บทที่ 91 จับเป็นตัวประกัน

บทที่ 91 จับเป็นตัวประกัน

เมื่อกระบวนการเสื่อมสลายสิ้นสุดลงหลังผ่านไปยี่สิบสี่ชั่วโมง สนามแรงโน้มถ่วงก็จางหายไป เหล่าสิ่งมีชีวิตที่ติดอยู่ในขอบเขตนั้นจะได้รับความเสียหายถาวรต่อร่างกาย และอาการจะค่อยๆ แสดงออกมาในสัปดาห์ถัดไป สำหรับคนธรรมดาที่ไม่เคยฝึกฝนวิชาฝึกฝนร่างกาย ความเสียหายนี้แทบจะเป็นความเจ็บปวดที่ร่างกายไม่อาจทานทน!

“อีกเดี๋ยวทุกคนจัดขบวนให้เรียบร้อย แบ่งเวรยามหมุนเวียนนำทาง ทีละสามคนต่อรอบ คนที่นำทางให้เปิดใช้โล่พลังงาน เมื่อโล่หมดเวลา ให้เปลี่ยนเวรนำทางตามลำดับ ทีมและลำดับเวรเบื้องต้นเป็นดังนี้ ขอให้ทุกคนจำไว้ให้ดี”

เฉินฝู่ ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลส่งตารางให้เหล่าคนงานเหมืองตรวจสอบ หวังต้งกวาดตามองตารางเรียงลำดับโดยวัดจากความสามารถโดยรวมของคนงานเหมือง ยิ่งมีฝีมือต่ำยิ่งถูกจัดไว้ลำดับต้น ยิ่งเก่งยิ่งอยู่ท้ายขบวน ดูผิวเผินแล้วเหมือนจะยุติธรรมดี เพราะยิ่งลึกเข้าไปในเขตเหมือง ฝีมือต้องยิ่งสูง มีนักนำทางทั้งหมดสิบสองคน หวังต้งอยู่ลำดับที่สามจากท้าย หรือก็คือชุดสุดท้าย เห็นได้ชัดว่าขบวนการค้าพยัคฆ์สวรรค์ให้ความสำคัญกับเขา จึงวางหน้าที่หนักสุดไว้กับเขา ในใจหวังต้งตีกันวุ่นวาย สุดท้ายก็ยังไม่เปิดโปงเล่ห์เหลี่ยมของเฉินฝู่ ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลในตอนนั้น เขาเองก็คิดจะเสนอตัวนำทางตั้งแต่ต้น เพราะมั่นใจในทักษะการขับยานของตัวเอง ต่อให้ไม่เปิดโล่ก็ยังเอาตัวรอดได้ แต่ละชุดมีสามคนต้องนำทาง แม้เขาไม่เปิดโล่ คนอื่นก็ยังต้องเปิด และถ้าเขาจะเปลี่ยนจากท้ายขบวนไปนำหน้าสุด คนอื่นจะคิดยังไง?

คงหาว่าเขากลัวตายละมั้ง เขาจึงไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ภายใต้สายตาจับจ้องของเหล่ากลุ่มชายชุดดำ หวังต้งเลือกยานขุดเหมืองสภาพดีที่สุดตามคำแนะนำของระบบช่วยเหลือ เตรียมขึ้นยาน

“ยานขุดเหมืองใกล้ชั้นบรรยากาศระดับ F สภาพ 96%” ทันใดนั้น เขาชะงักเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนใจ เดินไปเลือกยานขุดเหมืองที่สภาพทรุดโทรมที่สุดแทน “ยานขุดเหมืองใกล้ชั้นบรรยากาศระดับ F สภาพ 86%” ต่างจากงานขุดเหมืองครั้งก่อนๆ คราวนี้สภาพยานดีหรือแย่ ไม่ใช่แค่เรื่องกำไรขาดทุน แต่หมายถึงความเป็นความตาย ถึงเขาจะมีฉือถังฮ่าวเป็นที่พึ่ง ก็ไม่ได้ใส่ใจว่ายานตัวเองจะดีหรือแย่

ทว่ากับคนงานเหมืองคนอื่นๆ สภาพยานดีหรือแย่คือชี้ชะตาได้เลย

ลังเลเล็กน้อยหวังต้งจึงยอมสละยานขุดเหมืองที่สภาพดีกว่าไว้ให้เพื่อนร่วมชะตากรรม ฉับพลัน มีใครบางคนกระแทกหวังต้งจากด้านหลังอย่างแรง หวังต้งที่ตั้งตัวไม่ทันเกือบล้ม คนก่อเหตุแซงหน้าเขาไปขึ้นยานขุดเหมืองที่เขาเพิ่งเปลี่ยนใจจะเลือก นั่นคือยานขุดเหมืองที่สภาพทรุดโทรมที่สุดในบรรดาสิบสองลำที่ขบวนการค้าพยัคฆ์สวรรค์ปรับแต่งมา หวังต้งเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเหล่าซื่อที่เหลียวกลับมายิ้มเยาะ

“ต้งเกอ รู้ว่านายเลือกของดี ขอบใจนะ~!” เหล่าซื่อหัวเราะเบาๆ ส่งเสียงขอบคุณ

“หึ!” หวังต้งแค่นหัวเราะในลำคอ เขาปัดฝุ่นบนตัว ลุกขึ้นเห็นว่าคนอื่นๆ เลือกยานกันหมดแล้ว เหลือแต่ยานขุดเหมืองสภาพดีที่สุดที่เขาเลือกไว้แต่แรก ไม่มีใครกล้าแตะ เขาจึงไม่ลังเลอีกต่อไป ก้าวขึ้นยานขุดเหมืองที่ตัวเองเลือกไว้ในตอนแรก เป็นไมนิ่งบา รุ่นที่สองที่เขาคุ้นเคย

สิบห้านาทีต่อมา ขบวนยานผสมประกอบด้วยยานสำรวจคอนสแตนติน รุ่น 3 เรือรบจู่โจม เรือสอดแนม และยานขุดเหมืองอีกสิบสองลำ ก็ออกเดินทางจากดาวเหมือง มุ่งหน้าสู่เขตเหมืองแร่แถบดาวเคราะห์น้อย

บนยานขุดเหมืองไม่มีผู้คุมจากขบวนการค้าพยัคฆ์สวรรค์คอยเฝ้า มีแต่คนงานเหมืองเท่านั้น หวังต้งเดาได้ว่านี่เป็นเพราะเกราะสนามแรงโน้มถ่วงกึ่งสลาย ถ้ารู้ว่าคนงานเหมืองต้องตายแน่ ยังจะส่งลูกน้องขึ้นไปตายฟรีด้วยกันอีกคงไม่เข้าที รังสีของเกราะสนามแรงโน้มถ่วงกึ่งสลายไม่มีแยกแยะว่าจะเป็นคนงานเหมืองหรือขบวนการค้าพยัคฆ์สวรรค์ นั่นยิ่งทำให้หวังต้งสะดวกมากขึ้น เขากวาดสายตามองในห้องนักบิน ไม่พบอุปกรณ์สอดแนมที่ขบวนการค้าพยัคฆ์สวรรค์ติดไว้เพื่อจับตาคนงานเหมืองเลย ก็ถูกแล้ว เพราะเรือรบจู่โจมกับเรือสอดแนมที่คุ้มกันอยู่ด้านนอก ก็เพียงพอจะขู่คนงานเหมืองไม่ให้คิดหนี แม้แต่เรือสอดแนม ถ้าเทียบกับยานขุดเหมืองก็เหมือนพ่อซัดลูก ไม่พลาดแม้แต่รายเดียว ในช่องสื่อสารเงียบสนิท ไม่มีใครอยากพูดอะไร หวังต้งเองก็เงียบ เพราะเวลาเหมาะสมยังมาไม่ถึง จะรีบไม่ได้ ต่างจากช่องสื่อสารของฝั่งยานสำรวจคอนสแตนติน รุ่น 3 ที่บรรยากาศคึกคักเป็นพิเศษ

“พี่ซิวๆ พี่คิดว่าข่าวลือนั่นจริงไหม? ที่เหมืองกันดารห่างไกลอย่างเราจะมีไทเทเนียมคริสตัลจริงรึเปล่า?” วัยรุ่นหน้ามันคนหนึ่งถามด้วยความอยากรู้

“ตอนนั้นคนที่มาสำรวจให้สมาคมการค้าฉลามเวหาก็คือปรมาจารย์จันกวง! เพียงแต่ตอนนั้นเขายังเป็นมือใหม่ ยังไม่โด่งดังเหมือนทุกวันนี้ สมาคมการค้าฉลามเวหาพวกนั้นโง่แท้ มีขุมทรัพย์อยู่ใต้จมูกแต่กลับไม่รู้คุณค่า แถมยังขี้เกียจสำรวจเพราะขุดลึกไม่สะดวกเลยไม่เจออะไร แต่พ่อฉันไม่เหมือนใคร เขาไม่เพียงแต่ใส่ใจข้อมูลของปรมาจารย์จันกวงแต่ยังเตรียมการล่วงหน้าหลายปี ยานยานสำรวจคอนสแตนติน รุ่น 3 ลำนี้ก็เตรียมมาเพื่อปฏิบัติการสำรวจครั้งใหญ่ในเหมืองนี้โดยเฉพาะ!” เฉินซิวเอนหลังกับเก้าอี้นุ่ม เอาเท้าพาดโต๊ะ มือถือแก้วไวน์แดงราคาแพง ยิ้มอย่างภูมิใจ

“หัวหน้าเฉินสุดยอดอยู่แล้ว ขบวนการค้าพยัคฆ์สวรรค์ถึงขึ้นมายืนเหนือสมาคมการค้าฉลามเวหาได้ เขาเก่งจริง!” วัยรุ่นหน้ามันยกนิ้วโป้งชมอย่างจริงใจ

“แต่พี่ซิวก็ไม่ธรรมดานะ ไม่งั้นหัวหน้าจะกล้ามอบภารกิจสำคัญขนาดนี้ให้พี่เหรอ?

ดูทั้งยานสำรวจคอนสแตนติน รุ่น 3 ทั้งเรือรบจู่โจมกับเรือสอดแนมที่คุ้มกันอยู่ข้างนอก อู้ววว ขู่จนขนลุก”

เฉินซิวรับคำชมด้วยความยินดี ถึงจริงๆ แล้วคนคุมปฏิบัติการนี้คือเบอร์สองของขบวนการค้าพยัคฆ์สวรรค์ หรือก็คืออาเฉินหู่ของเฉินซิวเอง เฉินหู่ยังเป็นผู้บัญชาการเรือรบจู่โจมในขบวนนี้ ส่วนเฉินซิวก็มาเรียนรู้งานเป็นหลัก เขาหัวเราะพลางพูดว่า

“พ่อฉันมีลูกคนเดียว เขายุ่งอยู่กับการกดสมาคมการค้าฉลามเวหา ไม่มีเวลามาดูเอง งานใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่ให้ฉันแล้วจะให้ใครล่ะ แม้แต่อาฉันยังต้องมาช่วยเลย ข้อมูลลับนี้นอกจากอากับฉันแล้ว พ่อก็ไม่บอกใครอีก ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้บนยานควบคุมการสื่อสาร ฉันก็คงไม่บอกนาย”

วัยรุ่นหน้ามันยกนิ้วโป้งรัวๆ คำชมพรั่งพรูจนเฉินซิวยิ้มหน้าบาน คุยกันไปสักพัก เด็กหนุ่มก็ถามด้วยความสงสัย “เห็นในขบวนยังมีคนงานเหมืองตั้งเยอะ พวกนั้นได้ร่วมภารกิจสำคัญแบบนี้ด้วยเหรอ?

ถ้าพวกเขาเอาไปพูดล่ะจะว่ายังไง?

พี่ซิวต้องตรวจสอบนะ!”

“เฮ้ย ไม่ต้องห่วง” เฉินซิวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“บนยานพวกนั้นติดเกราะสนามแรงโน้มถ่วงกึ่งสลายหมด เปิดเมื่อไหร่ก็ตายหมด ไม่มีโอกาสไปเม้าท์ที่ไหนหรอก”

วัยรุ่นหน้ามันรีบยกนิ้วโป้งอีก “พี่ซิวแผนเด็ดจริง ไม่มีพลาด!”

เฉินซิวหัวเราะก้อง ทั้งสองคุยกันอย่างรื่นเริง โดยไม่สนใจเลยว่าการพูดข้อมูลลับหรือการได้ยินความลับของคนอื่นนั้น อาจนำหายนะมาเยือนได้เพียงใด…