ตอนที่34 รังแกลูกสาวแม็กนี่โต
ตอนที่34 รังแกลูกสาวแม็กนี่โต
เจียงเฉินสังเกตได้ว่าสายตาของคนกลุ่มนี้ล้วนแฝงไปด้วยความไม่เป็นมิตรเล็กน้อย
เจียงเฉินดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกงอย่างไม่ใส่ใจ
“พวกนายมาขวางทางฉันหมายความว่ายังไง? จะรุมท้าฉันสู้คนเดียว หรือจะให้ฉันท้าพวกนายทั้งกลุ่มดีล่ะ?”
แม้บราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์สจะส่งคนมาดักเขากะทันหันมากมาย แต่สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง
ในความคิดของเจียงเฉิน
เขาจำได้ว่าตัวเองไม่เคยไปมีเรื่องกับคนของบราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์สเลย
“บ้าชะมัด! หัวหน้า! ไอ้หมอนี่มันหยิ่งผยองเกินไปแล้ว!”
“ลงมือเลยเถอะ พวกเราไม่ได้ยืดเส้นยืดสายมานาน มือไม้เริ่มคันแล้วนะ”
“เชี่ยเอ๊ย! ไอ้โง่ไม่รู้จักที่ตาย! ฉันจะซัดมันให้ฟันกระเด็น!”
ลูกน้องหลายคนเข้าใจความหมายในคำพูดของเจียงเฉินทันที ต่างหน้าแดงด้วยความโกรธ ง้างแขนเตรียมลงมือ
“ได้ยินมาว่าเหตุการณ์ที่นิวยอร์กครั้งก่อน เป็นนายที่โยนนิวเคลียร์ลูกนั้นใส่ฐานทดลองของเรา!”
“วันนี้ ฉันจะคิดบัญชีกับนายให้มันจบ ๆ ไป!”
โพลาริสก้าวเดินออกมาข้างหน้าด้วยความโกรธที่เดือดพล่าน ขณะเดียวกันเธอยกมือขวาขึ้น มีดสั้นเล่มหนึ่งถูกดูดเข้ามาสู่ฝ่ามือของเธอ
เพียงแต่ทันทีที่ได้ยินคำพูดของโพลาริส
เจียงเฉินก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
ที่แท้ตอนครั้งก่อนที่เขาโยนนิวเคลียร์ออกไป มันดันไปตกใส่ห้องทดลองของบราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์สเข้าเต็ม ๆ
ให้ตายเถอะ โชคแบบอะไรกันครับเนี่ย!
“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ต้องขอโทษด้วยฉันแค่โยนออกไปส่งๆ ไม่ได้ตั้งใจเลยจริง ๆ” เจียงเฉินหัวเราะเบา ๆ อย่างจนปัญญา
แต่คำพูดนี้กลับไปกระตุ้นเส้นประสาทของโพลาริสและพวกอย่างจัง
บ้าเอ๊ย!
นี่นายบอกว่าโยนส่งๆ งั้นเหรอ?!
“เลิกพูดไร้สาระกับมัน! จัดการเลย!”
“ถุย! ไอ้เด็กเวร พูดจาไม่รู้เรื่อง วันนี้เองได้พิการแน่!”
“ฉันจะตืบมันแทนหัวหน้าเอง!” ทันทีที่เสียงตะโกนหยาบกระด้างหลายเสียงดังขึ้น
จู่ๆ ด้านหลังของเจียงเฉินก็มีฝ่ามือขนาดมหึมายื่นพรวดเข้ามา หมายจะคว้าคอของเขา
กร๊อบ—!!
เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นในพริบตา
เจียงเฉินคว้าจับมือข้างนั้นไว้ แล้วบิดสวนกลับอย่างรุนแรง!
อ๊ากกก!!
ข้อมือของมิวแทนท์ด้านหลังหักแบบแหลกละเอียด ความเจ็บปวดทำให้เขาร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
“ลุย!” ในจังหวะนั้นเองหลายคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
ทุกคนระเบิดพลังพิเศษของตัวเองออกมา
ตึง! ตึง!
เจียงเฉินกระโดดพุ่งขึ้นจากจุดเดิมสูงกว่าสามเมตร สองเท้ากวาดลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
วินาทีถัดมาเขาหมุนตัวเตะเป็นวง เท้าราวกับลูกข่างที่กำลังหมุน พุ่งใส่ใบหน้าของคนหลายคนตรงหน้าอย่างจัง
ตูม ตูม ตูม!!
หลายร่างปลิวกระเด็นออกไปไกลกว่าสิบเมตร ชนแถบต้นไม้และแนวพุ่มไม้รอบๆ หักกระจาย แต่แรงส่งยังไม่ลดลงแม้แต่น้อย
ทว่าทั้งหมดนั้นยังไม่ใช่จุดจบเจียงเฉินผลักฝ่ามือออกไปอย่างแรง
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ภายใต้พลังของผลอิโตะอิโตะ
เส้นใยนับไม่ถ้วนพุ่งออกไปราวกับกระสุนแกตลิง กลายเป็นใยแมงมุมที่เข้ามัดร่างคนเหล่านั้นจนแน่นหนา ราวกับมัมมี่
โพลาริสเองก็ไม่รอดขณะที่เธอกำลังจะปลดปล่อยพลังสนามแม่เหล็ก เส้นใยจำนวนมากก็พุ่งเข้าพันรอบเอวและแขนทั้งสองข้างของเธอในพริบตา
ถึงโพลาริสจะเป็นลูกสาวของแม็กนีโตแต่เมื่อเทียบกับผู้เป็นพ่อแล้วความสามารถในการควบคุมสนามแม่เหล็กของเธอยังห่างชั้นกันมาก
“อื้ออือ…!”
“ปล่อยพวกเรา…”
“ไอ้หนู แกกล้าดีนี่! หัวหน้าไม่ปล่อยแกไว้แน่!”
หลายคนถูกใยแมงมุมพันธนาการจนพูดแทบไม่ชัด
“ปล่อยฉันนะ! นาย… นายลอบโจมตีฉัน!”
โพลาริสทั้งโกรธทั้งอับอาย พยายามดิ้นรนไปมา แต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้เลย
เมื่อเห็นว่าเอริคผู้เป็นพ่อต้องกลัดกลุ้มกับเหตุการณ์ฐานถูกทำลายมาตลอดหลายวัน
วันนี้ พอเธอรู้โดยบังเอิญว่าเจียงเฉินปรากฏตัวที่โรงเรียนมิวแทนท์ เธอจึงพาคนมาดักเล่นงานเขาเอง
เดิมทีคิดจะช่วยแบ่งเบาภาระให้พ่อ แต่สุดท้ายกลับพลาดท่าเสียทีอย่างยับเยิน
“เธอคิดว่ามันจะเป็นไปได้เหรอ?” เจียงเฉินส่ายหน้า
“นะ...นายจะทำอะไร?”
เมื่อเห็นเจียงเฉินใช้เส้นใยดึงพวกของเธอลอยขึ้นไปกลางอากาศ โพลาริสก็พลันรู้สึกถึงลางร้าย
“เธอรู้ไหมว่าคำว่า ‘จับถ่วงน้ำ’ หมายความว่ายังไง?”
“รู้สิ....” โพลาริสเบิกตากว้าง ตอบอย่างไร้เดียงสา
ทันใดนั้น
เธอก็ร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก “นะ…นายจะจับพวกเขาถ่วงน้ำเหรอ?!”
“เดาถูก แต่ไม่มีรางวัลนะ” เจียงเฉินยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน
“ไม่! ปล่อยพวกเขา! ไม่งั้นฉันจะฆ่านาย!”
โพลาริสโกรธจนแก้มแดงก่ำ
ตูมมมม!!
สิ้นเสียงคนหลายคนที่ถูกใยห่อหุ้ม ก็ถูกเหวี่ยงลงสู่ทะเลทันที
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย…!”
“ฉันว่ายน้ำไม่เป็น…!”
หลังจากร่างเหล่านั้นตกน้ำ เจียงเฉินก็เดินเข้ามาหาโพลาริส พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ
“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉัน…ฉันจะ…”
โพลาริสลนลาน กระโดดถอยหลังไปหลายก้าว ท่าทางดูเงอะงะราวกับหมีตัวน้อย
“แล้วเธอจะทำอะไรได้? ถ้าไม่อยากลงไปอยู่กับพวกเดียวกันก็พูดมาตรงๆว่าทำไมถึงมาดักเล่นงานฉัน”
“ไม่มีทาง! ฉันไม่ยอมก้มหัวให้นายเด็ดขาด!” โพลาริสเชิดหน้าสีหน้าแข็งกร้าว
เธอคิดว่าเจียงเฉินที่ยังไม่โยนเธอลงทะเล คงเพราะไม่อยากทำร้ายผู้หญิง
แต่ความจริงแล้วนั่นเป็นเพียงความเข้าใจผิดของเธอเอง
“งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า!” พูดจบ เจียงเฉินก็ดึงเส้นใย ลากโพลาริสมุ่งหน้าไปยังผิวน้ำทะเล
“นาย… ปล่อยฉันนะ! ไอ้บ้า! ไอ้เลว! ไอ้สารเลว…!”
“ฉันจะฟ้องนายข้อหาทำร้ายผู้เยาว์…!”