บทที่ 26 เวินซูอีกแล้วเหรอ? คุณกับเธอไม่เหมือนกันสักหน่อย!

เก้าโมงเช้าวันเสาร์ บริเวณหน้าร้านซาลาเปาและในร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้ออบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตชีวาของผู้คน

ที่หน้าร้าน 'ฮ่วนเหยียน'

เฉินหยวนซีเท้าแขนกับขอบหน้าต่างรถ ทอดสายตามองเข้าไปในร้านอย่างใจเย็น

เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เฉินหยวนซีได้รับข้อความทางวีแชตจากเวินซู ให้มารับคน

อันที่จริง ต่อให้ไม่ได้รับข้อความ เขาก็ตื่นนานแล้ว ไม่ใช่แค่ตื่น แต่ยังไปออกกำลังกายที่ยิมเสร็จไปหนึ่งชั่วโมงและอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วด้วย นี่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมากสำหรับเฉินหยวนซีคนเดิม สมัยเรียนมัธยม เขาไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้มาก่อนเลย

ตั้งแต่มาเป็นคนขับรถให้เวินซู เขาเลิกนอนดึก ตารางชีวิตเป็นระบบระเบียบขึ้นผิดหูผิดตา ที่แปลกที่สุดคือเขาไม่รู้สึกต่อต้านเลยสักนิด!

ถึงขนาดเผลอคิดไปว่าตัวเองหลงรักการทำงานและเกิดมาเพื่อเป็นมนุษย์เงินเดือนโดยแท้

ระหว่างขับรถมา เฉินหยวนซีก็ยังงงตัวเองไม่หาย ทายาทเศรษฐีรุ่นสองดีกรีนักแข่งรถระดับท็อปอย่างเขา ดันมาภูมิใจกับการเป็นคนขับรถให้ชาวบ้านเนี่ยนะ?!

นี่มันเรื่องผีหลอกกลางวันแสกๆ ชัดๆ!

ขณะที่เฉินหยวนซียังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ เขาก็เห็นเวินซูเดินควงแขนหว่านอวี้ชิงออกมาจากร้าน

"พี่เวิน! ไม่ต้องห่วงค่ะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน รับรองภารกิจสำเร็จ!"

ทั้งสองเดินมาหยุดที่รถของหว่านอวี้ชิง

หว่านอวี้ชิงที่ตาบวมตุ่ยเหมือนลูกวอลนัต ขอบตาดำคล้ำยิ่งกว่าหมีแพนด้า ตบหน้าอกตัวเองดังป้าบการันตีกับเวินซู!

"โอเค เสร็จธุระแล้วอย่าลืมกลับไปพักผ่อนให้เต็มที่นะ ไว้เจอกันตอนบ่าย"

เวินซูสบตาที่เปี่ยมไปด้วยพลังใจของอีกฝ่ายแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"รับทราบค่า!!!"

คำตอบรับสั้นๆ แต่พลังเสียงดังกึกก้องราวกับแม่ทัพนำทัพออกศึก

เฉินหยวนซี: ... ยัยนี่กินยาผิดขวดแต่เช้าเลยหรือไง?

ทว่าหว่านอวี้ชิงไม่แม้แต่จะปรายตามองเฉินหยวนซี นางกระโดดขึ้นรถ คาดเข็มขัดนิรภัย สตาร์ทเครื่อง ทั้งหมดทำอย่างรวดเร็วต่อเนื่องราวกับจะรีบไปออกรบ

"เธอ... ไม่เป็นไรแน่นะครับ?"

เฉินหยวนซีเอียงคอถามเวินซูขณะเธอขึ้นรถ สังเกตเห็นรอยคล้ำจางๆ ใต้ตาของเธอเหมือนกัน เลยอดสงสัยไม่ได้ เมื่อคืนสองคนนี้ไปทำอะไรกันมา? ไปเป็นขโมยขโจรหรือไง?

"ไม่เป็นไรหรอก"

เมื่อคืนทั้งสองคุยกันเกือบสว่าง กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตีสาม หลังจากตกลงรายละเอียดบางอย่างเรียบร้อย เวินซูก็มอบหมายหน้าที่เก็บค่าเช่าให้หว่านอวี้ชิงรับผิดชอบ

ไม่ว่าจะเก็บได้เท่าไหร่ เงินจำนวนนั้นจะถือเป็นทุนเริ่มต้นที่เวินซูลงทุนกับหว่านอวี้ชิง พอได้ยินแบบนั้น หว่านอวี้ชิงก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

นั่นแหละสาเหตุที่เช้าขนาดนี้ นางถึงได้คึกคักเหมือนฉีดเลือดไก่เข้าเส้น

เป็นวัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ นะ!

'คนแก่' วัย 24 อย่างเวินซูอดทอดถอนใจเงียบๆ ไม่ได้

"ฉันของีบหน่อยนะ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วขับรถเข้าโรงจอดได้เลย ไม่ต้องปลุก"

"รับทราบครับ"

เฉินหยวนซีเลื่อนกระจกขึ้นและออกรถอย่างนิ่มนวล

สามวินาทีต่อมา

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเวินซูก็ดังขึ้นข้างกาย

เฉินหยวนซี: ... สุดยอดไปเลย

**

สำนักงานประธานกรรมการบริหาร บริษัทหว่านเฮ่าเน็ตเวิร์ก

หว่านจินเหยียนนั่งอ่านเอกสารหน้าจอคอมพิวเตอร์ พลางรู้สึกปวดตุบๆ ที่ขมับ หลังจากวางสายโทรศัพท์เมื่อคืน เขาก็นั่งดูเทรนด์ค้นหาและรูปแคปหน้าจออยู่นาน สองนานจนนอนไม่หลับ ฝืนข่มตานอนไปได้ชั่วโมงกว่า เพิ่งจะเคลิ้มๆ

นาฬิกาปลุกก็ดังขึ้น บริษัทใช้ระบบทำงานแบบ 'สัปดาห์ใหญ่น้อย' (หยุด 2 วันสลับ 1 วัน) และสัปดาห์นี้ดันเป็นสัปดาห์ที่หยุดแค่วันเดียวเสียด้วย

ตอนนี้รอบตัวหว่านจินเหยียนแผ่รังสีอำมหิต เขารู้สึกเหมือนตัวเองพร้อมจะวูบได้ทุกเมื่อ

คิดแล้วเขาก็ถอดแว่นตาออก กำลังจะงีบพักสายตาสักหน่อย ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง

"ท่านประธานหว่านครับ!!!"

หว่านจินเหยียน: ...

ผู้ช่วยหนุ่มสบสายตาเย็นเยียบของเจ้านาย แล้วนึกถึงประโยคยอดฮิตในเน็ตขึ้นมาทันที "ค่ำคืนเหน็บหนาว เหล็กกล้าเย็นเยือก..." (ไม่ใช่ละ) ผู้ช่วยหนุ่มตัวสั่นเทา ชี้ไปทางข้างนอกแล้วละล่ำละลักว่า "คะ-คุณหนูหว่านมาอีกแล้วครับ มาอีกแล้ว!"

น้ำเสียงหวาดผวาราวกับเห็นผี

ไม่สิ!

คุณหนูหว่านน่ากลัวยิ่งกว่าผีอีก!

ทุกครั้งที่คุณหนูหว่านมาเยือน อารมณ์ของท่านประธานจะยิ่งแปรปรวนหนักกว่าเดิม สุดท้ายคนที่ซวยก็คือเขา มนุษย์เงินเดือนตัวเล็กๆ ที่ไร้ทางสู้ ฮือๆๆ~

หว่านจินเหยียนขมวดคิ้ว "ยัยนั่นมาทำอะไร?" เมื่อวานเพิ่งจะงอนตุ๊บป่องกลับไป ผ่านไปไม่ถึงวัน หายโกรธแล้วเหรอ?

ยังไม่ทันที่ผู้ช่วยจะได้ตอบ เสียงหัวเราะ "คิกคิกคิก" ก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง

"หึหึหึ! ฉัน นิวฮูลู่·หว่านอวี้ชิง กลับมาแล้วย่ะ!"

หว่านอวี้ชิงเดินเลี่ยงผู้ช่วยเข้ามายืนเท้าเอวต่อหน้าหว่านจินเหยียนด้วยท่วงท่าที่หยิ่งยโสโอหังสุดๆ

หว่านจินเหยียน & ผู้ช่วย: ...

หว่านจินเหยียนนวดขมับ รู้สึกปวดหัวหนักกว่าเดิม "มาทำไม? ถ้าไม่อยากดูตัวก็ตามใจ ปิดร้านหมิงโหลวซะ แล้วหางานทำเป็นเรื่องเป็นราว เดี๋ยวฉันจะไปบอกคุณปู่ให้ปลดล็อกบัตรให้"

"ไม่มีทางปิดร้านหมิงโหลวเด็ดขาด แล้ววันนี้ฉันก็ไม่ได้มาขอเงินด้วย ฉันมาเก็บค่าเช่า!!!"

'ปัง!' หว่านอวี้ชิงตบหนังสือมอบอำนาจลงบนโต๊ะอย่างแรง นางเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจสุดขีด สายตาบ่งบอกว่า: 'อ่านดูซะ'

มุมปากของหว่านจินเหยียนกระตุกยิก คิดว่าเช้านี้หว่านอวี้ชิงคงแค่อยากมาแสดงละครเรียกร้องความสนใจ เขาหยิบกระดาษขึ้นมาดูผ่านๆ แต่พอเห็นชื่อผู้มอบอำนาจด้านล่าง ดวงตาเขาก็หรี่ลง น้ำเสียงเปลี่ยนไปทันที "เวินซู?"

เวินซูอีกแล้วเหรอ?

"พี่รู้จักเวินซูด้วยเหรอ?"

พอหว่านอวี้ชิงทัก หว่านจินเหยียนก็นึกขึ้นได้ว่าทำไมชื่อนี้ถึงคุ้นหู เมื่อวานวันศุกร์ ทางนิติบุคคลเพิ่งส่งแจ้งเปลี่ยนกรรมสิทธิ์เจ้าของตึกมา เจ้าของคนใหม่ชื่อเวินซู

แต่ตอนนั้นหว่านจินเหยียนแค่มองผ่านๆ ไม่ได้สนใจ เพราะไม่ว่าจะเปลี่ยนเป็นใคร เขาก็ต้องจ่ายค่าเช่าอยู่ดี

เขาแค่ไม่คิดว่าจะได้ยินชื่อเวินซูจากปากคนรอบตัวบ่อยขนาดนี้ในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ชักจะเริ่มอยากรู้แล้วสิว่า... เวินซูคนนี้คือใครกันแน่?

ดูจากท่าทางมั่นอกมั่นใจแกมเซ่อซ่าของน้องสาว ดูท่าจะไว้ใจผู้หญิงคนนี้มากทีเดียว

"แน่นอนสิ นั่นพี่สาวเวินของฉันนะ!" หว่านอวี้ชิงฉีกยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความภูมิใจ "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง จ่ายเงินมาซะดีๆ!"

หว่านจินเหยียนทำหูทวนลม ถามต่อว่า "แล้วทำไมเขาถึงให้เธอมาเก็บค่าเช่า? พวกเธอสองคนวางแผนอะไรกันอยู่?"

"พี่สาวเวินบอกว่า ฉันเก็บได้เท่าไหร่ เงินนั่นก็จะเป็นทุนที่พี่เขาลงขันกับร้านหมิงโหลว" หว่านอวี้ชิงนึกอะไรขึ้นได้ ก็มองค้อนใส่พี่ชายวงใหญ่ "ไม่เหมือนใครบางคนหรอก เป็นพี่ชายแท้ๆ แต่ยังดีกับฉันสู้คนนอกอย่างพี่สาวเวินไม่ได้เลย ฉันจะตัดพี่ตัดน้องกับพี่!"

หว่านจินเหยียน: ???

งั้นค่าขนมที่เขาประเคนให้มาตลอดหลายปีนี่คือเอาไปถมทะเลเหรอ?

ช่างเถอะ ถึงจะซื่อบื้อไปหน่อย แต่ก็เป็นน้องสาวแท้ๆ จะทำไงได้?

แน่นอนว่าเขาเลือกที่จะให้อภัย

"อวี้ชิง โมเดลธุรกิจของหมิงโหลวมันมีปัญหา ถ้าเธอยังดื้อดึงทำแบบเดิม ต่อให้มีเงินแค่ไหน สุดท้ายก็เจ๊งอยู่ดี" หว่านจินเหยียนพยายามเตือนด้วยความหวังดี

ปกติพอพูดเรื่องนี้ หว่านอวี้ชิงจะทำตัวเหมือนลูกแมวพองขน แทบจะเอามืออุดหูร้องว่า "ไม่ฟัง ไม่ฟัง!"

แต่ครั้งนี้... หลังจากความเงียบปกคลุมห้องทำงานชั่วครู่ หว่านจินเหยียนกลับเห็นหว่านอวี้ชิงเอนหลังพิงโซฟาอย่างผ่อนคลาย รอยยิ้มเปี่ยมสุขปรากฏที่มุมปาก

"รู้แล้วน่า! พี่สาวเวินบอกฉันหมดแล้ว หมิงโหลวต้องทำการตลาด จะมานั่งรอลูกค้าเฉยๆ ไม่ได้ พี่สาวเวินยังบอกอีกว่า เรื่องบริหารจัดการให้จ้างมืออาชีพมาดูแล ส่วนฉันก็รับผิดชอบแค่เรื่องดีไซน์เสื้อผ้าก็พอ!"

หว่านจินเหยียน: "...พี่ก็เคยบอกเธอแบบนี้เหมือนกัน"

"มันไม่เหมือนกันย่ะ!"

หว่านอวี้ชิงสวนกลับทันควัน "พี่กับเขาไม่เหมือนกัน!"

หว่านจินเหยียน: ... เหนื่อยใจชะมัด ไม่อยากได้น้องสาวคนนี้แล้ว