บทที่ 47 - ฆ่ามันซะ

บทที่ 47 - ฆ่ามันซะ

ชะตากรรมของสรรพสัตว์ไม่ใช่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ขอเพียงซูหยวนยื่นมือเข้าไปแทรกแซง เขาก็สามารถเปลี่ยนทิศทางของมันได้

อันที่จริง ชะตากรรมของผู้คนบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินในปัจจุบัน ได้ผ่านการพลิกผันครั้งใหญ่มาแล้วครั้งหนึ่ง

เมื่อเดือนก่อน ไม่ว่าซูหยวนจะสุ่มดูดวงชะตาของใคร คำตอบที่ได้แทบทั้งหมดคือต้องตายจากการกวาดล้างของกองยานรบอาณานิคมต่างดาว

เพราะการปรากฏตัวของซูหยวนนี่แหละ ที่ทำให้อนาคตเปลี่ยนไป และทำให้ชาวโลกส่วนใหญ่มีโอกาสรอดชีวิตต่อไปได้

แปดชั่วโมงต่อมา

ณ สนามบินเชียงใหม่

อาหลัวมู่เดินลงจากเครื่องบิน ในที่สุดเขาก็กลับมาเหยียบดินแดนทางใต้อีกครั้งในรอบสามสิบปี ความรู้สึกในใจย่อมซับซ้อนยากจะอธิบาย

"คุนหลง ความแค้นระหว่างเรา วันนี้ต้องสะสางให้จบสิ้น"

อาหลัวมู่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่งทันที

ที่นั่นคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าหมอผีในกลุ่มประเทศทางใต้ และเป็นที่พำนักของปรมาจารย์คุณไสยรุ่นแล้วรุ่นเล่า สามสิบปีก่อนอาหลัวมู่เคยเป็นเจ้าของที่นั่น

แต่หลังจากพ่ายแพ้ให้แก่คุนหลง ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ตกไปอยู่ในมือของคุนหลง

ระหว่างทางที่มุ่งหน้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ อาหลัวมู่พยายามปรับสภาพร่างกายและจิตใจให้พร้อมที่สุด

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการต่อสู้กับคุนหลงครั้งนี้ จะต้องเป็นศึกหนักอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน เผลอๆ อาจจะหนักหนาสาหัสกว่าเมื่อสามสิบปีก่อนด้วยซ้ำ

เพราะเมื่อเทียบกับอดีต ทั้งคุนหลงและตัวเขาต่างก็มีฝีมือรุดหน้าขึ้นไปอีกขั้น

"ไม่ว่าจะยังไง ผู้ชนะคนสุดท้ายต้องเป็นข้า!"

อาหลัวมู่ปลุกใจตัวเอง

ความมั่นใจนี้ไม่ได้มาจากฝีมือของตัวเองหรอกนะ

ความจริงแล้วถ้าสู้กันด้วยฝีมือล้วนๆ อาหลัวมู่ก็ยังคิดว่าตัวเองเป็นรองคุนหลงอยู่ดี

แต่อาหลัวมู่มีซูหยวนหนุนหลังอยู่...

ความมั่นใจทั้งหมดของอาหลัวมู่มาจากซูหยวนล้วนๆ

ยอดคนระดับซูหยวนคงไม่สั่งให้เขามาตายเปล่าที่แดนใต้ แล้วยืนดูเขาโดนคุนหลงฆ่าตายเฉยๆ หรอกมั้ง

เป็นไปไม่ได้

อาหลัวมู่ไม่เชื่อเด็ดขาด

ถ้าซูหยวนอยากฆ่าเขา ไม่ต้องทำเรื่องยุ่งยากขนาดนี้ แค่ระเบิดพลังจิตใจที่ฝังอยู่ในวิญญาณเขาก็สิ้นเรื่อง

ตอนนั้นวิญญาณของอาหลัวมู่คงเสียหายหนัก ไม่ตายคาที่ก็กลายเป็นเจ้าชายนิทรา

ไม่มีทางออกอื่น

ดังนั้น

อาหลัวมู่จึงมั่นใจว่าซูหยวนต้องมีแผนสำรองเตรียมไว้แน่

"หรือว่าท่านผู้นั้นจะส่งยอดฝีมือคนอื่นมาดักรออยู่แถวนี้แล้ว รอแค่จังหวะที่ข้ากับคุนหลงสู้กันจนถึงจุดแตกหักค่อยลงมือ?"

อาหลัวมู่คาดเดาในใจ

นี่เป็นความเป็นไปได้ที่สมเหตุสมผลที่สุด

ส่วนทำไมยอดฝีมือคนนั้นถึงไม่ออกมาช่วยรุมคุนหลงตั้งแต่แรก...

คุนหลงก็ไม่ใช่คนโง่ ถ้าเห็นยอดฝีมือระดับเดียวกันโผล่มาสองคน คงวิ่งหนีป่าราบไปก่อนแล้ว

แต่คำสั่งของซูหยวนคือต้องฆ่าคุนหลงให้ได้ มันเลยต้องมีการวางแผนกันหน่อย

ใช้อาหลัวมู่เป็นเหยื่อล่อ ให้คุนหลงทุ่มสุดตัว พอหมดแรงหนี ยอดฝีมือที่ซ่อนอยู่ก็จะปรากฏตัวออกมาช่วยเขาปิดฉากคุนหลง...

ยิ่งคิดอาหลัวมู่ก็ยิ่งตื่นเต้น นี่แหละคือวิธีที่มีโอกาสฆ่าคุนหลงได้มากที่สุด

การต่อสู้ของยอดฝีมือระดับเดียวกัน รู้ผลแพ้ชนะไม่ยาก แต่จะฆ่าให้ตายน่ะยาก

เพราะถ้ารู้ว่าสู้ไม่ได้ ฝ่ายที่อ่อนกว่าก็ต้องหนี และถ้าฝีมือสูสีกัน อีกฝ่ายตั้งใจจะหนี อีกฝ่ายก็รั้งไว้ไม่อยู่หรอก

สามสิบปีก่อน อาหลัวมู่สู้คุนหลงไม่ได้ ก็ยังหนีรอดมาได้ไม่ใช่เหรอ

"ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวพอเริ่มสู้กับคุนหลง ข้าต้องใส่เต็มแม็กซ์ เพื่อเปิดโอกาสให้ยอดฝีมือที่ท่านผู้นั้นส่งมาทำงานได้ง่ายที่สุด"

อาหลัวมู่ตัดสินใจแนวทางการต่อสู้ได้แล้ว

นั่นคือการแลกหมัด ยอมเจ็บตัวเพื่อสร้างจังหวะ

ไม่หวังชนะคุนหลง แค่ตัดกำลังให้คุนหลงสภาพแย่ลง เพื่อรอให้คนมาซ้ำ

ไม่นานนัก

อาหลัวมู่ก็มายืนอยู่หน้าวัดอันโอ่อ่าอลังการ

วัดแห่งนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขา ดูเก่าแก่และขลัง ภายในประดิษฐานรูปปั้นหน้าตาถมึงทึงน่ากลัวมากมาย

นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าหมอผีแห่งแดนใต้ ปรมาจารย์คุณไสยทุกรุ่นจะพำนักอยู่ที่นี่เพื่อแผ่อิทธิพลปกครองไปทั่วสารทิศ

"คุนหลง..."

อาหลัวมู่มองไปที่วัดใหญ่จากระยะไกล สีหน้าฉายแววสงสัย

เพราะจนป่านนี้ เขายังไม่สัมผัสถึงกลิ่นอายของคุนหลงเลยแม้แต่น้อย

ต้องรู้ก่อนว่าเขากับคุนหลงเรียนมาสายเดียวกัน ขอแค่อยู่ในระยะที่กำหนดต้องสัมผัสถึงกันได้

นี่เป็นเหตุผลที่อาหลัวมู่ต้องหลบไปอยู่โหมวตู ไม่กล้ากลับมาแดนใต้

แต่ตอนนี้ล่ะ?

เขาไม่รู้สึกเลยว่าคุนหลงอยู่ในวัด

"หรือว่าคุนหลงจะฝึกวิชาลับนั่นสำเร็จแล้ว?" อาหลัวมู่ใจหายวาบ

ในคัมภีร์ของสายวิชาคุณไสย มีวิชาลับที่ช่วยปิดกั้นกลิ่นอายและตัดการรับรู้ระหว่างกันได้

แต่คนที่จะฝึกวิชานี้สำเร็จ อย่างน้อยต้องบรรลุถึงจุดสูงสุดของระดับปรมาจารย์คุณไสย

"ฝีมือของคุนหลง อาจจะแกร่งกว่าที่ข้าคิดไว้มาก"

ใจของอาหลัวมู่หนักอึ้ง ถ้าคุนหลงไปถึงจุดสูงสุดของระดับปรมาจารย์คุณไสยจริงๆ เขาคงสู้ไม่ได้แน่

"แต่มีคนของท่านผู้นั้นคอยช่วย ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส"

อาหลัวมู่ปลอบใจตัวเอง

คุนหลงเก่งแค่ไหนก็แค่คนเดียว

จะกลัวอะไร

คิดได้ดังนั้น อาหลัวมู่ก็ก้าวเท้าออกไป โคจรพลังระดับปรมาจารย์คุณไสย ส่งเสียงคำรามดั่งฟ้าผ่าไปยังวัดเบื้องหน้า

"คุนหลง ไสหัวออกมาตายซะ!"

เสียงตะโกนเน้นหนักทุกคำ ระเบิดก้องจนเหล่าหมอผีในวัดต่างพากันอกสั่นขวัญแขวน

"นั่นใคร?"

"นั่นมัน... ท่านอาหลัวมู่นี่นา..."

"อะไรนะ? ท่านอาหลัวมู่หายสาบสูญไปตั้งแต่สามสิบปีก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ"

ในฐานะดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ย่อมมีหมอผีมาชุมนุมกันมากมาย ซึ่งล้วนแต่ฟังคำสั่งของปรมาจารย์คุณไสยเจ้าถิ่น

อาหลัวมู่เคยเป็นเจ้าของที่นี่เมื่อสามสิบปีก่อน หมอผีเก่าแก่หลายคนในวัดจึงยังจำเขาได้

"ไม่ออกมาเหรอ?"

อาหลัวมู่รออยู่พักหนึ่ง เห็นแต่พวกหมอผีในวัดวิ่งวุ่นกันด้วยความแตกตื่น แต่คุนหลงผู้เป็นเจ้าของสถานที่กลับไม่โผล่หัวออกมา

"ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ?"

อาหลัวมู่งุนงง เขารู้จักคุนหลงดี หมอนั่นนิสัยโหดเหี้ยมเจ้าอารมณ์ ไม่มีทางยอมโดนหยามหน้าถึงถิ่นแบบนี้แน่

"หรือว่าคุนหลงจะไม่อยู่ที่นี่?"

อาหลัวมู่คิดในใจ

เหตุผลนี้อธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงไม่สัมผัสถึงคุนหลง

ปรมาจารย์คุณไสยพำนักอยู่ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องอยู่ตลอดเวลา

บางครั้งมีธุระส่วนตัว ก็อาจจะแอบออกไปข้างนอกบ้าง

"ช่างเถอะ งั้นก็นั่งรอคุนหลงกลับมาอยู่ที่นี่แหละ"

อาหลัวมู่ไม่รีบเขานั่งขัดสมาธิลง เตรียมตัวพักผ่อนออมแรง

ทันใดนั้น เสียงของซูหยวนก็ดังขึ้นจากหูฟังจิ๋ว

"ตอนนี้ให้ไปที่พื้นที่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ นอกตัววัด"

ก่อนออกจากโหมวตู ซูหยวนให้หูฟังจิ๋วนี้กับอาหลัวมู่ไว้ติดต่อ

"ทิศตะวันตกเฉียงใต้?"

อาหลัวมู่เงยหน้ามอง

ตอนนี้ในวัดกำลังโกลาหล อดีตปรมาจารย์คุณไสยเมื่อสามสิบปีก่อนบุกมาถึงที่ ส่วนคุนหลงก็หายหัวไป ทำให้หมอผีจำนวนมากเริ่มหนีตายออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์

นี่เป็นปฏิกิริยาที่ปกติมาก อาหลัวมู่เห็นแล้วก็เข้าใจ

เพราะไม่มีใครรู้ว่าอาหลัวมู่จะทำอะไรต่อ ถ้าคุนหลงไม่มา จะระบายอารมณ์ใส่พวกปลาซิวปลาสร้อยไหม?

หรือถ้าคุนหลงมา แล้วสองปรมาจารย์เปิดศึกถล่มกัน ลูกหลงจะกระเด็นมาโดนไหม?

ไม่ว่าจะออกหน้าไหน การหนีไปให้ไกลจากวัดตอนนี้คือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

"รับทราบ"

อาหลัวมู่ทำตามคำสั่งซูหยวนทันที เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบไปยังพื้นที่ทิศตะวันตกเฉียงใต้นอกตัววัด

บริเวณนั้นเป็นป่ารกทึบ กำแพงวัดด้านนี้มีคราบเลือดแห้งเกรอะกรังจางๆ

จังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังขึ้น

อาหลัวมู่เงยหน้ามอง เห็นหมอผีชราคนหนึ่งกำลังแอบปีนหนีออกมา

อาหลัวมู่กวาดตามองหมอผีชราผู้นั้นแวบหนึ่ง กลิ่นอายวิญญาณอ่อนแอมาก แทบไม่ต่างจากคนธรรมดา สงสัยจะเป็นพวกใช้เส้นสายเข้ามาอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์

"แก?"

หมอผีชราผู้นั้นเพิ่งหนีพ้นตัววัด ยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก ก็เงยหน้ามาเจออาหลัวมู่ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด

อาหลัวมู่รู้สึกทะแม่งๆ นิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะถ้าเจอเขาแล้วไม่กลัวสิถึงจะแปลก

แต่ทว่า

วินาทีถัดมา

ซูหยวนที่อยู่ไกลถึงโหมวตู แววตาเป็นประกายประหลาด เสียงของเขาดังขึ้นข้างหูอาหลัวมู่ว่า "ฆ่ามันซะ"

คำว่า 'มัน' ในที่นี้ ย่อมหมายถึงหมอผีชราหน้าตาตื่นกลัวผู้นั้น

ตัวตนที่แท้จริงของหมอผีชราคนนี้ก็คือ คุนหลง

เพียงแต่เป็นคุนหลงที่กำลังตกอยู่ใน 'ช่วงเวลาอ่อนแอ'

สายวิชาคุณไสย เมื่อฝึกถึงระดับปรมาจารย์ จะต้องเผชิญกับช่วงเวลาอ่อนแอทุกๆ สิบปี

ช่วงเวลานี้จะกินเวลาครึ่งวัน ในระหว่างนั้นพลังจิตใจและวิญญาณของปรมาจารย์จะลดฮวบลงเหลือเท่าคนปกติ

สำหรับปรมาจารย์คุณไสยทุกคน ช่วงเวลาอ่อนแอคือความลับระดับคอขาดบาดตาย ใครล่วงรู้ต้องถูกกำจัด

แน่นอนว่า กฎนี้ใช้ไม่ได้กับซูหยวน

ซูหยวนรู้เวลาอ่อนแอของคุนหลงจากกระจกสีเทามาตั้งนานแล้ว

ความจริงแล้ว คุนหลงเตรียมการรับมือช่วงเวลาอ่อนแอของตัวเองไว้อย่างรัดกุมมาก

ไม่เพียงแต่เปลี่ยนโฉมหน้าและตัวตน แม้แต่กลิ่นอายแท้จริงก็ยังซ่อนเร้นไว้ได้มิดชิด ขนาดอาหลัวมู่ยังดูไม่ออก

ด้วยวิธีนี้ ต่อให้ศัตรูบังเอิญบุกมาในช่วงที่เขาอ่อนแอ ก็จะหาตัวคุนหลงไม่เจอ

ขอแค่ยื้อเวลาให้ผ่านครึ่งวันนี้ไปได้ ทุกอย่างก็จะกลับมาสดใสเหมือนเดิม

แต่น่าเสียดายที่คุนหลงต้องมาเจอกับซูหยวน

การที่ซูหยวนส่งอาหลัวมู่มาฆ่าคุนหลงในวันนี้ ก็เพราะรู้ว่าช่วงเวลาอ่อนแอของมันกำลังจะมาถึง

"ฆ่ามัน?"

อาหลัวมู่อึ้งไปนิดนึง ตรงหน้าเขานอกจากหมอผีชราคนนี้ก็ไม่มีใครอื่น เขาจึงส่งกระแสจิตสั่งการ วิชามารไร้รูปก็พุ่งเข้าครอบงำอีกฝ่ายทันที

จากตอนที่ได้รับคำสั่ง 'ฆ่ามันซะ' จนถึงตอนที่หมอผีชราสิ้นลม เวลาผ่านไปเพียงครึ่งวินาที

คุนหลง ปรมาจารย์คุณไสยผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนใต้ ก็จบชีวิตลงอย่างเงียบเชียบ ณ ตรงนั้น

[จบแล้ว]