงกับสัมผัสได้ถึง “สายตาแห่งความตายจากห้วงลึก” เป็นครั้งแรก เพียงชั่วพริบตา เจียงเฉินก็เข้าควบคุมการเคลื่อนไหวของเธอได้อย่างสมบูรณ์

หากเจียงเฉินไม่พอใจขึ้นมาจริง ๆ

ในวินาทีถัดไป

เธอคงได้…

ล้มลงท่ามกลางกองเลือด…

“ฉันจะไม่คืนคำพูด”

ดวงตาของโพลาริสไหววูบเล็กน้อย

ความจริงแล้ว การอยู่ใต้บังคับบัญชาของเจียงเฉินก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด อย่างน้อยก็ไม่ได้น่าแย่อย่างที่จินตนาการไว้

องค์กรใต้ดินของบราเธอร์ฮูดที่เธอสังกัดอยู่ ก็เป็นเพียงแค่สาขาหนึ่งเท่านั้น แทบไม่มีบทบาทอะไรด้วยซ้ำ

สู้ฉวยโอกาสนี้ สร้างอำนาจที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตัวเองต่อ “พ่อ” ที่มีความสัมพันธ์ห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า จะดีกว่า

เมื่อเห็นโพลาริสยอมอ่อนข้อ มุมปากของเจียงเฉินก็ยกยิ้มลึกขึ้นอีกเล็กน้อย

――――――――――――――

สามวันต่อมา

ชีวิตของเจียงเฉินในมหาวิทยาลัยรัฐดำเนินไปอย่างราบเรียบ ไม่มีอะไรหวือหวา

เกวนยังคงยืนกรานนำข้าวกล่องมาให้เจียงเฉินทุกวันทั้งคอยถามไถ่ดูแลเอาใจใส่แถมยังอาศัยข้ออ้างเรื่องเรียนภาษาจีนเพื่อเข้าใกล้เขา

ปาร์คเกอร์เฝ้ามองทุกอย่างอยู่ในสายตารู้สึกทั้งน้อยใจทั้งอึดอัดแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

เพราะเมื่อเทียบกับเจียงเฉินแล้ว ตัวเขาช่างดูอ่อนแอเกินไป

โดยเฉพาะตอนที่เห็นเจียงเฉินใช้พลังใยแมงมุม ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ถึงขั้นที่ในใจของปาร์คเกอร์เริ่มมีความคิดอยากยกเจียงเฉินเป็นอาจารย์

วันนึงเจียงเฉินมาถึงห้องเรียนตามปกติ

ทันใดนั้นเองใบหน้าคุ้นตาปรากฏขึ้น พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ส่งมาทางเขา

“บลิงค์?!” เจียงเฉินพึมพำด้วยความประหลาดใจ

เขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมเธอถึงมาอยู่ในห้องเรียนได้

“นี่เธอมาไม้ไหนกัน?”

“ศาสตราจารย์เอ็กซ์จัดการให้ฉันมา” บลิงค์อธิบายอย่างใจเย็น

หลังจากศาสตราจารย์เอ็กซ์ได้เห็นรายชื่อค่าหัวในตลาดมืดก็รู้สึกว่าเจียงเฉินเริ่มตกเป็นเป้าสายตาของหลายฝ่าย

แม้ความแข็งแกร่งของเจียงเฉินจะเป็นที่ประจักษ์ แต่ศาสตราจารย์เอ็กซ์ก็ยังเชื่อว่าการระวังไว้ก่อนย่อมดีที่สุด

เขาไม่ต้องการเห็นคนที่ตนเองอุตส่าห์ดึงตัวมา ต้องไปเผชิญอันตราย

ด้วยเหตุนี้เพื่อความปลอดภัย ศาสตราจารย์เอ็กซ์ จึงใช้เส้นสายส่วนตัว จัดให้บลิงค์เข้ามาในชั้นเรียนเดียวกับเจียงเฉินในฐานะนักเรียน

หากวันใดเจียงเฉินเผชิญอันตรายที่ยากจะต้านทาน บลิงค์ก็สามารถใช้พลังเคลื่อนย้าย พาเขาไปยังที่ปลอดภัยได้ทันที

และวันนี้ก็คือวันแรกที่บลิงค์เข้าชั้นเรียนอย่างเป็นทางการ

“ต่อจากนี้ เราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแล้ว”

เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของเจียงเฉิน บลิงค์ก็เป็นฝ่ายเดินมานั่งข้าง ๆ เขาเอง

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ได้พบกัน บลิงค์ก็เริ่มรู้สึกดีกับเจียงเฉินแล้ว

ท่ามกลางเหล่ามิวแทนท์ทั่วโลก คนเชื้อสายจีนมีอยู่น้อยมาก ยิ่งคนที่แข็งแกร่งยิ่งแทบหาไม่ได้

สำหรับบลิงค์การได้พบเจียงเฉินที่เอ็กซ์ แมนชั่นราวกับเป็นการจัดสรรของโชคชะตา

แต่ด้วยสถานะอาจารย์กับนักเรียนเธอจึงไม่เคยแสดงความรู้สึกในใจออกมา

“ยังไม่ได้กินมื้อเช้าใช่ไหม?”

“นี่ฉันทำเกี๊ยวมาให้ อาหารของบ้านฉัน”

ขณะที่เจียงเฉินกำลังครุ่นคิดในมือของบลิงค์ก็ปรากฏกล่องข้าวขึ้นมา

ทันทีที่เปิดออกไอร้อนจากเกี๊ยวลอยฟุ้งไปทั่วห้อง กลิ่นหอมเรียกสายตาจากทุกคนในชั้น

เจียงเฉินไม่สนใจสายตาเหล่านั้น หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย

“กินด้วยกันสิ” เมื่อเห็นบลิงค์มองอยู่ เจียงเฉินก็เอ่ยชวนสั้น ๆ

“อืม” บลิงค์พยักหน้าทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี

“เขา…นี่มัน…ทำไมมีผู้หญิงเพิ่มมาอีกคนล่ะ?!”

เกวนที่เพิ่งถือกล่องข้าวเดินมาถึงหน้าประตู เห็นภาพตรงหน้าก็ชะงักไปทั้งตัว

“เธอยังเอาอาหารเช้ามาให้เจียงเฉินอีกเหรอ?!”

เกวนมองเจียงเฉินที่กำลังกินอย่างมีความสุข ก่อนจะก้มมองของในมือของตัวเอง

ความรู้สึกผิดหวังเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาแม้เธอจะพยายามแค่ไหนเจียงเฉินก็เพียงรับกล่องข้าวไปพูดขอบคุณแล้วกินเพียงไม่กี่คำ

แต่ตอนนี้เขากลับชวนผู้หญิงคนนั้นกินด้วยกัน

ในชั่วขณะเดียวเกวนกัดฟันแน่น รู้สึกเหมือนหัวใจว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก

ตึก ตึก ตึก!!

ทันใดนั้นเอง

เสียงฝีเท้าจากด้านหลังค่อยๆ ดังใกล้เข้ามา

เมื่อเกวนหันกลับไปมอง

คนที่มาถึงก็คือ ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์

ปีเตอร์เดินไปหาเจียงเฉินด้วยสีหน้าแน่วแน่ ราวกับตัดสินใจมาดีแล้ว

“รุ่นพี่เจียงเฉิน… ผมขอฝากตัวเป็นศิษย์ได้ไหม?”

“ผมนับถือฝีมือของรุ่นพี่มาก ผมอยากแข็งแกร่งกว่านี้!”