บทที่ 10 คฤหาสน์หรูยอดเขาซงซาน!
บทที่ 10 คฤหาสน์หรูยอดเขาซงซาน!
เย่เถียนถึงกับกำหมัดแน่น พลางส่งสายตาให้หูเยว่
หูเยว่รับลูกทันที เธอยิ้มร่าพร้อมกับเบียดฝูงชนที่ยืนอยู่ข้างเวินซูออกไป "เวินซู ดูเธอสิ มีแฟนก็ไม่ยอมบอกพวกเรา พ่อหนุ่มคนนี้ดูสุภาพบุรุษดีจังเลยนะ"
"นั่นสิเวินเวิน ไหนๆ แฟนเธอก็มาแล้ว เราไปเที่ยวต่อที่คลับกันดีกว่าไหม?" เย่เถียนยิ้มหวานพลางก้าวเข้ามาคว้าแขนเวินซู แต่เวินซูเบี่ยงตัวหลบได้ทัน
ยังไม่ทันที่เวินซูจะพูดอะไร หูเยว่ก็รีบแทรกขึ้น "มิน่าล่ะ ถึงได้มีปัญญาถือกระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ด นึกไม่ถึงเลยนะเวินซู ว่าแฟนเธอจะรวยขนาดนี้"
เมื่อได้ยินทั้งสองคนรับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เฉินหยวนซีก็ขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยเสียงเข้ม "ขอโทษครับ ผมว่าพวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ผมกับคุณหนูเวินไม่ได้เป็นแฟนกัน"
"หา?! ไม่ใช่แฟน?!" หูเยว่แกล้งกรีดร้องเสียงดังเกินจริง ก่อนจะเอามือป้องปากมองเวินซูด้วยสายตามีเลศนัย "งั้นรถคันนี้เวินซูคงไม่ได้ซื้อเองหรอกใช่ไหม? ฮิๆ พ่อหนุ่มรูปหล่อนี่ขี้เล่นจังนะ"
"เยว่เยว่ พูดอะไรแบบนั้น! ทำไมเวินเวินจะซื้อเองไม่ได้? ถึงเวินเวินจะเป็นแค่พนักงานบัญชีตัวเล็กๆ แต่บางที... เธออาจจะมี 'อาชีพเสริม' ก็ได้นี่นา จริงไหมเวินเวิน?" เย่เถียนหันมาฉีกยิ้มให้เวินซู จงใจเน้นคำว่า 'อาชีพเสริม' จนคนฟังรู้สึกกระดากใจแทน
คนรอบข้างที่ได้ยินต่างพากันมองเวินซูด้วยสายตาส่อความนัย
อาชีพเสริมเหรอ?
อาชีพเสริมของผู้หญิงสวยๆ... หึ มิน่าล่ะถึงมีปัญญาขับรถหรูขนาดนี้
ได้ยินเสียงซุบซิบนินทา เวินซูก็หัวเราะเบาๆ ดวงตาฉายแววขี้เล่นขณะจ้องหน้าหูเยว่ "ใช่แล้ว รถคันนี้ของฉันเอง อิจฉาเหรอ?"
หน้าของหูเยว่เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำทันที "เวินซู เธอ..."
"ต้องขอประทานโทษด้วยครับ คุณหนูเวินมีตารางงานรัดตัว ช่วงบ่ายนี้มีประชุมเข้าซื้อกิจการข้ามชาติ รบกวนพวกคุณอย่ามาเสียเวลาเจ้านายของผมเลยครับ" เฉินหยวนซีพูดแทรกขึ้นมากะทันหันก่อนที่หูเยว่จะได้พูดจบ
"อ้อ อีกอย่าง... ผมเป็นแค่คนขับรถของคุณหนูเวิน กรุณาอย่าทำให้ชื่อเสียงเจ้านายของผมด่างพร้อย เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของคุณกับคุณหนูเวิน ครั้งนี้ผมจะยกโทษให้ แต่ถ้ามีครั้งหน้า... ไม่ว่าพวกคุณจะอยู่ที่ไหน จดหมายจากทนายความจะส่งไปถึงมือตรงเวลาแน่นอน"
หูเยว่ตกใจจนหน้าซีด ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก
เวินซูมองเฉินหยวนซีด้วยความประหลาดใจ พ่อคนขับรถคนนี้... บทจะเก็กขรึมก็ทำได้เนียนเหมือนกันนี่นา!
แต่ว่า... เธอชอบนะ
เวินซูยิ้มขอโทษ "ใช่ค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ ทุกคนไปสนุกกันต่อเถอะนะคะ ขอให้เที่ยวให้สนุกนะ"
พูดจบ เธอก็เดินตรงไปที่รถสปอร์ต
เฉินหยวนซียืดตัวตรง เดินตามหลังเวินซูไปอย่างสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว
ฝูงชนมองดูเฉินหยวนซีเปิดประตูรถให้เวินซูและผายมือเชิญเธอเข้าไปนั่ง จนกระทั่งรถเคลื่อนตัวออกไป พวกเขาถึงกล้าเริ่มจับกลุ่มซุบซิบกันอีกครั้ง
"เชี่ย! ฉันนึกว่าเวินซูแค่ไปเกาะลูกเศรษฐีธรรมดาๆ ซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่า... เมื่อกี้ในห้องอาหารฉันไม่ได้พูดอะไรล่วงเกินเธอไปใช่ไหม?"
"ถ้ารู้ก่อนนะ ฉันคงพูดประจบเธอไปแล้ว ให้ตายเถอะ รถสปอร์ตคันละสี่สิบล้าน จ่ายสดซื้อมาง่ายๆ แบบนั้น... เวินซูรวยขนาดไหนกันแน่เนี่ย!"
"มิน่าล่ะ เมื่อกี้ถึงได้ปากคอกล้าแกร่งขนาดนั้น กล้าตอกหน้าหูเยว่กลับไปฉาดใหญ่..."
ใครคนหนึ่งในกลุ่มอดพึมพำออกมาไม่ได้ พอหันไปมองหูเยว่อีกที หน้าหล่อนก็ดำเป็นก้นหม้อไปแล้ว
"ในเมืองหลวงมีคนขับรถรุ่นนี้แค่นับนิ้วได้ เอ้อ พี่ฟาง พี่ว่าความให้พวกเศรษฐีบ่อยๆ พี่น่าจะรู้อะไรดีๆ บ้างนะ"
สิ้นเสียง ทุกคนก็หันไปมองหรงเจ๋อฟาง
หรงเจ๋อฟางละสายตากลับมาแล้วส่ายหน้า "ผมไม่รู้หรอก"
แต่ว่า... ถ้าจำไม่ผิด เขาเคยเห็นรูปผู้ชายคนนี้บนโต๊ะทำงานของ 'เฉินหยวนเช่อ' ผู้จัดการทั่วไปของเฉินกรุ๊ป
ทุกคนต่างผิดหวัง แต่บทสนทนาก็ยังวนเวียนอยู่เรื่องเวินซูแทบทุกสามประโยค
ดูเหมือนเย่เถียนจะถูกลืมไปอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนดูน่ากลัว มือของเธอกำสายกระเป๋าแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจตบหน้าสำเร็จ รางวัล: คฤหาสน์หรูบนยอดเขาซงซานในเมืองหลวง รางวัลถูกโอนเป็นชื่อของคุณเรียบร้อยแล้ว กรุณาตรวจสอบ~]
ทันทีที่เวินซูขึ้นรถ ก็ได้ยินเสียงนุ่มนิ่มน่ารักของ 007 ดวงตาของเธอเป็นประกาย [ตอนนี้ไปดูเลยได้ไหม?]
[แน่นอน~ คฤหาสน์นี้เป็นชื่อของโฮสต์เรียบร้อยแล้ว!]
เวินซูตอบรับในใจ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี
"คุณหนูเวินครับ จะให้ไปที่ไหนต่อดี?" เฉินหยวนซีวางแขนพาดพวงมาลัย สลัดคราบคนขับรถผู้เคร่งขรึมกลับมาเป็นหนุ่มเพลย์บอยมาดกวนตามเดิม
เวินซูคิดครู่หนึ่งแล้วบอกที่อยู่ของคฤหาสน์เขาซงซานไป
เฉินหยวนซีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับคำว่า "ครับ" แล้วเหยียบคันเร่ง
เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคำรามกระหึ่ม เวินซูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดออกจากกลุ่มวีแชต แล้วจัดการเย่เถียนแบบครบวงจร ทั้งบล็อกและลบเพื่อน เธอไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าให้กับคนไร้สาระ
อากาศวันนี้แจ่มใส สายลมปะทะใบหน้าให้ความรู้สึกสบายตัว เวินซูเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่มแล้วเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
เขาซงซานในเมืองหลวง ย่านที่พักอาศัยของเหล่ามหาเศรษฐีระดับท็อป ราคาที่ดินตารางเมตรละกว่าห้าแสน แค่ตัวบ้านหลังเดียวราคาก็ทะลุร้อยล้านได้สบายๆ
เฉินหยวนซีเหลือบมองระบบนำทาง แล้วนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าพลันบูดบึ้ง เขาเผลอจะเหยียบคันเร่งมิดด้วยความหงุดหงิด แต่สายลมที่พัดเข้ามาพาเอากลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมทั่วไปมาแตะจมูก ทำให้เขาสติตื่นขึ้นมาทันที เขาเหลือบมองเวินซูที่หลับตาพริ้ม สบถในใจเบาๆ ก่อนจะกดเลื่อนกระจกรถขึ้นกันลม
รถเฟอร์รารี่สุดเท่วิ่งฉิวไปตลอดทาง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็มาถึงตีนเขาซงซาน
"คุณหนูเวินครับ"
เฉินหยวนซีมองเวินซูที่ดูเหมือนจะหลับลึกไปแล้วจริงๆ เขาเกาหัวแกรกๆ แล้วลองเรียกดู
เวินซูยังคงนิ่งสนิท
เฉินหยวนซีปวดหัวจี๊ด เขา... คุณชายรองตระกูลเฉิน ไม่เคยต้องมาเป็นคนขับรถให้ใครมาก่อนในชีวิต
ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายตัวดีอายัดแบล็คการ์ด แล้วประกาศลั่นว่าถ้าเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวคนไหนกล้ายื่นมือมาช่วย ตระกูลเฉินจะตัดขาดการทำธุรกิจด้วยทันที... พอคำประกาศิตนี้หลุดออกไป เฉินหยวนซีก็เปลี่ยนสถานะจากคนดังที่ใครๆ ก็อยากประจบ กลายเป็นหมาหัวเน่าที่ใครๆ ก็หลบหน้า
ข่าวลือแพร่สะพัดจนไม่มีใครกล้ารับเขาเข้าทำงาน แม้เขาจะลองหางานทำจริงๆ จังๆ แล้วก็ตาม จนกระทั่งไปเจอประกาศรับสมัครคนขับรถให้เศรษฐีในแอปฯ หางาน นอกจากต้องขับรถเทพแล้ว เงื่อนไขเดียวคือต้องเป็นสุภาพบุรุษ
แต่ความเป็นสุภาพบุรุษของเขา... มันหมดเกลี้ยงไปแล้วเมื่อกี้
ขณะที่เฉินหยวนซีกำลังจ้องหน้าเวินซูด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จู่ๆ เวินซูก็ลืมตาขึ้น ดวงตาดอกท้อคู่นั้นฉ่ำวาวเจือแววงัวเงีย ดูเคลิบเคลิ้มชวนให้คนมองหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น
เฉินหยวนซีถึงกับสะดุ้งโหยง
เวินซูไม่ทันสังเกตอาการเลิ่กลั่กของเฉินหยวนซี เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง "ถึงแล้วเหรอ?"
"เอ่อ... ครับ! หมู่บ้านเขาซงซานต่างจากหมู่บ้านหรูทั่วไปในเมืองหลวง เจ้าของบ้านต้องสแกนใบหน้าเข้า ส่วนแขก... เจ้าของบ้านต้องแจ้งล่วงหน้าถึงจะผ่านเข้าไปได้" เฉินหยวนซีได้สติกลับมา รีบกำพวงมาลัยแน่น ไม่กล้าหันไปสบตาเวินซู
เวินซูรับคำในลำคอเบาๆ แล้วผลักประตูลงจากรถ
เฉินหยวนซีรีบตามลงไปติดๆ
พื้นที่ตีนเขาซงซานทั้งหมดถูกล้อมรั้วกั้นเป็นอาณาเขตส่วนตัว มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินลาดตระเวนถี่ยิบ บ่งบอกถึงระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดสุดๆ
ตรงประตูทางเข้าหลัก มีหินก้อนมหึมาสลักคำว่า 'ซงซาน' ตั้งตระหง่าน ดูเก่าแก่และโอ่อ่าภูมิฐาน
ที่ป้อมยาม มีหญิงสาวในชุดทำงานสุภาพยืนรออยู่ พอมองเห็นเวินซู ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย รีบก้าวเข้ามาต้อนรับทันที
"คุณหนูเวิน มาถึงแล้วสินะคะ"