ตอนที่35 รับสมัครลูกน้อง
ตอนที่35 รับสมัครลูกน้อง
“ไอ้บ้าเอ๊ย! ถ้านายกล้าผลักฉันลงไป เรื่องนี้ไม่จบแน่!” โพลาริสดิ้นรนสุดแรงแต่ทำได้เพียงกระโดดกะเผลกๆ ตามหลังเจียงเฉินราวกับซอมบี้
“มีอะไรที่ฉันไม่กล้าบ้าง? จับถ่วงน้ำยังต้องแยกชายหญิงอีกหรือไง?”
พูดจบ เจียงเฉินก็ทำท่าจะผลักโพลาริสลงทะเล
“ฉันพูด! ฉันจะพูดแล้ว!” ในวินาทีที่รองเท้าของเธอแตะผิวน้ำ โพลาริสก็ยอมแพ้ทันที
เดิมทีเธอคิดว่าเจียงเฉินคงไม่ทำอะไรผู้หญิงอย่างเธอ
แต่ใครจะไปคาดคิดว่าผู้ชายคนนี้คิดจะจับเธอถ่วงน้ำจริง ๆ!
ถ้าเรื่องแบบนี้หลุดออกไป ในฐานะลูกสาวของแม็กนีโต เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
บราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์สเองก็คงเสียศักดิ์ศรีจนหมดสิ้น
“ถ้าจะพูดตั้งแต่แรกก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้ว่ามา” เจียงเฉินเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน
“นายไม่รู้เหตุผลจริง ๆ เหรอ?”
“ฐานของพวกเราถูกนิวเคลียร์ที่นายโยนมาระเบิด ฉันก็ต้องมาแก้แค้นนายสิ!”
โพลาริสตอบสั้น ๆ ตรงประเด็น
“มีแค่นั้น?” เจียงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
มันน่าไม่ใช่แค่นั้นถ้าแม็กนีโตคิดจะเก็บฉันจริง จะส่งแค่พวกกระจอกแบบนี้มาหรือ?
แถมยังปล่อยให้ลูกสาวตัวเองมาเสี่ยงอันตรายอีก?
บ้าไปแล้ว… แบบนี้มันดูถูกฉันชัดๆเจียงเฉินยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“พ่อของเธอส่งเธอมาคนเดียวเนี่ยนะ?”
“หึ! ฉันจะบอกให้นะ ฉันแค่มาลองเชิงเท่านั้น พอแน่ใจว่าเป็นนาย พ่อฉันก็จะพาคนมาจัดการเอง!”
“ถ้านายกล้าจับฉันถ่วงน้ำ เดี๋ยวพ่อฉันจะทำให้นายเสียใจที่เกิดมาเลย!” โพลาริสแกล้งทำเป็นฮึดฮัด
ภายนอกดูเหมือนไม่กลัวอะไร แต่ในใจกลับตื่นตระหนกสุด ๆ
“ติ๊ง! ตรวจสอบเสร็จสิ้น — เธอกำลังโกหก!”
ขณะที่เจียงเฉินกำลังลังเล เสียงหนึ่งก็ผุดขึ้นในความคิด
สกิลตรวจสอบคำโกหกทำงานทันที จับสัญญาณคำพูดของโพลาริสแล้วส่งผลกลับสู่สมองของเขา
“ดูท่าสกิลนี้จะใช้ได้จริงแฮะ” เจียงเฉินลอบยิ้มในใจ
จากนั้นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าเจียงเฉิน “เธอคิดจะขู่ฉันงั้นเหรอ?”
“งั้นฉันรอสักไม่กี่นาทีดีไหม รอให้พ่อเธอมาถึง แล้วค่อยจับเธอถ่วงน้ำต่อหน้าเขาเลย?”
“เจียงเฉิน! นายมันเลวจริงๆ!” โพลาริสสะบัดหน้าหนีด้วยความโมโห
ไอ้หมอนี่รู้ได้ยังไงว่าฉันโกหก?!
เพราะอะไร? สัญชาตญาณงั้นเหรอ?!
แต่ท่าทางเขาดูมั่นใจมากจริงๆ
“เอาล่ะ ในเมื่อเธอไม่ยอมพูดความจริง งั้นฉันโยนเธอลงไปเลยดีกว่า”
“โยนงั้นเหรอ?!” แค่ได้ยินคำนี้ โพลาริสก็แทบอยากร้องไห้
คุณหนูใหญ่แห่งบราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์ส ลูกสาวสุดที่รักของแม็กนีโต กลับมีคนพูดว่าจะ ‘โยน’ เธอทิ้ง?!
ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
ไม่สิ… ต้องใจเย็นไว้ก่อนตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาปะทะตรง ๆ
ขอแค่รอดไปได้ก่อน ทุกอย่างยังแก้ไขได้!
อีกอย่าง บอกเขาไปก็ไม่ได้กระทบความลับของบราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์สเลย
“เดี๋ยวก่อน! ฉันพูดก็ได้!”
“จริง ๆ แล้ว ฉันแค่อยากช่วยแบ่งเบาภาระให้พ่อ เลยลงมือเองโดยพลการ”
“พ่อฉันมอบหมายให้ฉันดูแลพื้นที่แถบนี้ พอรู้ว่านายอยู่ที่นี่ ฉันก็เลย… ก็ประมาณนั้น…” โพลาริสยอมเล่าตามตรง
เจียงเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย “อ้อ ที่แท้เธอก็เป็นหัวโจกแถวนี้สินะ?” ได้ยินเช่นนั้น เจียงเฉินก็พลันมีสีหน้าสนใจขึ้นมาทันที
“ถ้าฉันดึงเธอเข้ามาอยู่ฝ่ายเดียวกับฉันได้ แล้วยังมีทางฝั่งโรงเรียนมิวแทนท์อีก แบบนั้นฉันก็…”
เจียงเฉินครุ่นคิดเงียบ ๆ แววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์บาง ๆ
“ปล่อยฉันได้หรือยัง?” โพลาริสเอ่ยอย่างระมัดระวัง หลังสังเกตสีหน้าของเขา
“จะปล่อยเธอไปก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่…”
“แต่อะไร?” โพลาริสมองเจียงเฉินอย่างประหม่า
“แต่เธอต้องยอมมาเป็นลูกน้องฉัน”
“ไม่มีทาง! อย่าหวังเลย!” โพลาริสส่ายหน้าทันควันแทบไม่ต้องคิด
“ก็ตามนั้น งั้นเธอก็เหลือแค่ทางเลือกที่สอง” เจียงเฉินพูดราวกับคาดไว้แล้วว่าเธอจะปฏิเสธ
“นายจะให้ฉันทำอะไรอีก?” เมื่อเห็นรอยยิ้มมีเลศนัยของเขา โพลาริสก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก”
“ฉันให้เลือกสองอย่าง จะยอมอยู่ฝ่ายฉันดี ๆ หรือจะให้ฉันโกนหัวเธอให้เกลี้ยง แล้วกลับไปหาพ่อเธอ?”
สิ้นคำ เจียงเฉินเป่าลมหายใจเบาๆจู่ๆก็มีดน้ำแข็งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาอย่างไร้ที่มา
ในพริบตาโพลาริสตัวสั่นสะท้าน รูม่านตาหดแคบ
“มะ....ไม่เอานะ....ฉันไม่เอา”
สำหรับคนอย่างเธอ จะให้บาดเจ็บยังพอทนได้
แต่ทรงผมพังไม่ได้เด็ดขาด!
ถ้าถูกโกนหัวจริง ๆ มันเลวร้ายยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก “ก็ได้! ฉันยอมแล้ว! ฉันยอมเป็นลูกน้องนายก็ได้…”