บทที่ 15 ตาต่อตาฟันต่อฟัน เราหายกันแล้วนะ

บทที่ 15 ตาต่อตาฟันต่อฟัน เราหายกันแล้วนะ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงวัยกำลังโตหรือเปล่า ทั้งสองคนฟาดไก่สี่ตัวเรียบวุธไม่เหลือซาก

แต่ทว่า... ในจำนวนไก่สี่ตัว ซึ่งควรจะเป็นส่วนของ เซ็นจิมะ ชิฮะ ทั้งสี่น่อง ซึนาเดะ กลับฉกไปหนึ่งน่อง ทำให้มื้อเที่ยงนี้ขาดความสมบูรณ์แบบไปนิดหน่อย

ตอนนี้ ทั้งสองนั่งยองๆ ล้างมืออยู่ริมลำธารที่ไหลเอื่อย

ขณะล้างมือ สายตาของชิฮะก็ดูลุกรี้ลุกรน แอบชำเลืองมองเท้าของซึนาเดะอยู่ตลอดเวลา

ซ่า!

ซึนาเดะวักน้ำสาดใส่หน้าชิฮะเต็มแรง "มองอะไรของนาย!"

ปากพูดเสียงดุ แต่สีหน้ากลับซ่อนความรู้สึกไว้ยาก แก้มป่องๆ ของเธอแดงระเรื่อน่าเอ็นดู

"เปล่า แค่สงสัยว่าเธอยังไม่ได้..."

"ชั้นล้างเท้าแล้วย่ะ!"

ซึนาเดะเหมือนเม่นน้อยขี้ตื่น วักน้ำสาดใส่หน้าชิฮะอีกรอบ

นี่มันจะมากไปแล้วนะ!

ชิฮะโต้กลับ และแน่นอนว่าซึนาเดะไม่มีทางยอม สงครามสาดน้ำของทั้งคู่จึงเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

น้ำแตกกระจายไปทั่ว ทั้งสองคนเปียกโชกในเวลาอันรวดเร็ว เสื้อผ้าแนบเนื้ออย่างน่าอึดอัด ทั้งหนักและเฉอะแฉะ

โชคดีที่เป็นตอนเที่ยง ทั้งคู่เลยไม่คิดจะถอดเสื้อผ้าตากให้แห้ง กะว่าเดี๋ยวลมพัดก็คงแห้งเอง

อย่างไรก็ตาม สงครามสาดน้ำต้องยุติลงชั่วคราว ทั้งสองสงบศึก

เนื่องจากไม่มีใครชนะขาดลอย แววตาเล็กๆ ของซึนาเดะจึงยังเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ กลอกไปมาอย่างคนกำลังวางแผนชั่วร้าย

เพราะแบบนี้ ชิฮะจึงระแวงสุดขีด เผลอถอยห่างจากซึนาเดะโดยไม่รู้ตัว

"นี่ ถอยไปซะไกลเชียว เป็นอะไรของนาย?!"

"ชั้นว่าเธอกำลังคิดไม่ซื่อ"

"นายนั่นแหละคิดไม่ซื่อ!" ซึนาเดะสะบัดหน้าหนี ทำปากยื่น ผ่านไปพักใหญ่ ชิฮะถึงยอมกระดึ๊บๆ เข้ามาใกล้อย่างจำใจ

"งั้นจะยอมเชื่อใจดูสักครั้ง"

คำพูดของชิฮะเข้าหูซึนาเดะ ทำเอาเธอกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้

"สีซอให้ควายฟังชัดๆ!"

"หวังดีเหรอ? ไหนลองว่ามาซิ" ชิฮะเลิกคิ้ว ยังไงก็รู้สึกไม่ดีอยู่ดี มั่นใจว่าซึนาเดะกำลังเตรียมแผนแกล้งชุดใหญ่อยู่แน่ๆ

ซึนาเดะกลอกตา "ชิฮะ นายเคยได้ยินเรื่อง วิชาเดินบนน้ำ ไหม?"

"ไม่เคย"

แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ชิฮะรู้ดีว่า การเดินบนน้ำ เป็นทักษะพื้นฐานที่นินจาต้องมี ซึ่งเขาต้องเรียนรู้ในที่สุด

แต่ซึนาเดะเอามาพูดตอนนี้มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?

"เดี๋ยวชั้นจะเล่าให้ฟัง..."

ซึนาเดะเริ่มตื่นเต้น ร่ายยาวความรู้เรื่องวิชาเดินบนน้ำแบบงูๆ ปลาๆ ให้ชิฮะฟัง "มันเป็นแบบนั้นแหละ! ถ้าเราทำได้ เราก็จะยืนบนน้ำแล้วสาดน้ำใส่กันได้ไง!"

"สรุปคือ... ที่ร่ายยาวมาทั้งหมด ก็เพื่อจะยืนบนน้ำแล้วสาดน้ำใส่ชั้นเนี่ยนะ?"

ชิฮะอึ้งกิมกี่ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่ากระบวนการคิดของซึนาเดะก็น่าทึ่งไม่ใช่เล่น

"มีปัญหาหรือไง?" ซึนาเดะเอียงคอ "หรือว่านายคิดว่ามันยากเกินไปเลยจะถอดใจ?"

"เปล่า ชั้นแค่คิดว่าด้วยความสามารถตอนนี้ เรายังไม่ถึงขั้นจะฝึกวิชาเดินบนน้ำได้หรอก"

ชิฮะพูดตามความจริง การฝึกฝนต้องค่อยเป็นค่อยไป กินข้าวทีละคำ เดินทีละก้าว รีบร้อนไปก็เสียการเปล่า

"แต่ฝึกไว้ล่วงหน้าก็ไม่เสียหายนี่นา! ไม่ลองแล้วจะรู้ขีดจำกัดตัวเองได้ไง?"

"ก็จริง แต่ชั้นยังคิดว่า..."

"ถามคำเดียว จะเรียนหรือไม่เรียน?" แววตาของซึนาเดะแฝงความเจ้าเล่ห์ "ถ้าไม่เรียน ชั้นจะไปแล้วนะ..."

พูดจบ ซึนาเดะก็ลุกขึ้นทำท่าจะเดินหนี

ชิฮะจะปล่อยให้ซึนาเดะไปได้ยังไง? ถ้าซึนาเดะไป การโดดเรียนก็ไร้ความหมาย แถมยังทำให้การเรียนรู้ของเขาล่าช้าไปอีกครึ่งวัน

แม้จะรู้สึกทะแม่งๆ แต่ชิฮะก็กัดฟันตะโกนเรียกซึนาเดะ "เรียน! เรียนก็ได้!"

"ฮึ งั้นนายจับประเด็นสำคัญที่ชั้นเพิ่งพูดไปได้ไหม?" ซึนาเดะหันมาถามชิฮะ ตาหยีเป็นเส้นเดียว

"..." ชิฮะส่ายหน้า "ก็เธอพูดซะคลุมเครือขนาดนั้น ใครจะไปจับเคล็ดลับได้ทัน?"

"โธ่เอ๊ย ง่ายๆ ก็คือรวมจักระไว้ที่ฝ่าเท้า แล้วใช้พลังของจักระพยุงตัวให้ลอยบนน้ำ เหมือนเดินบนพื้นดินนั่นแหละ"

ซึนาเดะสรุปใจความสำคัญอย่างรวบรัด "อีกอย่าง การฝึกฝนทำให้เก่งขึ้น ไม่ลองแล้วจะทำเป็นได้ไง?"

เดินอ้อมไปข้างหลังชิฮะ ซึนาเดะยิ้มกว้างอย่างมีความสุข "มานี่ เดี๋ยวชั้นช่วยส่งแรงให้!"

ตูม!

ชิฮะถูกซึนาเดะผลักตกลงไปในน้ำ เธอยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่าอยู่ริมฝั่ง เผยธาตุแท้ของนางมารน้อยจอมอาฆาตออกมาเต็มที่

แต่ชิฮะก็ไม่ใช่คนที่จะยอมโดนแกล้งฝ่ายเดียว

เขาตะเกียกตะกายในน้ำอยู่สองสามที แล้วก็จมลงไปแน่นิ่ง

"ชิฮะ... อย่ามาหลอกกันนะ..."

เสียงหัวเราะของซึนาเดะเปลี่ยนไปทันที น้ำเสียงตื่นตระหนกและสั่นเครือ

ตะโกนเรียกไปหนึ่งครั้งแล้วไม่มีเสียงตอบรับจากใต้น้ำ ซึนาเดะสติแตก น้ำตาเอ่อคลอเบ้าทันที

ก้าวเท้าเร็วๆ ไม่กี่ก้าว ซึนาเดะกระโดดลงไปในลำธาร แต่แทนที่จะสัมผัสความนุ่มนวลของสายน้ำ เธอกลับสัมผัสถึงความแข็งของพื้นลำธาร

ลำธารมันตื้นเขิน... น้ำสูงแค่หน้าอกซึนาเดะเอง

"เซ็นจิมะ ชิฮะ!!!"

ซึนาเดะกรีดร้องด้วยความโมโหสุดขีด เธอไม่ได้โกรธแค่ที่ชิฮะหลอกเธอ แต่โกรธตัวเองด้วยที่โง่เง่าขนาดนี้

ความลึกของลำธารที่แค่มองแวบเดียวก็รู้ กลับถูกความตื่นตระหนกบดบังจนหมดสิ้น... ชิฮะที่นั่งกลั้นหายใจอยู่ใต้น้ำเลิกแกล้ง ลุกพรวดขึ้นมาทันที ปรากฏตัวตรงหน้าซึนาเดะ

แต่สิ่งที่ต้อนรับเขาคือกำปั้นน้อยๆ สีชมพู

ชิฮะเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย แล้วคว้าข้อมือซึนาเดะ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดเบาๆ

"ปล่อยนะ!"

"จะอาละวาดอีกแล้วเหรอ?"

"ก็นายแกล้งชั้นก่อน!" ซึนาเดะดิ้นพราดๆ "คนโกหก! ไอ้บ้า!"

"เธอจงใจแก้แค้นชัดๆ" ชิฮะกอดซึนาเดะแน่นขึ้น "เธอนี่มันร้ายจริงๆ"

งับ!

ซึนาเดะไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าแขนชิฮะมากัดเต็มแรง ตัวสั่นระริกขณะออกแรงกัด

โอ๊ย! เจ็บจี๊ด!

คราวนี้ถึงตาชิฮะบ้าง "ปล่อย! ปล่อยแขนชั้นนะ! เลิกกัดได้แล้ว!"

ซึนาเดะส่ายหน้า รู้สึกสะใจเป็นบ้า

แต่ผ่านไปแค่สามถึงห้าวินาที ซึนาเดะก็ใจอ่อน ยอมคลายปากปล่อยแขนชิฮะ

"...รอยฟันเลือดซิบเลย!" ชิฮะบ่นอุบ แต่แล้วเหมือนค้นพบทวีปใหม่ เขายกแขนขึ้นแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซึนาเดะ

"หือ? เพิ่งรู้ว่าฟันซึนาเดะเรียงสวยมากเลยนะเนี่ย ขนาดรอยกัดยังดูดีเลย"

ซึนาเดะเผลอมองแขนชิฮะ สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่ความสวยงามของรอยฟัน แต่เป็นรอยบุ๋มเลือดซิบสองแถว

"นายนี่มันหน้าด้านจริงๆ ยังจะมาหัวเราะได้อีก"

ซึนาเดะทำปากยื่น รู้สึกผิดในใจ แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี

ทันใดนั้น ร่างเล็กๆ ของซึนาเดะก็สั่นไหวเมื่อสัมผัสแรงดึงจากที่ไหล่ ด้วยความงุนงง เธอเอนตัวตามแรงนั้นโดยสัญชาตญาณ

วินาทีต่อมา สัมผัสที่ไม่กว้างขวางนัก แต่อบอุ่นและแข็งแกร่งทว่านุ่มนวล ก็แนบชิดกับแก้มข้างหนึ่งของเธอ

ซึนาเดะได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงและเร็วอย่างชัดเจน ทำเอาลมหายใจและจังหวะหัวใจของเธอเองเริ่มรวนเร

"ชั้นผิดที่แกล้งเธอ แต่เธอก็ผิดที่ผลักชั้นตกน้ำก่อน ถึงเราควรจะแยกแยะ แต่ครั้งนี้ถือว่าหายกันนะ"

พูดจบ ชิฮะก็กระชับอ้อมกอด ดึงซึนาเดะเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น

ซึนาเดะหน้าแดงก่ำ... ร้อนหน้าไปหมดแล้ว!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═