ตอนที่ 16 : หาเรื่องฉันก่อน

ตอนที่ 16 : หาเรื่องฉันก่อน

เมื่อหลี่เทียนเทียนสั่งการออกมาเช่นนี้ หุ่นยนต์สุนัขก็กระโดดขึ้นไปบนกำแพงพร้อมกับอ้าปาก ก่อนจะพ่นไฟออกมาโจมตีใส่พวกนักเลง !

ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นพร้อมกับทั้งห้าคนที่ถูกไฟแผดเผาในทันที !

ไฟนี้เพียงพอที่จะละลายเหล็กได้ เพียงพริบตาพวกนั้นก็หายกลายเป็นเถ้าไป

จากนั้นประตูฟาร์มก็เปิดออกพร้อมกับหลี่เทียนเทียนที่เดินออกมา เขาได้เดินตรงเข้าไปหาซงหลิงและซุนต้าหยู

ตอนนั้นทั้งสองคนก็มีท่าทีหวาดกลัวไม่น้อย พลางมองไปที่หลี่เทียนเทียนราวกับเห็นปีศาจที่เดินมาหาพวกเขา !

ซงหลิงเป็นคนเสนอให้ลงมือ ส่วนซุนต้าหยูเป็นคนวางแผน แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่าหลี่เทียนเทียนจะมีการป้องกันที่น่ากลัวเช่นนี้ ซึ่งมันเกินความคาดหมายของพวกเขาอย่างมาก !

เมื่อเห็นว่าพวกนักเลงถูกฆ่าไปจนหมด ซงหลิงและซุนต้าหยูก็พากันลนลาน ทั้งสองหวาดกลัวจนปากสั่นเสียงฟันกระทบกันดังลั่นไปทั่ว

“กรี๊ด !” สุดท้ายซงหลิงก็ไม่อาจจะทนได้อีกต่อไป

เธอกรีดร้องแล้วรีบวิ่งขึ้นรถ ก่อนจะล็อคประตูรถเอาไว้และนอนขดตัวสั่นอยู่ด้านใน

ส่วนซุนต้าหยูเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก ก็คิดจะวิ่งหนีไปที่รถอีกคัน ด้วยขาอ้วน ๆ ของเขา

ตราบใดที่เขาสตาร์ทรถหนีไปได้ เขาไม่เชื่อว่าหลี่เทียนเทียนจะไล่ตามทัน !

แต่ซุนต้าหยูลืมคิดไปอย่างหนึ่ง แม้หลี่เทียนเทียนอาจจะตามรถไม่ทัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหลี่เทียนเทียนจะตามเขาไม่ทัน

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ซุนต้าหยูก็วิ่งออกไปอย่างสุดชีวิต แต่ตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกได้ว่ามีแรงมหาศาลได้กระแทกเข้ามาที่แผ่นหลังของเขา !

ซึ่งเป็นหลี่เทียนเทียนที่ตามทันและเตะเข้าที่กลางหลังของเขาอย่างจัง !

ผัวะ !

ร่างกายที่หนักกว่า 100 กิโลกรัมกระเด็นออกไปไกลกว่า 3 เมตร ก่อนจะอัดเข้ากับตัวรถ จนรถยุบเข้าไป !

ซุนต้าหยูไม่สนใจร่างกายที่บาดเจ็บของตนเอง เขาถุยเลือดออกมาจากปากและตะโกนออกมา

“อย่าฆ่าฉันเลย !  ฉันจะให้เงินแก ฉันจะให้เงินแกทั้งหมดเลย !” ซุนต้าหยูร้องขอชีวิต

อีกทั้งภาพการตายของพวกนักเลงเมื่อครู่ ยังหลอกหลอนจิตใจของเขาอยู่ มันทำให้เขาจมอยู่ในความหวาดกลัว

ทว่าหลี่เทียนเทียนก็ไม่ได้เป็นคนมีเมตตา คนอย่างซุนต้าหยูน่ะไม่ต่างอะไรจากแมลงสาบเลย !

หากไม่ใช่เพราะเขามีหุ่นยนต์ที่คอยดูแลฟาร์มอยู่แล้วละก็ ตอนนี้กำแพงฟาร์มคงพังและพวกนี้คงบุกไปถึงบ้านของเขาแล้ว !

เมื่อพวกนี้คิดจะใช้ความรุนแรงก่อน ก็ถือว่าเป็นการล้ำเส้นที่หลี่เทียนเทียนตั้งเอาไว้

บางทีหลังจากที่ได้อาหารไป พวกนี้อาจจะฆ่าเขากับน้องทิ้ง...

เมื่อคิดถึงภาพที่น่ากลัวที่อาจจะเกิดขึ้น หลี่เทียนเทียนก็โกรธจัดขึ้นมา

แกร๊ก !

หลี่เทียนเทียนเหยียบไปที่มือซ้ายของซุนต้าหยูพร้อมเสียงกระดูกที่หักดังขึ้นมา

“อ๊า !” ซุนต้าหยูกรีดร้องออกมาพร้อมกับดิ้นไปมาอย่างสิ้นหวัง

“พี่หลี่ ไว้ชีวิตฉันด้วย ! ฉันถูกนังนั่นหลอกใช้ ฉันไม่ได้อยากทำเรื่องพวกนี้เลย ! ถ้าพี่ไม่ฆ่าฉัน ฉันจะจ่ายให้เท่าที่พี่ต้องการ !” ซุนต้าหยูร้องขอความเมตตาออกมา

ซึ่งก่อนที่จะเกิดหายนะ ซุนต้าหยูเป็นรองประธานที่มีอำนาจและมีฐานะ เขาจึงเคยชินกับการใช้เงินแก้ปัญหา

ทว่าหลี่เทียนเทียนไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายเคยยิ่งใหญ่แค่ไหน หรือมีเงินมากเท่าไหร่ !

ตอนนี้อยู่ในยุคหายนะ ระบบระเบียบในสังคมก่อนหน้านี้ได้พังลงไปแล้ว

ซึ่งในเวลานี้ความแข็งแกร่งคือตัวตัดสิน ดังนั้นใครกล้าที่จะคิดร้ายกับเขา คนคนนั้นก็ต้องตาย !

“ถ้าวันนี้แกบุกเข้าไปในฟาร์ม ซึ่งฉันกับน้องคุกเข่าร้องขอความเมตตา แกจะไว้ชีวิตพวกเราหรือเปล่า ?” หลี่เทียนเทียนยิ้มออกมาที่มุมปากและถามขึ้นมา

‘ไม่ ! ’

‘แน่นอนว่าไม่ ! ’

“ฉัน...” ซุนต้าหยูเริ่มพูดตะกุกตะกัก จากนั้นเขาก็ยกมือขวาขึ้น พร้อมล้วงเข้าไปในเสื้อดึงเอามีดออกมาแล้วแทงเข้าไปที่คอของหลี่เทียนเทียนพร้อมกับตะโกนออกมา

“ลงนรกไปซะ !”

ทว่าสายตาของหลี่เทียนเทียนนั้นเร็วกว่า เขาจับข้อมือของซุนต้าหยูเอาไว้ ก่อนจะบีบข้อมืออีกฝ่ายจนมีดหลุดออกจากมือ

จากนั้นหลี่เทียนเทียนก็จับมีดขึ้นมาและแทงอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเฉยเมย

ฉึก ! ซุนต้าหยูตัวสั่น ก่อนจะแน่นิ่งไป

...

ทางด้านซงหลิงที่นอนตัวขดอยู่ในรถ ก็ตัวสั่นเทา เธอไม่รู้ว่าจะสตาร์ทรถยังไง จึงได้แต่นอนขดเพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกปลอดภัยมากที่สุด

ผ่านไปสักพัก

เมื่อเธอเห็นว่าเสียงกรีดร้องเงียบลงไปแล้ว เธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ตอนนั้นหน้าของหลี่เทียนเทียนก็โผล่มาที่นอกหน้าต่างรถ พร้อมกับหน้าผากของเขาที่เปื้อนไปด้วยเลือด และจ้องมองมาที่เธอด้วยใบหน้าเฉยเมย

ทั้งสองสบตากัน !

“กรี๊ด !” ซงหลิงรู้สึกว่าในหัวนั้นว่างเปล่าไปทันที  ความกลัวที่เธอมีไม่อาจจะยับยั้งได้อีก

เธอกรีดร้องออกมาสุดเสียง และเสียงของเธอก็ดังก้องไปทั่ว

ปัง ปัง ปัง !

เสียงนี้ คือเสียงที่หลี่เทียนเทียนกำลังใช้ศอกของเขาพังกระจก !

กระจกรถไม่ได้แข็งมากนัก หลี่เทียนเทียนใช้ศอกกระทุ้งไป 3 ครั้งก็ทำให้กระจกร้าวขึ้นมาได้

ปึก !  สุดท้ายกระจกก็แตกออกทั้งแผ่น

หลี่เทียนเทียนยื่นมือเข้าไปจิกหัวซงหลิง และลากเธอออกมาทางหน้าต่าง

เศษกระจกบาดผิวของซงหลิง แต่ตอนนั้นความกลัวที่เธอมีในใจ มันก็ทำให้เธอไม่ได้สนใจความเจ็บปวดทางร่างกายเลย

“เทียนเทียน ! ฟังฉันก่อน...ซุนต้าหยูบังคับฉัน ฉันเองก็เป็นเหยื่อ ฉันผิดไปแล้ว ! นายปล่อยฉันไปได้หรือเปล่า ?” ซงหลิงอ้อนวอนออกมาและพยายามพูดถึงเรื่องอดีต

“นายลืมไปแล้วหรือไงว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน ! นายบอกว่านายรักฉันโดยไม่มีเงื่อนไขนี่..ใช่สิ ถ้าฉันกลับไปหานาย เราจะเริ่มต้นใหม่กันได้หรือเปล่า ? ฉันยังรักนายนะ !” ซงหลิงอ้อนวอนออกมาพร้อมกับตัวที่สั่นเทา

หลี่เทียนเทียนยิ้มออกมาและพยักหน้า

“ฉันไม่ฆ่าเธอก็ได้ ฉันจะแต่งงานกับเธอ และแบ่งของที่ฉันมีทุกอย่างให้เธอ”

ซงหลิงอึ้งไป เธอแปลกใจอย่างมาก เธอตัวสั่นและถามขึ้นมา

“เทียนเทียน...นายไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม ?”

“เธอล้อฉันเล่นก่อนนี่” หลี่เทียนเทียนผายมือออกและยิ้มเยาะเย้ย

เขามองไปยังผู้หญิงที่เขาเคยอยากแต่งงานกับเธอมาก่อน ด้วยสายตาเฉยชา

เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะมีจิตใจที่สกปรกแบบนี้ได้

การเสแสร้งของเธอนั้น ก่อนหน้านี้หลี่เทียนเทียนไม่เคยแม้แต่จะมองออกมาก่อน !

“ซงหลิง ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรเธอ ในทางกลับกันแล้ว เธอต่างหากที่ติดค้างฉัน...ในชีวิตคนเราทำผิดพลาดได้หลายครั้ง แต่ความผิดพลาดบางอย่างไม่อาจจะยกโทษให้ได้ หลังจากที่ทำไปแล้วคงไม่อาจจะได้รับการยกโทษ มีแต่ต้องรอรับการลงโทษ” หลี่เทียนเทียนมองไปที่ซงหลิงและถามขึ้น

“เธอพร้อมจะรับการลงโทษหรือยัง ?”

ซงหลิงหรี่ตาลง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

...

วันต่อมา

“มีรายงานเรื่องคนหาย...”  ที่สถานีตำรวจนั้นมีตำรวจคนหนึ่งได้ส่งข้อมูลในมือให้กับหัวหน้า

“ซุนต้าหยู ซงหลิง หลี่เต้า..” ซึ่งหัวหน้าตำรวจกำลังกินมาม่าอยู่ และพึมพำชื่อของพวกนี้ออกมา ก่อนจะโยนเอกสารลงโต๊ะ

“จำนวนคนตายและหายตัวไปในเขต มีมากกว่า 500 คนต่อวัน ฉันไม่ได้นอนมา 3 วันแล้ว...เอาไว้ก่อน รอจนกว่าเราจะมีเวลา !”

ตำรวจหนุ่มพยักหน้าและมองไปที่อาหารของหัวหน้า ก่อนจะบ่นออกมา “กินมาม่าอีกแล้วหรือ ?”

“มีอะไรกินก็กินไปก่อน” หัวหน้าถอนหายใจออกมา และมองขึ้นไปบนท้องฟ้านอกหน้าต่าง

ในโลกนี้บางทีอีก 1 เดือนคงไม่มีแต่แม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน เราอาจจะทำได้แค่รอความตาย...