บทที่ 16 ชั้นน่ะ ไร้เทียมทานแล้ว เข้าใจไหม?

บทที่ 16 ชั้นน่ะ ไร้เทียมทานแล้ว เข้าใจไหม?

บรรยากาศหวานซึ้งเมื่อครู่อยู่ได้แค่แป๊บเดียว

ใช่ แป๊บเดียวจริงๆ

แถมยังจบลงด้วยการที่ ซึนาเดะ เหยียบเท้าเขาเต็มแรง ทำเอา เซ็นจิมะ ชิฮะ บาดเจ็บ(ทางใจ)อีกรอบ

แต่ก็นะ ซึนาเดะก็พยศและปราบยากแบบนี้แหละ ชิฮะเตรียมใจมาดีแล้ว

ทั้งสองคนขึ้นฝั่งด้วยสภาพเปียกปอนน่าอึดอัด แต่ก็ไม่ถึงกับจะเป็นหวัดหรอก

ด้วยสภาพร่างกายที่ "เหมือนกันเปี๊ยบ" แบบนี้ ตราบใดที่รากฐานร่างกายไม่เสียหาย โรคภัยไข้เจ็บทั่วไปทำอะไรพวกเขาไม่ได้หรอก

การเรียนช่วงบ่ายดำเนินต่อไป ทั้งซึนาเดะและชิฮะต่างลืมเลือนฉากกุ๊กกิ๊กที่ลำธารไปจนหมดสิ้น

มีความรักก็ส่วนมีความรัก แต่ความแข็งแกร่งก็ต้องพัฒนา ชิฮะเข้าใจเรื่องนี้ดี ส่วนซึนาเดะ... เธอก็น่าจะคิดเหมือนกันล่ะมั้ง?

ทว่าอาการเหม่อลอยเป็นระยะระหว่างคาบเรียน ก็ทรยศท่าทีที่ดูสงบนิ่งของซึนาเดะจนหมดเปลือก

ใจเธอว้าวุ่นไปหมดแล้ว

เวลาเหมือนหัวขโมย แอบขโมยอะไรบางอย่างไปจากเราโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ทิ้งอะไรบางอย่างไว้ให้เช่นกัน

หลังจบคลาสเรียนเต็มวัน คลังความรู้ในสมองของชิฮะเพิ่มขึ้นมหาศาล ส่วนซึนาเดะรู้สึกเหมือนถูกชิฮะสูบความรู้ไปจนเกลี้ยงพุง

เขาเรียนรู้เร็วเกินไป แถมพรสวรรค์ยังยอดเยี่ยม เหมือนกับเธอในตอนนั้นไม่มีผิด

ความกดดันพลันย้ายฝั่งมาอยู่ที่ซึนาเดะทันที

ขากลับ ซึนาเดะเงียบกริบ ดูหงอยๆ พิกล แต่ชิฮะราวกับมี วิชาอ่านใจ เขาพูดสิ่งที่อยู่ในใจซึนาเดะออกมาได้อย่างแม่นยำ

"รู้สึกเหมือนชั้นเรียนรู้เร็วเกินไป จนดูดความรู้อันน้อยนิดในพุงเธอไปหมดแล้วใช่ไหมล่ะ?"

ซึนาเดะที่ถูกอ่านใจออกถึงกับเลิ่กลั่ก ได้แต่เถียงข้างๆ คูๆ เสียงแข็ง "มะ... ไม่ใช่สักหน่อย!"

ชำเลืองมองท่าทางปากแข็งของซึนาเดะ ชิฮะก็ถอนสายตากลับ "ชั้นรู้ แต่จะดีกว่านะถ้าเธอเอาเวลาที่หมกมุ่นกับ วิชาการพนัน ไปศึกษา คัมภีร์คาถานินจา ต่างๆ แทน"

"ต้องให้นายมาบอกด้วยเหรอ?" ซึนาเดะค้อนขวับ แล้วบ่นอุบอิบ "ก็วิชาการพนันมันสนุกนี่นา..."

"สนุกสิ สนุกตรงที่แพ้ทุกตานี่แหละ...เผาผลาญเงินตัวเอง สร้างความอบอุ่นให้คนอื่น"

"หุบปากไปเลยนะ!" ซึนาเดะของขึ้น "ชั้นเคยชนะนายตั้งหลายครั้ง!"

"อย่างมากก็สองครั้ง" ชิฮะชูสองนิ้วกระดิกไปมาตรงหน้าซึนาเดะ

"เชอะ ชั้นจะชนะนายครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ แล้วก็อีกนับครั้งไม่ถ้วนเลยคอยดู!"

วิญญาณนักแข่งของซึนาเดะระเบิด เธอยืนปักหลักทันที "มาพนันกัน!"

"มีเงินเหรอ?" ชิฮะเบะปาก

...

"ชั้นมีให้นะ" ชิฮะล้วงปึกธนบัตรยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋า "ให้ยืมก่อน แต่คิดดอกเบี้ยนะ"

"ก็ได้ คอยดูเถอะ นายจะหมดตัวด้วยวิชาพนันของชั้น!"

สามนาทีต่อมา

ซึนาเดะมองธนบัตรใบสุดท้ายในมือด้วยใจสลายและสิ้นหวัง ก่อนจะกัดฟันตบมันลงตรงหน้าชิฮะ

อีกสามนาทีต่อมา

ซึนาเดะ แบกหนี้ก้อนที่สองด้วยสีหน้าว่างเปล่า ตบธนบัตรใบสุดท้ายลงตรงหน้าชิฮะอย่างชาชินอีกครั้ง

สามนาทีสุดท้าย คือสามนาทีที่มืดมนที่สุดในชีวิตซึนาเดะ เธอเป็นหนี้ก้อนที่สาม และแพ้หมดตัวอีกรอบ

"เอาอีกไหม?" ชิฮะถาม

"เอา!" เสียงซึนาเดะสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้

"ใช้หนี้มาก่อน ทั้งต้นทั้งดอกก็... อืม 20,000 เรียว"

(ΩДΩ)

"เท่าไหร่นะ?" ซึนาเดะช็อกตาตั้ง

"20,000 เรียว" ชิฮะย้ำเสียงหนักแน่น "ถ้าไม่คืนเงิน ก็อย่าหวังจะได้พนันกับชั้นอีก!"

"ชั้น..." ซึนาเดะพูดไม่ออก ด้วยสีหน้าสำนึกผิด เธอขยับเข้าไปใกล้ชิฮะ และเป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายคว้าแขนเขามาเขย่า "ขออีกครั้งเดียวนะ ครั้งสุดท้ายจริงๆ นะ?"

ผู้หญิงที่รู้จักอ้อนมักจะโชคดีที่สุด

ถ้าอ้อนพร่ำเพรื่อก็น่ารำคาญ แต่พอนานๆ ทีซึนาเดะทำแบบนี้ ชิฮะก็ใจอ่อนยวบยาบ ต้านทานไม่ไหวจริงๆ

"ครั้งสุดท้ายนะ?"

"อื้อๆๆ ครั้งสุดท้าย!"

สามนาทีต่อมา ซึนาเดะยังคงยื้อไว้ได้ เธอเล่นเพลย์เซฟ แทงทีละน้อย เรียนรู้ที่จะรอบคอบขึ้น

เฮ้อ... เด็กหนอเด็ก

ทว่า ด้วยดวงการพนันระดับซึนาเดะ ต่อให้แทงน้อยแค่ไหนก็หนีไม่พ้นความพ่ายแพ้ เธอประคองตัวได้แค่ห้านาที ก่อนจะถูกชิฮะขยี้จนยับเยินอีกครั้ง

ตาเธอลอยคว้าง... "ยังจะเล่นอีกไหม?"

"เล่น!" เสียงซึนาเดะสะอื้นออกมาจริงๆ แล้ว

o(╥﹏╥)o

มองดูสภาพซึนาเดะ ชิฮะต้องใจแข็งอีกครั้ง วันนี้เขาต้องช่วยซึนาเดะเลิกพนันให้ได้!

ต่อให้เลิกได้แค่แป๊บเดียวก็ยังดี

ฟ้ามืดสนิทแล้ว

สองร่างที่นั่งยองๆ อยู่มุมกำแพงคงไม่อยู่ตรงนั้นตลอดไป

ซึนาเดะเดินนำหน้า ไหล่สั่นไหวเบาๆ เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า

ชิฮะเดินตามหลัง เสียงนับเงินดังกริกๆ ไม่หยุด

"ยังนับไม่เสร็จอีกเหรอ?"

ซึนาเดะหันขวับ ตาแดงก่ำ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอเป็นอย่างแรกคือปึกธนบัตรที่ถูกพับเรียบร้อยแต่ยังดูยับเยิน

"ทำอะไรน่ะ?"

ชิฮะสะบัดเงินในมือ "ค่าขนมเธอไง แต่ห้ามเอาไปเล่นพนันนะ"

"ชั้น... ชั้น... ชั้นจะไม่พนันกับนายอีกแล้ว!" เสียงซึนาเดะยังขาดห้วง ท่าทางร้องไห้สะอึกสะอื้นช่างน่าสงสารจับใจ

ชิฮะยกมือขึ้นลูบหัวซึนาเดะ ตบเบาๆ สองสามที "เพลาๆ หน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวจะมีเรื่องให้ร้องไห้มากกว่านี้อีกนะ"

ซึนาเดะรู้สึกน้อยใจนิดๆ แต่เห็นแก่เงิน เธอก็พยักหน้าหงึกหงัก ยอมรับเงื่อนไข

ในจังหวะนี้เอง ชิฮะก็เผยเจตนาที่แท้จริง

"ซึนาเดะ เดือนหน้าทั้งเดือน เธอต้องมาศึกษา คัมภีร์คาถานินจา กับชั้น ถ้าเธอทำได้ต่อเนื่อง ชั้นจะยกหนี้ทั้งหมดให้ เอาไหม?"

"จริงเหรอ?!" ซึนาเดะเงยหน้าขวับ ลืมเรื่องนับเงินไปเลย "สัญญานะ!"

"เกี่ยวก้อยสัญญา"

"เกี่ยวก้อยสัญญา"

เมื่อพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์เสร็จสิ้น ซึนาเดะก็ลืมความโศกเศร้าเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น เธอก้มหน้าก้มตานับเงินอย่างมีความสุข

พร้อมกันนั้น เธอก็แอบหัวเราะในใจ ตระหนักได้ว่าสุดท้ายเงินของชิฮะก็กลับมาอยู่ในมือเธอ รอบนี้เธอคือผู้ชนะที่แท้จริง!

ไม่มีบทสนทนาใดๆ ตลอดทางกลับบ้าน และชิฮะก็ไม่ถามอะไร เดินตามซึนาเดะเข้าบ้านไปอย่างเงียบๆ

พอเข้าบ้าน เขาก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากการจ้องมองที่คุ้นเคย แต่คราวนี้ชิฮะรับมือได้ดีกว่าเมื่อวานเยอะ

ห้องเขาก็อยู่ข้างห้องซึนาเดะ ไม่ได้นอนห้องเดียวกันสักหน่อย ถ้าเขาไม่บ่น แล้วพวกนั้นจะจ้องทำไมหนักหนา?

อีกอย่าง เดี๋ยวก็เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว จะจ้องให้บรรยากาศมันกระอักกระอ่วนทำไม?

"ชิฮะ รีบมานี่ยายหลาน ให้ย่าดูหน้าหน่อย"

อุซึมากิ มิโตะ เอ็นดูชิฮะออกนอกหน้า ให้ความรู้สึกเหมือนคุณย่าใจดีสุดๆ "ทำไมวันนี้กลับดึกจังลูก?"

"ผมไปเล่นที่ลำธารกับซึนาเดะครับ กะว่าจะฝึก วิชาเดินบนน้ำ แต่..."

ชิฮะเล่าเหตุการณ์วันนี้ให้มิโตะฟัง (โดยละเว้นฉากวาบหวิว) ส่วนซึนาเดะก็คอยเสริมเป็นลูกคู่ ทีมเวิร์กไร้ที่ติ

"ขยันกันจริงๆ นะสองคนนี้ แต่โดดเรียนบ่อยๆ มันใช้ไม่ได้นะลูก"

พอฟังจบ มิโตะก็จิ้มหน้าผากทั้งคู่คนละที "อาจารย์มาซาฮิโระ เอาเรื่องไปฟ้อง ปู่รอง ของหลานแล้วนะ คืนนี้เขาว่าจะมาอบรมพวกเธอสักหน่อย"

"หา?!"

ชิฮะตัวหดเหลือสองนิ้ว เซ็นจู โทบิรามะ ไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ เขาคือคำนิยามของความเข้มงวดชัดๆ

"แต่อย่าเพิ่งตกใจไป ย่ากันไว้ให้แล้ว ปู่รองไม่ดุพวกเธอหรอก"

"คุณย่าใจดีที่สุดเลย!" ซึนาเดะหัวเราะร่า กระโจนกอดมิโตะ เอาหัวถูไถอ้อนไม่หยุด

ชิฮะก็รีบโค้งขอบคุณอย่างนอบน้อม ทำเอามิโตะยิ้มกว้างกว่าเดิม

"แล้วย่าก็บอกปู่รองไปแล้วด้วย ว่าต่อจากนี้ย่าจะเป็นคนดูแลเรื่องการเรียนของพวกเธอทั้งสองคนเอง พวกเธอแค่ไปโผล่ที่โรงเรียนตอนสอบก็พอ"

สวรรค์มาโปรดชัดๆ!

ชิฮะมองซึนาเดะ แล้วหันไปมองมิโตะ ตัดสินใจได้ทันทีว่าช่วงเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเขาในโลกนี้... มันช่างไร้เทียมทานจริงๆ ให้ตายเถอะ!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═