บทที่ 48 - ลิขิตฟ้า

บทที่ 48 - ลิขิตฟ้า

จะว่าไปแล้ว คุนหลงตายตาไม่หลับจริงๆ

เรื่องช่วงเวลาอ่อนแอของปรมาจารย์คุณไสย...

มีแต่ระดับปรมาจารย์คุณไสยด้วยกันเท่านั้นที่รู้ คนนอกแทบไม่มีทางรู้เรื่องนี้เลย

เพราะต้องฝึกจนถึงระดับปรมาจารย์เสียก่อน ถึงจะสัมผัสได้ว่าตัวเองมีช่วงเวลาอ่อนแอนี้

และจุดอ่อนถึงตายแบบนี้...

ปรมาจารย์คุณไสยคนไหนจะบ้าเที่ยวไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้?

มันจึงกลายเป็นความลับวงในที่รู้กันแค่ไม่กี่คน

แถมต่อให้รู้ว่าปรมาจารย์คุณไสยมีช่วงอ่อนแอ ก็แทบจะไม่มีประโยชน์อะไร

เพราะมันจะเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในรอบสิบปี และกินเวลาแค่ครึ่งวัน

คนนอกจะไปรู้ได้ยังไงว่าไอ้ครึ่งวันที่ว่ามันจะมาถึงเมื่อไหร่? ถ้ากะเวลาผิด ก็เท่ากับไปกระตุกหนวดเสือ สร้างศัตรูระดับปรมาจารย์โดยใช่เหตุ

ด้วยเหตุนี้ ในประวัติศาสตร์ของกลุ่มประเทศทางใต้ จึงไม่เคยมีปรมาจารย์คุณไสยคนไหนถูกฆ่าตายในช่วงเวลาอ่อนแอมาก่อน

ส่วนคุนหลง การเลือกเก็บตัวอยู่ในรังของตัวเองช่วงอ่อนแอ ก็ถือว่าคิดมาดีแล้ว

รังของเขาคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มีกับดักและกลไกที่ปรมาจารย์รุ่นก่อนๆ ทิ้งไว้เพียบ แถมยังมีลูกศิษย์ลูกหาคอยคุ้มกันอีกเป็นโขยง

มันควรจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด

ครั้นจะหนีไปซ่อนในป่าเขาลำเนาไพร หรือสร้างห้องลับใต้ดินที่อื่นเพื่อหลบภัยครึ่งวัน...

ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีใครเห็นระหว่างทาง? และการที่จู่ๆ ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ปกติสิงสถิตอยู่แต่ในวัดจะหายตัวไปดื้อๆ มันไม่ยิ่งเรียกแขกเหรอ?

จะแอบหนีไป? จะมั่นใจได้ยังไงว่าจะไม่มีใครเห็น?

ปัจจัยเสี่ยงมันเยอะเกินไป คุนหลงเลยตัดสินใจว่าอยู่ที่นี่แหละปลอดภัยสุด

ข้อแรก การไม่ออกไปไหนช่วยลดความผิดปกติที่อาจดึงดูดความสนใจ

ข้อสอง คุนหลงไม่ได้หวังพึ่งแค่ความแข็งแกร่งของรังอย่างเดียว ก่อนถึงช่วงอ่อนแอ เขาได้เตรียมตัวตนปลอมๆ เป็นหมอผีระดับล่างเอาไว้ เพื่อจะเนียนผสมโรงไปกับฝูงชนในวัด

บวกกับการเปลี่ยนโฉมหน้าและปิดกั้นกลิ่นอายเดิม

ต่อให้มีคนดวงดีบุกมาเจอแจ็คพอตตอนเขาอ่อนแอพอดี ก็หาตัวเขาไม่เจออยู่ดี

คงไม่มีใครบ้าพอจะฆ่าล้างโคตรหมอผีทุกคนในวัดหรอกมั้ง?

ความจริงคุนหลงก็เผื่อใจไว้สำหรับกรณีเลวร้ายที่สุดแบบนั้นเหมือนกัน

นั่นคือหากรัฐบาลแดนใต้ฉวยโอกาสถล่มวัดด้วยอาวุธหนักจนราบเป็นหน้ากลอง ฆ่าทุกคนตายเกลี้ยง

คุนหลงก็ยังมีทางหนีทีไล่ คือหลบลงไปในหลุมหลบภัยใต้ดินของวัด

หลุมหลบภัยนี้สร้างโดยปรมาจารย์รุ่นก่อนๆ คนนอกไม่มีทางรู้ ต่อให้วัดข้างบนถล่มลงมา ก็ไม่สะเทือนถึงข้างล่าง ถือเป็นป้อมปราการสุดท้ายของสายวิชาคุณไสย

ตอนแรกคุนหลงก็หลบอยู่ในหลุมหลบภัยนั่นแหละ

ไม่ว่าข้างนอกจะเกิดอะไรขึ้น ต่อให้รังแตก ลูกศิษย์ตายเรียบ คุนหลงก็ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะไม่ออกไปจนกว่าจะพ้นช่วงอ่อนแอ

แต่พอรู้ว่าคนที่บุกมาคืออาหลัวมู่ เขาก็นั่งไม่ติดทันที

คนนอกไม่รู้เรื่องหลุมหลบภัย ไม่รู้วิธีเปิดประตู

แต่อาหลัวมู่รู้!

ตำแหน่งปัจจุบันของคุนหลง ก็ได้มาจากการโค่นอาหลัวมู่นั่นแหละ

อาหลัวมู่เป็นอดีตเจ้าของที่นี่

เกิดอาหลัวมู่รอข้างนอกจนเบื่อ แล้วบุกเข้ามาในวัด ตรงดิ่งมาที่หลุมหลบภัย...

แล้วมาจ๊ะเอ๋กับเขาที่ซ่อนตัวอยู่?

จบเห่!

ต่อให้จำหน้าไม่ได้ ดูไม่ออกว่าเป็นคุนหลง แต่ในหลุมหลบภัยที่มีแต่ระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่เข้ามาได้ ดันมีหมอผีกระจอกๆ คนนึงนั่งอยู่?

มันก็เท่ากับป่าวประกาศให้อาหลัวมู่รู้ว่าไอ้หมอนี่ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

ดังนั้นจึงเกิดเหตุการณ์ที่คุนหลงแอบหนีออกจากหลุมหลบภัย กะจะไปซ่อนตัวไกลๆ วัด แต่ดันดวงกุดไปจ๊ะเอ๋กับอาหลัวมู่เข้า แล้วก็โดนตบตายคาที่

คุนหลงคงคิดไม่ถึงจนวันตายว่า ทุกการกระทำและความคิดของเขา อยู่ในสายตาของซูหยวนทั้งหมด ไม่มีอะไรเป็นความลับ

"ท่านครับ แล้วต้องทำยังไงต่อ?"

หลังจากฆ่าคุนหลงไปแล้ว อาหลัวมู่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

ในแง่นี้ถือว่าคุนหลงประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง

อย่างน้อยอาหลัวมู่ก็ไม่รู้เลยว่าตาแก่ที่ตัวเองเพิ่งฆ่าไปคือคุนหลงตัวจริง

"เข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ยึดครองสายวิชาคุณไสยซะ"

ซูหยวนออกคำสั่ง

อาหลัวมู่ได้ยินก็ชะงัก

ก่อนจะถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ท่านครับ คุนหลงยังไม่ออกมาเลย จะให้ผมเข้าไปยึดตอนนี้ มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับ?"

"คุนหลงตายแล้ว" ซูหยวนกล่าว

"ตายแล้ว... ใครตายนะครับ?" อาหลัวมู่เริ่มมึน

ด้วยหูระดับปรมาจารย์คุณไสย เขาได้ยินทุกคำที่ซูหยวนพูดชัดแจ๋ว

แต่พอเอาคำมาประสมกัน มันกลับฟังดูแปลกหูชอบกล

คุนหลงตายแล้ว?

ตายตอนไหน?

ยอดฝีมือที่ท่านส่งมาเป็นคนลงมือเหรอ?

แต่การต่อสู้ระดับปรมาจารย์คุณไสย มันต้องตูมตามโครมครามสิ อย่างน้อยเขาก็น่าจะจับสัมผัสแรงสั่นสะเทือนได้บ้าง

"คนที่แกเพิ่งฆ่าไปเมื่อกี้ คือคุนหลง" ซูหยวนพูดเรียบๆ

ในเมื่อเขาสั่งให้อาหลัวมู่ฆ่าคุนหลง เขาก็ต้องมั่นใจว่าทำได้

ตั้งแต่วินาทีที่ซูหยวนไปหาอาหลัวมู่เมื่อครึ่งวันก่อน จนถึงตอนนี้ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้เป๊ะ

หัวใจสำคัญของแผนคือ 'ช่วงเวลาอ่อนแอ' ของคุนหลง

เอาเข้าจริง ไม่ว่าคุนหลงจะเลือกไปกบดานที่ไหน จะในรังลับ หรือมุมมืดไหนของโลก สุดท้ายก็จะโดนอาหลัวมู่ตามไปเจอตามคำสั่งของซูหยวนอยู่ดี

เรียกได้ว่าชะตาและจุดจบของคุนหลงถูกลิขิตไว้แล้ว

"นั่นคือคุนหลง?" อาหลัวมู่หันขวับไปมองศพหมอผีชรา

ในเสี้ยววินาที ความคิดมากมายแล่นพล่านในหัวอาหลัวมู่ บนสมมติฐานที่ว่าซูหยวนไม่มีทางโกหกเขา ไม่นานเขาก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้

"ช่วงเวลาอ่อนแอ... วันนี้คือวันอ่อนแอของคุนหลง?"

อาหลัวมู่รีบเข้าไปดูศพ พินิจใบหน้าหมอผีชรา แล้วใช้มือลูบเบาๆ ทันใดนั้นใบหน้าที่แท้จริงที่ดูอำมหิตนิดๆ ก็ปรากฏออกมา

"คุนหลงจริงๆ ด้วย..."

อาหลัวมู่จ้องมองศพศัตรูคู่อาฆาต ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา

สะใจ โล่งอก ดีใจ งุนงง ตกตะลึง หวาดกลัว...

ศัตรูตายแล้ว ล้างแค้นสำเร็จ ได้ทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของตัวเอง

แต่วิธีตายของคุนหลงนี่สิ ทำเอาอาหลัวมู่หนาวสันหลังวาบ ตายในช่วงเวลาอ่อนแอเนี่ยนะ?

"ท่านผู้นั้นรู้ได้ยังไงว่าคุนหลงจะอ่อนแอวันนี้..."

อาหลัวมู่ไม่อยากจะเชื่อ ตอนแรกเขานึกว่าจะต้องเจอศึกหนักเลือดตาแทบกระเด็น ที่ไหนได้ คุนหลงกลับมาตายด้วยน้ำมือเขาแบบไม่มีทางสู้

ไม่สิ

ต้องพูดว่า...

ตายด้วยน้ำมือของท่านผู้นั้นต่างหาก

ในสภาพอ่อนแอแบบนั้น ให้หมอผีธรรมดาๆ มาฆ่า คุนหลงก็ตายเหมือนกัน

ตัวเขาเป็นแค่มีดในมือของท่านผู้นั้น แถมยังเป็นมีดที่หาเล่มอื่นมาแทนเมื่อไหร่ก็ได้

อาหลัวมู่ตัวสั่นงันงก ยิ่งคิดถึงวิธีตายของคุนหลง เขาก็ยิ่งรู้สึกสยดสยอง และยิ่งยำเกรงซูหยวนมากขึ้นไปอีก

"ทำตามที่ฉันบอก"

ซูหยวนย้ำคำสั่ง

ปฏิกิริยาและความคิดฟุ้งซ่านของอาหลัวมู่หลังจากฆ่าคุนหลง ก็อยู่ในความคาดหมายของซูหยวนเช่นกัน

การโชว์เหนือชั้นขนาดนี้ จะทำให้อดีตปรมาจารย์ผู้นี้ทุ่มเททำงานถวายหัวให้เขาอย่างไม่ลังเลในวันข้างหน้า

[จบแล้ว]