บทที่ 35: โอฮาราในเพลิงผลาญ

บทที่ 35: โอฮาราในเพลิงผลาญ

“ซาคาสึกิ...เริ่มบัสเตอร์คอลได้!”

“รับทราบ!”

ซาคาสึกิซึ่งเฝ้ารอคำสั่งนี้มาเนิ่นนาน ดวงตาของเขาฉายแสงแห่งความตื่นเต้นขึ้นในฉับพลัน

เขาไม่ลืมว่า... ในการถ่ายทอดสดเมื่อครู่ รอสเซ่เอ่ยถึงเขาว่า “ว่าที่พลเรือเอก”

ท้ายที่สุด นี่คือ “บัสเตอร์คอล” หากยศต่ำเกินไป ประชาชนทั่วโลกย่อมตั้งคำถาม การเรียกเขาว่า “ว่าที่พลเรือเอก” จึงเหมาะสมที่สุด

อีกทั้ง... ตำแหน่งนี้ก็ยังไม่ได้เป็นทางการ เป็นเพียงสมญาที่ได้รับการอนุญาตจากกองทัพโดยพฤตินัย การที่รอสเซ่กล่าวเช่นนั้น... ไม่ก่อผลกระทบใดจริง

เวลานี้... คือเวลาแห่งการแสดง!

ตึงงงงง!!!

ท่ามกลางสายตาของผู้ชมทั่วทั้งโลก ขาทั้งสองของซาคาสึกิกลายเป็นแมกมา ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นฟ้าด้วยตนเอง

เพียงแค่การทะยานขึ้นฟ้านี้... ก็ทำให้ชาวบ้านมากมายหวีดร้องด้วยความตกใจ และเหล่าโจรสลัดที่มีค่าหัวต่ำกว่า 100 ล้านเบิกตากว้างจับจ้อง

“ภูเขาไฟพิโรธถล่มสวรรค์!!”

ซาคาสึกิกำหมัดแน่น ดั่งปากปล่องภูเขาไฟสองลูกที่กำลังจะปะทุขึ้นไปยังชั้นฟ้า

ในบัดนั้น พลังอันมหาศาลก็พลุ่งพล่านในกาย กลายเป็นคลื่นความร้อนและแสงสว่างสุดขีด หมัดของซาคาสึกิพลันกลายเป็นปืนใหญ่แมกมาคู่ที่ระเบิดพลังออกมาอย่างรุนแรง มหาศาลพอจะสะท้านฟ้าดิน

บึ้ม!!! บึ้ม!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้องเยี่ยงอสนีบาต สะเทือนอากาศรอบทิศ และสั่นไหวหัวใจของผู้ชมทั่วโลก

ในทุกวินาที แมกมาหลายร้อยลูกพุ่งออกจากหมัดราวกับมังกรไฟพิโรธ กระสุนแต่ละลูกมีขนาดเท่าลูกบาส ร้อนระอุ สว่างจ้า แหวกฟ้าเป็นแนวยาวทิ้งร่องรอยแสงไว้ดั่งสายดาวตก

กระสุนแมกมาเหล่านี้หาได้ตกสู่พื้นในทันทีไม่ แต่ภายใต้การควบคุมที่แม่นยำดั่งเทพของซาคาสึกิ มันกลับลอยค้างอยู่กลางอากาศ คล้ายถูกล่ามด้วยโซ่ล่องหน กลายเป็นทะเลแมกมาที่ลอยละล่องบนฟ้า

แมกมาเริ่มหมุนวนช้าๆ สร้างลวดลายตระการตากลางเวหา ดั่งพายุอัคคีร่ายรำ ดุจฝนดาวตกอันงดงาม แต่แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างที่ไร้ขีดจำกัด

หากเป็นศึกจริง แมกมานี้คงถาโถมลงพื้นตั้งแต่เริ่ม

แต่ครั้งนี้... เพื่อให้ภาพลักษณ์ออกมางดงามที่สุด ซาคาสึกิเลือกที่จะ “สะสมพลัง” ก่อน

ด้วยพละกำลังในตอนนี้ เขาสามารถยิงแมกมาแบบนี้ตลอดทั้งวันโดยไม่เหนื่อย

สิ่งที่กินพลังมากที่สุด... คือการควบคุมไม่ให้มันตกลงมา

รอสเซ่ยืนเงียบอยู่ที่หัวเรือ จ้องมองหมู่เมฆเพลิงเหนือศีรษะด้วยสายตานิ่งสงบ

ภาพนี้... เพียงแค่เห็น ก็พอจะสะท้านหัวใจของใครหลายคนแล้ว

เมื่อแมกมาลอยปกคลุมเหนือ “ต้นไม้แห่งปัญญา” เป็นระยะ 100 เมตร ดวงตาของชาวบ้านทั่วไปก็เริ่มเผยแววหวาดกลัว และพวกโจรสลัดที่มีค่าหัวหลักสิบล้านก็เริ่มรู้สึกประหวั่น

เมื่อแมกมาขยายเป็น 500 เมตร... โจรสลัดค่าหัวร้อยล้านเริ่มมีสีหน้าคร่ำเคร่ง

เมื่อแมกมาขยายถึง 1000 เมตร... เหล่าโจรสลัดชื่อดังแห่งโลกใหม่... เริ่มตั้งหน้าตั้งตาดูอย่างเงียบงัน

เวลานี้เอง... เมื่อข่าวแพร่กระจายออกไปว่ารัฐบาลโลกถ่ายทอดสดบัสเตอร์คอล ผู้คนก็เริ่มรวมตัวกันหน้าจอเพื่อชมภาพประวัติศาสตร์นี้

แม้แต่กษัตริย์บางพระองค์ในโลกใหม่... เมื่อได้ยินข่าวก็ร่วมวงชมด้วยใจที่อยากรู้อยากเห็น

และแล้ว... จุดพีคก็มาถึง

ทะเลแมกมาขยายจนครอบคลุมระยะ 2000 เมตร

ฟ้าเบื้องบนเหมือนถูกแผ่นเปลวเพลิงกลืนกิน คล้ายหายนะจากสวรรค์ตกลงมา

ดราก้อนและหนวดขาวที่กำลังชมอยู่ต่างก็มีสีหน้าหนักแน่น

ไม่ใช่เพราะพวกเขาคิดว่าเอาชนะไม่ได้

แต่จากระดับพลังทำลาย... แม้พวกเขาจะชนะ ศพของพวกพ้องก็คงกองเต็มพื้น

มีเพียงคนประเภท “หมาป่าเดียวดาย” อย่างเรด เดอะ อลูฟ หรือโจรสลัดอย่างบิ๊กมัมที่ไม่แคร์ใคร... เท่านั้นที่ยังชมการแสดงนี้ด้วยใจเยือกเย็น

บึ้ม!!!

เมื่อทะเลแมกมาขยายถึง 2500 เมตร เวลาก็ผ่านไปสองชั่วโมงเต็ม

ขณะนี้ ผู้ชมทั่วโลกต่างเฝ้ามองหน้าจออย่างลุ้นระทึก บางคนถึงขั้นพนันกันว่าเขาจะขยายพลังได้กว้างแค่ไหน

มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้น... ที่เดาได้ว่า ซาคาสึกิกำลังใกล้ถึงขีดจำกัด

หากยังขยายต่อได้อีก... ก็เทียบได้กับหนวดขาวแล้ว ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้

แต่แม้จะหยุดแค่ตรงนี้... ก็ไม่มีใครสงสัยอีกต่อไปว่า ซาคาสึกิมีพลังระดับ “พลเรือเอก” แล้ว

อย่างมาก ก็ยังด้อยกว่าหนวดขาวอยู่เล็กน้อย

ดวงตาของซาคาสึกิในยามนี้เริ่มแสดงความเหน็ดเหนื่อยออกมาเล็กน้อย

ขนาดนี้... คือขอบเขตสูงสุดของเขาแล้ว

แต่ก็เพียงพอจะ กลบเกาะโอฮาร่า ได้ทั้งเกาะ

“ดาวตกแมกมาถล่มพิภพ!!”

ซาคาสึกิตะโกนลั่น

ด้วยคำสั่งนี้ ทะเลแมกมาบนฟ้าก็ราวกับถูกพลังล่องหนดึงไว้ เริ่มเอียงตัวลงอย่างช้าๆ

แมกมาที่ค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับได้รับอนุญาตให้ปลดปล่อย พุ่งทะยานลงมาดั่งดาวตกมรณะที่หมายดับสิ้นทุกสิ่ง

เปลวแมกมาทะลักลงมาราวภูเขาไฟปะทุ ตัดผ่านชั้นบรรยากาศด้วยแสงร้อนแรงที่หลอมละลายได้แม้กระทั่งภูเขา ส่งเสียงคำรามกึกก้องพุ่งสู่โอฮาร่า เกาะทั้งเกาะกลายเป็นทะเลเพลิงสีแดงฉาน ไร้ที่หลบซ่อน ไร้ที่หลีกหนี

พลังของซาคาสึกิถูกถ่ายทอดออกมาอย่างสมบูรณ์ในวินาทีนั้น เปลวไฟแมกมาคือความพิโรธของเขาที่แผดเผาทุกสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นหินผา หรือพฤกษาใหญ่โต ล้วนหลอมละลายกลายเป็นเถ้าธุลี

ณ ใจกลางเกาะโอฮาร่า “ต้นไม้แห่งปัญญา” สูงพันเมตร คือเป้าหมายที่รองรับแรงปะทะสูงสุด แมกมาหลั่งไหลราวห่าฝนถล่มลงบนลำต้นและกิ่งก้าน ม้วนกลืนเข้าไปในพริบตา

ร่างอันมหึมาของต้นไม้แห่งปัญญา ดูช่างไร้ค่าเยี่ยงของเล่นภายใต้ฤทธิ์ของซาคาสึกิ ลำต้นแตกเสียงดังเปรี๊ยะ ใบไม้เหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็วภายใต้เปลวเพลิง ก่อนจะกลายเป็นกลุ่มควันลอยหายไป

เมื่อแม้แต่ “ต้นไม้แห่งปัญญา” ยังสิ้น... บ้านเรือนอื่นๆ ย่อมไม่ต้องพูดถึง ล้วนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตาภายใต้กระแสไฟ

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้คละคลุ้ง กับไอร้อนที่แผดเผาจนแทบหายใจไม่ออก ราวกับโลกทั้งใบถูกกลืนกินโดยเปลวเพลิงของซาคาสึกิ

บนเรือรบที่ใกล้ที่สุด รอสเซ่และพวกพ้องต่างก็รับรู้ถึงกระแสความร้อนที่ถาโถมมา

สีหน้าของทุกคนบนเรือ... ล้วนเคร่งขรึม

รอสเซ่หรี่ตาลงเล็กน้อย พลางชมดอกไม้ไฟที่กำลังระเบิดอยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบงัน

แม้เขาจะทึ่งกับพลังของซาคาสึกิ... แต่เขาเชื่อมั่นว่า วันหนึ่ง เขาก็จะไปถึงจุดนั้นได้เช่นกัน

ยิ่งกว่านั้น... ผลปีศาจที่เขาเลือก อาจก่อพลังได้รุนแรงยิ่งกว่าด้วยซ้ำ

เซเฟอร์คือผู้ที่นิ่งที่สุดในหมู่พวกเขา แม้จะไม่ได้เห็นซาคาสึกิสู้จริงมานาน แต่เขาก็ประเมินพลังไว้แล้วล่วงหน้า

เมื่อเห็นกับตา เขาก็เพียงเผยแววพึงพอใจในดวงตา

กิอง ซานนี่ และสเตลลา ต่างก็จ้องมองเงียบงัน แต่ในแววตานั้น ล้วนมีความเคารพในพลังอย่างลึกซึ้ง โดยเฉพาะกิองและซานนี่ นี่คือครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็น “พลังระดับพลเรือเอก” อย่างเต็มพิกัด

หากต้องเผชิญหน้าตัวต่อตัว... พวกเขาไม่อาจรับได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

ส่วนผู้ที่มีสีหน้าซับซ้อนที่สุด... คือโอลิเวียและโรบิน

สองแม่ลูกมองดู “ต้นไม้แห่งปัญญา” ลุกไหม้ท่ามกลางเปลวแมกมา น้ำตาก็รินไหลอาบแก้ม

สิ่งที่กำลังเผาไหม้อยู่ตรงหน้า... คือ “บ้านเกิด” ของพวกเธอ...

By. charcoal gray silver gold

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═

จบตอน