ตอนที่ 15 : ถ้าฉันไม่ได้ คนอื่นก็ไม่ได้

ตอนที่ 15 : ถ้าฉันไม่ได้ คนอื่นก็ไม่ได้

ตอนที่เห็นโพสต์เมื่อสามวันก่อน หลี่เทียนเทียนไม่ได้ใส่ใจ เขาแค่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นใครถึงได้มาตั้งคำถามแบบนี้ แต่เมื่อเห็นโพสต์แบบนี้หลายครั้งติดต่อกัน หลี่เทียนเทียนจึงมั่นใจว่าอีกฝ่ายคงต้องการตามหาเขาจริง ๆ

แม้ว่าตัวตนอีกฝ่ายจะไม่ชัดเจน แต่อีกฝ่ายก็ต้องเป็นคนที่มีอำนาจ ไม่งั้นแล้วคงไม่อาจจะตั้งรางวัลที่สูงแบบนี้ได้ ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่หลี่เทียนเทียนจะสงสัยในเป้าหมายของอีกฝ่าย

อย่างไรซะหลี่เทียนเทียนก็เชื่อว่าการที่อีกฝ่ายยอมจ่ายเงินก้อนโตแบบนี้ คงเพราะอย่างรู้เรื่องราวที่เขาได้โพสต์ก่อนหน้านี้เป็นแน่

แต่ทว่าตอนนี้หลี่เทียนเทียนก็ไม่กล้าที่จะเอาตัวเองกับหลี่ฮานไปเสี่ยง เพื่อดูว่าอีกฝ่ายนั้นหวังดีหรือไม่

จากนั้นเขาก็เลื่อนมองความคิดเห็นของชาวเน็ตด้านล่างโพสต์ ส่วนมากแล้วชาวเน็ตต่างก็พากันสงสัยแต่ก็ไม่มีใครมีข้อมูลที่แม่นยำ เมื่อเห็นแบบนั้น หลี่เทียนเทียนก็โล่งอก

อย่างไรซะตอนนี้โลกก็เกิดหายนะขึ้นมา ทุกคนต่างก็พากันคิดหาทางเอาตัวรอด พวกเขาจึงไม่มีเวลามากพอที่จะไปขุดเรื่องโพสต์เพ้อเจ้อในอินเทอร์เน็ต

ตั้งแต่ที่เกิดหายนะขึ้นมา ตํารวจไซเบอร์ที่รับผิดชอบสืบสวนสอบสวนความปลอดภัยในอินเทอร์เน็ตก็เหมือนจะไม่ทำหน้าที่อีก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเขาถูกย้ายไปทำหน้าที่อื่นหรือไม่

ตอนนั้นหลี่เทียนเทียนก็กลับมาสนใจโพสต์นั้นอีกครั้ง และพึมพำออกมา

“เรื่องนี้มีปัญหา ฉันต้องหาทางแก้ปัญหาโดยเร็วที่สุด ไม่งั้นแล้วคงไม่อาจสบายใจได้” หลี่เทียนเทียนมองดูชื่อของคนที่ตั้งโพสต์ตามหาเขาและเงียบอยู่สักพัก

เขารู้สึกว่าแทนที่จะนั่งนิ่ง เขาควรจะเริ่มเคลื่อนไหวจะดีกว่า ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจปิดบังตัวตนเอาไว้จนกว่าที่เขาจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ด้วยวิธีนี้เขาจะอยู่ในที่มืด แต่ก็ยังเห็นอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน !

…

วันต่อมา

หลี่เทียนเทียนก็งานยุ่งอยู่ทั้งวัน เมื่ออาบน้ำตอนเย็นเสร็จก็เกือบจะตี 1 แล้ว จากนั้นหลี่เทียนเทียนก็ได้จัดการตารางการเดินตรวจตราตอนกลางคืน เมื่อเสร็จแล้วเขาก็หลับไป

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ถึงตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของระบบ

[ เตือน ! มีผู้บุกรุก ! ]

[ จำนวนผู้บุกรุกคือ 7 คน เป็นผู้ชาย มีอาวุธคือมีด กระบอง ค้อน ระดับอันตราย 19 ]

[ ผู้บุกรุกกำลังจะทำลายกำแพงและประตูเหล็ก ให้ตอบโต้หรือไม่ ? ]

หลี่เทียนเทียนสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียงพร้อมตาที่แดงก่ำ และมองไปที่ภาพตรงหน้าที่ระบบส่งเข้ามา !

ผู้ชาย 7 คนพร้อมกับอาวุธกำลังฟาดประตูฟาร์มของเขาอยู่ บางคนปีนกำแพงเข้ามา และมีรถบรรทุกขนาดกลางจอดอยู่ไม่ไกลนัก พร้อมกับคนสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รถ

หลี่เทียนเทียนหรี่ตามองพวกนั้นสักพัก ก่อนที่ความโกรธจะปะทุขึ้นมา  !

เขาจำสองคนในพวกนั้นได้

ซงหลิง !

หลี่เทียนเทียนสีหน้าเฉยเมยขึ้นมาพร้อมกับหรี่ตาลง อย่าคิดว่าเขาหวั่นไหว เพราะเขาโกรธจัดต่างหาก !

สองวันก่อน

ซงหลิงโทรหาเขาเพื่อขอซื้ออาหารต่อจากเขา หลี่เทียนเทียนฉีกหน้าอีกฝ่ายและโดนปฏิเสธไป

สองวันต่อมาก็มีคน 7 คนพร้อมอาวุธพยายามฝ่าเข้ามาในบ้านของเขา

ส่วนซงหลิงและผู้ชายยืนดูอยู่ห่าง ๆ ...

เรื่องนี้จำเป็นต้องคิดอีกหรือ ?

“ซงหลิง นังแพศยา !” หลี่เทียนเทียนกระโดดขึ้นจากเตียงและใส่ชุดคลุม ก่อนจะสั่งการหุ่นยนต์ทั้งหมดในฟาร์มให้ไปที่ประตู !

ตอนนั้นฮัมมิ่งเบิร์ดหลายสิบตัวก็พากันบินไปที่ประตูทันที !

ตอนที่หลี่เทียนเทียนเดินไปถึงประตูนั้น ก็มีสองคนปีนกำแพงขึ้นมาและกำลังจะกระโดดลงมาจากกำแพง

“เสี่ยวหลิง ข้อมูลเธอถูกต้องหรือเปล่า ? หลี่เทียนเทียนมีอาหารอยู่จริงใช่ไหม ?” ซุนต้าหยูที่อยู่ข้างรถคิ้วขมวดและถามขึ้นมา

“ฉันใช้เงินจ้างพวกนี้ไปเยอะ ถ้าเราไม่ได้อะไรกลับมา เราขาดทุนบานแน่ !”

“นายสบายใจได้...ฟาร์มนี้มียุ้งฉางขนาดใหญ่ ฉันเพิ่งมาที่นี่ไม่กี่วันก่อน ฉันเห็นพวกข้าวเป็นกอง ๆ กับตาตัวเอง เอาใส่รถได้ 5-6 คันด้วยซ้ำ !” ซงหลิงพูดขึ้นมา

“ดี ! ถ้าเป็นไปตามแผน ไม่ใช่แค่ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารเท่านั้น แต่ฉันจะใช้โอกาสนี้สร้างกำไรด้วย ...” ซุนต้าหยูยิ้มออกมา

ซงหลิงหรี่ตาลง ซ่อนสายตาไม่พอใจเอาไว้

คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอคือรองประธานของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ เขาแก่กว่าเธอตั้ง 10 ปี หน้าตาของเขาน่าเกลียดอย่างมากจนไม่อาจจะเทียบกับหลี่เทียนเทียนได้เลย

เขามีดีแค่เงินกับฐานะเท่านั้น !

หลังจากที่เธอกับหลี่เทียนเทียนเลิกกันเมื่อวันก่อน เธอก็โกรธแค้นอย่างมากจนเสนอตัวให้กับอีกฝ่าย ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อมีชีวิตที่สุขสบาย แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะเกิดหายนะกับโลกเช่นนี้

หลังจากที่เกิดหายนะขึ้นมา ราคาอาหารก็เพิ่มสูงขึ้น

หลี่เทียนเทียนที่ดูเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่ ตอนนี้กลับกลายเป็นดั่งหงส์ขาว จนทำให้ซงหลิงรู้สึกเสียดายขึ้นมา

แต่เมื่อสองวันก่อน คำพูดของหลี่เทียนเทียนทำให้เธอหงุดหงิด เธอไม่ยอมเสียหน้า ดังนั้นเพราะความโกรธ เธอจึงขอให้ซุนต้าหยูหาคนมาเพื่อบุกฟาร์มและต้องการปล้นอาหารจากหลี่เทียนเทียน !

แต่หากมันไม่เป็นไปตามแผน งั้นเธอก็ยังมีทางเลือกอื่น ก็คือเผายุ้งฉางทิ้งไปซะ !

หากเธอไม่ได้มัน คนอื่นก็ไม่ต้องได้มัน !

นี่แหละคือนิสัยของเธอ

นี่คือการแก้แค้นของผู้หญิง !

“รีบลงมือเร็วเข้า !” ซุนต้าหยูตะโกนออกมา

“ไม่ต้องรีบ ! รั้วมันสูง ฉันต้องหาที่ลงก่อน...” สองคนที่อยู่บนกำแพงพึมพำออกมาด้วยความไม่พอใจ พวกเขานั่งอยู่ด้านบนกำแพงและมองไปรอบๆ

“ผู้บุกรุกอยู่ในระยะโจมตี !”

ตอนนั้นเองก็มีตาสีฟ้าโผล่มาที่กำแพงและมองไปที่ทั้งสองคนนั้นพร้อมเสียงหุ่นยนต์ที่ดังขึ้นมา

“พระเจ้า !”

“นี่มันอะไร ?”

ชายสองคนถึงกับสะดุ้งและตะโกนออกมา

จากนั้นก็มีประกายไฟสะท้อนออกมา

ปัง ! เสียงดังขึ้นสองครั้งพร้อมกับกลิ่นดินปืนที่ลอยคลุ้งไปทั่ว ทันใดนั้นชายสองคนที่อยู่บนกำแพงก็ตัวแข็งทื่อ ก่อนจะร่วงลงมาจากกำแพง

“เขาตายแล้วงั้นหรือ ?”

“แล้วอีกคนล่ะ ? ตายเหมือนกันงั้นหรือ ? !”

“ซุนต้าหยู ! ไอ้เด็กนี่มีปืน”

เสียงตะโกนด้วยความสิ้นหวังดังขึ้นมาจากที่กำแพง

หลี่เทียนเทียนยืนอยู่ในความมืด มองดูฉากนี้ด้วยสีหน้าเฉยเมย

จริง ๆ แล้วเขาหยุดสุนัขหุ่นยนต์ได้ แต่เขาไม่คิดจะหยุดมัน คนพวกนี้มีอาวุธกับตัวและตั้งใจจะบุกรุกบ้านของเขา

หากไม่มีกำแพงขวางเอาไว้ งั้นเขากลัวว่าเขากับหลี่ฮานคงจะตกอยู่ในอันตรายเพราะคนพวกนี้ไปแล้ว !

ในยุคหายนะเช่นนี้แล้ว  หลี่เทียนเทียนไม่คิดจะสนใจเรื่องคุณธรรมหากมีคนอื่นมาประสงค์ร้ายกับเขา

พวกคนที่สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปนั้นน่ากลัวกว่าโลกที่เกิดหายนะเสียอีก !

หลี่เทียนเทียนเงยหน้าขึ้น พร้อมกับสายตาที่สะท้อนความเย็นชาออกมา “ฆ่าให้หมด !”

………………………………………….