บทที่ 17 ตัวตนขาวสะอาด ไร้ที่ติ

บทที่ 17 ตัวตนขาวสะอาด ไร้ที่ติ

คืนนั้น สามเจเนอเรชัน ย่าทวด, เหลนชาย, และเหลนสาว ทานมื้อค่ำด้วยกันอย่างครื้นเครงก่อนจะแยกย้ายกันไปนอน

ใช่แล้ว อุซึมากิ มิโตะ เอ็นดู เซ็นจิมะ ชิฮะ เหมือนหลานแท้ๆ ไปแล้ว ก็ชิฮะทั้งหน้าตาดี สายเลือดบริสุทธิ์ ปากหวาน แถมยังรู้จักเอาอกเอาใจคนแก่ มิโตะในวัยชราจะไปต้านทานไหวได้ยังไง

คนแก่ก็ชอบให้มีคนอยู่เป็นเพื่อน และการปรากฏตัวของชิฮะก็เข้ามาเติมเต็มช่องว่างความผูกพันในใจของมิโตะได้อย่างพอดิบพอดี ทุกอย่างมันช่างลงตัว

จากนี้ไป เมื่อมีมิโตะคอยหนุนหลัง ใน โคโนฮะ คงมีแค่คนเดียวที่กล้าหาเรื่องชิฮะ นั่นคือ เซ็นจู โทบิรามะ

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ยังไม่ทันที่ชิฮะจะได้ขานรับ โทบิรามะก็ผลักประตูเดินเข้ามาดื้อๆ

"โฮคาเงะ!"

ชิฮะสะดุ้งโหยง รีบคว้าเสื้อคลุมมาใส่ สวมรองเท้า แล้วยืนตัวตรงอย่างนอบน้อมต่อหน้าโทบิรามะ

ใบหน้าของโทบิรามะมีเพียงความสงบนิ่งที่น่าสะพรึงกลัว เขาไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่กวาดตามองสำรวจชิฮะตั้งแต่หัวจรดเท้า

ชิฮะประหม่าสุดขีด ยืนนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา

ผ่านไปนานโข โทบิรามะถึงเค้นคำพูดออกมาสองคำ "นั่งลง"

"ครับ ท่านโฮคาเงะ!"

ชิฮะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กอย่างว่าง่าย นั่งแค่ครึ่งก้น แสดงความเกรงใจเต็มที่

ชำเลืองมองชิฮะอีกครั้ง ประกายตาบางอย่างพาดผ่านดวงตาของโทบิรามะ ก่อนที่เขาจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามชิฮะเงียบๆ

"เซ็นจิมะ ชิฮะ?"

"ครับ!"

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น วันนี้ชั้นแค่มาถามคำถามนายไม่กี่ข้อ"

โทบิรามะเคาะนิ้วเบาๆ บนโต๊ะ เสียงเคาะเป็นจังหวะเบาๆ นั้นราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจชิฮะซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ออร่าของโทบิรามะมันรุนแรงเกินไป!

ไล่เรียงทำเนียบ โฮคาเงะ แห่งโคโนฮะ โทบิรามะคือคนที่โดดเด่นที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย นโยบายมากมายที่เขาสร้างไว้คือรากฐานความเจริญรุ่งเรืองของหมู่บ้าน

การต้องมานั่งเผชิญหน้ากับชายผู้เฉียบแหลมและเจ้าเล่ห์คนนี้ ถูกตรวจสอบและซักไซ้ ต่อให้เป็นคนธรรมดาก็ต้องระวังตัวแจ ยิ่งชิฮะที่มีความลับซ่อนอยู่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

"เท่าที่ชั้นรู้ พ่อของนาย เซ็นจิมะ มาซาโอะ ใช้ชีวิตธรรมดาๆ ไม่มีผลงานโดดเด่นอะไร แม่นายก็เหมือนกัน"

"แต่พอมาถึงรุ่นนาย ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป ซึ่งมันน่าสงสัยและน่าประหลาดใจมาก"

เสียงของโทบิรามะนุ่มนวลและเชื่องช้า แต่กลับแฝงด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น เข้าปกคลุมร่างชิฮะจนหายใจแทบไม่ออก

"ชั้นอยากถามว่า นายมีอะไรจะอธิบายไหม?"

"ท่านโฮคาเงะ ผมไม่มีอะไรจะอธิบายครับ" ชิฮะสูดหายใจลึก "ชีวิตผม พ่อแม่เป็นคนให้มา ผมไม่เคยสงสัยเลยว่าสายเลือดตัวเองผิดปกติตรงไหน"

"อาจจะจริง แต่ในสายตาชั้น นี่คือปัญหาใหญ่" โทบิรามะยังคงเคาะโต๊ะต่อไป "เพราะนายกำลังโกหก เซ็นจิมะ ชิฮะ"

นิ้วที่เคาะโต๊ะหยุดกะทันหัน สีหน้าของชิฮะเหม่อลอยไปชั่วขณะ ชัดเจนว่าเขาติดกับดักวิชาคาถาเล็กๆ น้อยๆ ของโทบิรามะเข้าให้แล้ว

"ผมไม่ได้โกหก!" แม้สติจะเลือนราง แต่ชิฮะก็ยังเถียงกลับ

"งั้นเรื่องสายเลือดในตัวนายนี่มันยังไงกันแน่?" โทบิรามะคาดคั้น

"เพราะ ซึนาเดะ..."

"ซึนาเดะ?" โทบิรามะชะงักไปวิหนึ่ง "สายเลือดผิดปกติของนายเกี่ยวอะไรกับซึนาเดะ?"

"ผมชอบเธอ... และเธอก็ชอบผมเหมือนกัน" ภายใต้อิทธิพลของคาถา ชิฮะเริ่มพูดความจริง "นั่นเป็นเหตุผลที่ผมมีสายเลือดเดียวกับเธอ"

ชิ

โทบิรามะเดาะลิ้นอย่างรำคาญใจ แต่ความสงสัยในใจส่วนใหญ่ก็มลายหายไป

เขามั่นใจในวิธีที่ใช้เมื่อกี้มาก มันเป็น คาถาลวงตา ที่ใช้บ่อยในการสอบสวน การเอามาใช้กับชิฮะที่ยังไม่เป็นนินจาด้วยซ้ำ ก็เหมือนขี่ช้างจับตั๊กแตน

แม้คำตอบของชิฮะจะพิสดารหลุดโลก แต่โทบิรามะกลับไม่แปลกใจ ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดจนอยากตบกบาลชิฮะสักฉาด แต่ใครที่เคยเห็นสองคนนี้ก็รู้กันทั้งนั้นว่าชิฮะชอบซึนาเดะ

เช่นเดียวกัน ซึนาเดะเองก็มีความรู้สึกพิเศษต่อชิฮะ แม้จะไม่มาก แต่สัญญาณมันก็ชัดเจน

ยกมือขึ้นนวดขมับ โทบิรามะอยากยืนยันให้แน่ใจอีกครั้ง

"ทำไมนายถึงคิดว่าเป็นเพราะซึนาเดะ?"

"เพราะเธอมีใจให้ผม ผมถึงมีสายเลือดและพรสวรรค์เหมือนกับซึนาเดะ ยิ่งซึนาเดะชอบผมมากเท่าไหร่ ผมก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น" แววตาของชิฮะว่างเปล่า "ถ้าผมได้แต่งงานกับซึนาเดะ ผมจะเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดใน โลกนินจา อย่างไม่มีใครเทียบได้"

...

จู่ๆ โทบิรามะก็ไม่อยากพูดอะไร เขาเคยได้ยินคำประกาศความรักมาเยอะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินอะไรที่ทั้งเวอร์วังและปัญญาอ่อนขนาดนี้

เก่งขึ้นเพราะความรักเนี่ยนะ...นายคิดว่าตัวเองเป็น อุจิวะ รึไง?

จากคำตอบของชิฮะ โทบิรามะเลิกสงสัยภูมิหลังของเขาแล้ว แต่ตอนนี้เขากำลังเจอปัญหาที่ใหญ่กว่า

หลานสาวของเขา ซึนาเดะ อายุเท่าไหร่กันเชียวปีนี้?

แล้วไอ้เด็กเปรตชิฮะนี่อายุเท่าไหร่?

ไม่ใช่แค่แก่แดดริมีความรักก่อนวัยอันควร แต่ถึงขั้นวางแผนแต่งงานกันแล้ว!

ต้องลากไปกระทืบให้ตาย!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

โทบิรามะเคาะโต๊ะเรียกสติ ชิฮะสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบเอามือปิดปากโดยสัญชาตญาณ มองโทบิรามะด้วยความหวาดกลัว

"ไม่ต้องปิดหรอก อะไรที่ควรพูด นายก็พูดออกมาหมดแล้ว"

ชิฮะหน้าซีดเผือด คิดว่าตัวเองจบเห่แล้ว คงจะโดน...

ฟุ่บ

วินาทีต่อมา โทบิรามะลุกขึ้นยืน ชิฮะกระเด้งตัวจากเก้าอี้ ตั้งท่าเตรียมสู้ตาย

ทว่ามือใหญ่ข้างหนึ่งเมินเฉยต่อการป้องกันง่อยๆ ของชิฮะ คว้าคอเสื้อเขาแล้วยกตัวลอยขึ้นมาจ้องหน้าในระยะประชิด

"ไอ้หนู ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย ถ้าชั้นรู้ว่านายทำอะไรไม่ดีไม่งามกับซึนาเดะก่อนที่เธอจะบรรลุนิติภาวะ ชั้นจะหักขานายทั้งสามขาเลยคอยดู!"

นานๆ ทีจะเห็นโทบิรามะแสดงอารมณ์ฉุนเฉียว เขาขู่ชิฮะเสียงเข้ม ก่อนจะปล่อยตัวร่วงลงพื้น แล้วเดินกระแทกประตูออกไป

ชิฮะที่รอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์นั่งกองอยู่กับพื้น ตัวยังสั่นไม่หาย พอตั้งสติได้ เขาก็ลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ

ชิฮะไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง แต่ดูจากปฏิกิริยาของโทบิรามะ ซึนาเดะต้องกลายเป็นเกราะคุ้มกันให้เขาแน่ๆ

เกือบไปแล้ว... ซึนาเดะคุ้มครองแท้ๆ

จุดบอดเดียวในตัวตนของเขาถูกอุดเรียบร้อย ตอนนี้ประวัติของเซ็นจิมะ ชิฮะขาวสะอาดไร้ที่ติ สำหรับวันข้างหน้า... "หึหึ"

หัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ ชิฮะรู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ทิ้งตัวลงนอนแล้วหลับเป็นตายภายในสามวินาที แสดงให้เห็นถึงความไร้กังวลอย่างแท้จริง

ทางฝั่งบ้านของมิโตะ

"สอบสวนเสร็จแล้วเหรอ?" มิโตะถามโดยไม่เงยหน้ามอง

"เสร็จแล้ว" โทบิรามะยังคงตีหน้าตาย "เซ็นจิมะ ชิฮะ ไม่มีปัญหาอะไร ให้เขาอยู่ข้างกายพี่สะใภ้ได้"

"ยังรู้อีกเหรอว่าเป็นพี่สะใภ้?" มิโตะเงยหน้าขึ้น ค้อนใส่โทบิรามะ "อย่างอื่นอาจปลอมได้ แต่สายเลือดจะปลอมกันได้ยังไง? เธอนี่มัน... ระแวงเกินเหตุ!"

"ถ้าเธอทำตัวแบบนี้ แล้วชิฮะจะกล้าเข้าหาเธอที่เป็นปู่ทวดได้ยังไง? มิน่าล่ะ ซึนาเดะถึงได้กลัวเธอนัก ไม่กล้าเข้าใกล้เลย"

โทบิรามะไม่เถียง ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ในใจ

มันเป็นนิสัยของเขา ต่อให้อยากแก้ก็แก้ไม่ได้ และเขาก็ไม่คิดจะแก้ด้วย... หลังจากมิโตะบ่นจนพอใจ โทบิรามะก็ขอตัวกลับ แต่ก่อนไป เขาเล่าคำตอบทั้งหมดของชิฮะให้มิโตะฟังตามความจริง

"เจ้าหนูชิฮะ ย่าก็รู้อยู่แล้วว่าเด็กมันชอบซึนาเดะ แต่ไม่นึกว่าขนาดโดนคาถาลวงตาเข้าไป ก็ยังคิดถึงแต่ซึนาเดะ ถึงขั้นเอาความผิดปกติของร่างกายตัวเองไปโยงกับแม่หนูนั่นซะได้..."

"ฮ่าฮ่า"

มิโตะยิ้มอย่างเอ็นดู "แบบนี้ก็ดี ดีมากๆ เลย!"

"เรือล่มในหนอง ทองจะไปไหน ฮ่าฮ่า..."

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═