บทที่ 9 ตบหน้าด้วยความหล่อ! เซ็นรับซูเปอร์คาร์!

สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศที่น่าอึดอัดอยู่แล้วก็ยิ่งกระอักกระอ่วนหนักเข้าไปอีก

เวินซูปรายตามองคนพูด เธอคนนี้นั่งติดกับเยี่ยเทียน น่าจะเป็นรุ่นเดียวกับเจ้าของร่างเดิม แต่เวินซูกลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เลย

การถูกเวินซูจ้องมองนิ่งๆ แบบนั้นทำให้หูเยว่รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอเชิดหน้าถามกลับ "มะ... มีอะไร? ฉันพูดอะไรผิดงั้นเหรอ?"

จู่ๆ เวินซูก็ยิ้มออกมา เธอขุดคุ้ยความทรงจำจากซอกหลืบในสมองจนนึกออกว่า 'หูเยว่' คือใคร ยัยนี่คือลูกไล่ของเยี่ยเทียนที่ชอบเอาเจ้าของร่างเดิมไปนินทาใส่ร้ายลับหลังนี่เอง ที่เวินซูจำไม่ได้ในทีแรกก็เพราะอีกฝ่ายเปลี่ยนไปมาก ช่างแตกต่างจากหูเยว่หน้าจืดในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมจนแทบจะเป็นคนละคน

"เปล่าหรอก... แค่นึกเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาได้น่ะ ผ่านไปตั้งหลายปี ขนาดชานเมืองยังกลายเป็นแหล่งที่พักอาศัยหนาแน่น แต่เธอนี่..." เวินซูกวาดตามองชุดกระโปรงที่ไม่เข้ากับรูปร่างของหูเยว่ "เลียแข้งเลียขามาตั้งนาน ดูเหมือนชีวิตจะไม่ค่อยก้าวหน้าเลยนะ"

ปัง!

หูเยว่ลุกพรวดตบโต๊ะเสียงดังสนั่นราวกับถูกจี้ใจดำ "เวินซู! พูดแบบนี้หมายความว่าไง?!"

เวินซูยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า พลางเหยียดยิ้ม "ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ หรือว่าไม่ใช่เรื่องจริง?"

สังคมผู้ใหญ่มันก็แบบนี้แหละ ปากยิ้มแต่ในใจก่นด่า

ทุกคนในที่นี้รู้ดีว่าหูเยว่เกาะแข้งเกาะขาเยี่ยเทียน แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรงๆ เผื่อวันหน้าอาจจะต้องพึ่งพาหูเยว่บ้าง เพราะถึงสามีของหูเยว่จะไม่รวยเท่าสามีเยี่ยเทียน แต่ก็ถือว่าเป็นเถ้าแก่มีระดับคนหนึ่ง

ยัยเวินซูนี่รวยจนไม่เห็นหัวใคร หรือว่าอีคิวต่ำติดลบกันแน่?

สายตาของบางคนเหลือบมองกระเป๋าข้างตัวเธอโดยอัตโนมัติ อืม... น่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า

"เอาน่าๆ เพื่อนเก่ากันทั้งนั้น ใจเย็นๆ หูเยว่! ฉันพูดกับเธอนะ จะตบโต๊ะทำไม? มาๆ กินข้าวกันเถอะ!" หลิวจวินรีบไกล่เกลี่ยด้วยรอยยิ้ม พร้อมส่งสายตาปรามให้หูเยว่

เยี่ยเทียนก็ช่วยดึงชายกระโปรงหูเยว่เบาๆ เป็นเชิงเตือนสติว่าอย่าใจร้อน

หูเยว่ฮึดฮัดนั่งลงอย่างไม่เต็มใจ แต่หลังจากนั้นตลอดทั้งมื้อ ก็ไม่มีใครกล้าวกกลับไปหาเรื่องเวินซูอีก ทุกคนเห็นชัดแล้วว่าเวินซูไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น! แค่พูดนิ่งๆ ไม่กี่คำก็ฉีกหน้าคนจนย่อยยับได้!

ดูภายนอกมื้ออาหารดำเนินไปอย่างสงบ แต่ความจริงทุกคนต่างนั่งเกร็งเหมือนนั่งทับระเบิด มีเพียงเวินซูคนเดียวที่ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเอร็ดอร่อยจนจบมื้อ

พอทานเสร็จ มีคนเสนอให้ไปต่อที่คลับเปิดใหม่ เวินซูที่กำลังง่วงนอนฟังพวกเขาวางแผน จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! โฮสต์! รถเฟอร์รารี่ของคุณมาถึงแล้ว ท่านต้องการเซ็นรับเลยหรือไม่?]

ดวงตาดอกท้อของเวินซูเปล่งประกายขึ้นทันที [เร็วขนาดนี้เลย?] เธอคิดว่าคงต้องรออีกสักสองสามวัน เพราะขั้นตอนทางศุลกากรน่าจะยุ่งยากพอสมควร

[แน่นอน! ระบบจัดให้ แปลว่าเร็วที่สุดอยู่แล้ว!] เจ้าแมวส้มเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ

[ยอดเยี่ยม!] เวินซูเอ่ยชมไม่ขาดปาก [เซ็นรับเลย!]

ทันทีที่เวินซูพูดจบ เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากด้านนอกห้องส่วนตัว ตามด้วยเสียงเลื่อนเก้าอี้โครมครามจากห้องข้างๆ

"เชี่ย! จริงดิ! นั่นมันเฟอร์รารี่ในตำนานหรือเปล่า?"

"ถ้าฉันดูไม่ผิด นั่นมันรุ่นลิมิเต็ดเลยนะ ได้ยินว่าราชาจอเงินซูก็มีอยู่คันนึง ราคาสี่สิบล้านแน่ะ!"

"สี่สิบล้าน?! นี่มันรวยระดับลูกเศรษฐีธรรมดาไม่ได้แอ้มหรอกนะ!"

"..."

ห้องส่วนตัวเก็บเสียงได้ไม่ดีนัก เสียงฮือฮาจากภายนอกจึงดังเข้ามาอย่างชัดเจน คนในห้องตะลึงไปชั่วครู่ก่อนที่หลายคนจะทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว ลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างมองลงไป พอเห็นซูเปอร์คาร์ที่จอดอยู่ริมถนน ต่างก็หลุดคำอุทานหยาบคายออกมาด้วยความตื่นเต้น!

"เชี่ย!?"

"โธ่เว้ย โคตรเท่!"

"อืม..." เยี่ยเทียนไม่พอใจกับงานเลี้ยงวันนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเห็นคนอื่นทำท่าตื่นเต้นเกินเหตุ เธอก็ขมวดคิ้ว "ก็แค่รถสปอร์ตคันเดียว นี่ก็ดึกแล้ว รีบไปคลับกันเถอะ"

"จริงด้วยๆ ไปกันเถอะ!"

"ใช่ๆ! ตามเจ๊เยี่ยไปเปิดหูเปิดตากันดีกว่า!"

"..."

หลิวจวินเป็นพวกเขี้ยวลากดิน พอเห็นเยี่ยเทียนเริ่มหงุดหงิดก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

เมื่อโดนรุมประจบประแจง สีหน้าของเยี่ยเทียนก็เริ่มดีขึ้น เธอปรายตามองเวินซูอย่างเหยียดๆ ด้วยความถือดี

ส่วนเวินซู... เวินซูกำลังก้มหน้าเล่นมือถือ ไม่ทันได้เห็นสายตานั้น

เยี่ยเทียน: ...

คนกลุ่มใหญ่นับสิบคนเดินออกจากร้านอาหาร และสายตาก็ปะทะเข้ากับซูเปอร์คาร์ที่จอดอยู่ไม่ไกลทันที

LaFerrari FXX K รถรุ่นพิเศษสำหรับสนามแข่ง ดีไซน์โฉบเฉี่ยว ดุดัน งดงาม ราวกับเสือดาวที่หมอบรอจังหวะตะครุบเหยื่อ แค่เห็นก็คันไม้คันมืออยากลองขับ กระจกหน้าต่างสะท้อนแสงแดดเจิดจ้า ตัดกับสีแดงเพลิงของตัวรถที่แผ่รังสีทรงพลังออกมา!

แม้แต่เยี่ยเทียนและคนอื่นๆ ที่ไม่รู้เรื่องรถ ก็ยังอดหยุดมองด้วยความชื่นชมไม่ได้

เวินซูเก็บมือถือลงกระเป๋า กวาดสายตามองรถสปอร์ตก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มที่ยืนพิงประตูรถ ริมฝีปากของเธอกระตุกเล็กน้อย

หมอนี่... เป็นใครกัน?

"ว้าว!!! หล่อโคตร!! ผู้ชายหล่อกับรถสปอร์ตนี่มันของคู่กันจริงๆ!"

"นั่นราชาจอเงินซูหรือเปล่า? ดูไม่ค่อยเหมือนนะ! แต่ความหล่อนี่สูสีกันเลย"

หูเยว่เองก็อดทำหน้าเพ้อฝันไม่ได้ "เจ๊เยี่ย เจ๊รู้จักเขาไหม?"

ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงขายาวสีดำเรียบง่าย ผิวขาวจัด ตัดกับผมสีเขียวสดใสที่แทนที่จะดูแย่ กลับขับเน้นเครื่องหน้าให้ดูโดดเด่นราวกับหลุดออกมาจากอนิเมะ เขายืนเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง แผ่กลิ่นอายแบดบอยออกมาอย่างน่าดึงดูด

"ฉันไม่รู้จักหรอก สามีฉันอาจจะรู้จักมั้ง" เยี่ยเทียนยิ้มเจื่อนๆ พลางหันไปมองปฏิกิริยาของหรงเจ๋อฟาง "พี่ฟาง? พี่รู้จักคนนั้นไหมคะ?"

หรงเจ๋อฟางละสายตากลับมา กำลังจะเอ่ยปากตอบ ก็เห็นชายหนุ่มที่พิงรถอยู่หันมามองทางพวกเขานิดหนึ่ง ก่อนจะเดินดุ่มๆ ตรงเข้ามาหา

"เชี่ย! ไม่จริงน่า! หรือหมอนั่นจะตกหลุมรักเจ๊เยี่ยตั้งแต่แรกเห็น?" หูเยว่เขย่าแขนเยี่ยเทียนอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินมุ่งหน้ามาหาเยี่ยเทียนอย่างมาดมั่น สายตาจับจ้องไปที่เธอ

เยี่ยเทียนทัดผมที่หลุดลุ่ยไปหลังใบหู ยิ้มเอียงอาย "จะเป็นไปได้ยังไง..." แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

"เสน่ห์ของเจ๊เยี่ยยังแรงไม่เปลี่ยนจริงๆ ขนาดแต่งงานแล้วยังมีหนุ่มหล่อมารุมล้อมขนาดนี้" คนอื่นๆ ก็รีบผสมโรงประจบสอพลอ

ได้ยินคำเยินยอพวกนั้น หรงเจ๋อฟางขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ เขารู้สึกคุ้นหน้าชายหนุ่มคนนี้ แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

ชายหนุ่มเดินข้ามทางม้าลายมาหยุดตรงหน้ากลุ่มคน พอมายืนใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่าเขาสูงกว่าหรงเจ๋อฟางที่สูงร้อยแปดสิบเสียอีก

ชายหนุ่มหยุดยืนต่อหน้าทุกคน

เยี่ยเทียนเผลอกำกระเป๋าแน่น เตรียมจะทักทาย แต่ชายหนุ่มกลับเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ แล้วพูดด้วยสำเนียงตงเป่ยเหน่อๆ ว่า

"นี่เจ๊ ช่วยหลบหน่อยได้ป่ะ? เกะกะทางเดิน"

รอยยิ้มของเยี่ยเทียนแข็งค้าง "คะ?"

เฉินหยวนซีทำหน้าเบื่อหน่ายสุดขีด

"ผมบอกว่า เจ๊น่ะ ช่วยหลบหน่อย เกะกะผม"

หน้าของเยี่ยเทียนดำคล้ำทันที เธอก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวเปิดทางให้

จากนั้น ทุกสายตาก็ต้องจ้องมองด้วยความตะลึง เมื่อเฉินหยวนซีเดินเนิบๆ เข้าไปหาเวินซู ยกมือขวาทาบอกแล้วโค้งคำนับอย่างสุภาพบุรุษ

"คุณหนูเวิน เชิญขึ้นรถครับ"

ทุกคน: !!!