บทที่ 29: เรื่องใหญ่!
บทที่ 29: เรื่องใหญ่!
บทที่ 29: เรื่องใหญ่!
วันหยุดสุดสัปดาห์เป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลายเสมอ
คุซากิ ซากุระโกะไปชอปปิงเป็นเพื่อนพี่สาวของเธอ คุซากิ ฮิโอริ และทั้งสองกำลังเดินทางกลับบ้าน
ฮิโอริ พี่สาวคนโต อายุมากกว่าซากุระโกะสิบปี ตอนนี้เธอทำงานมาหลายปีแล้วและเป็นพนักงานออฟฟิศที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก
ว่ากันว่าคุซากิ ซากุระโกะไปชอปปิงเป็นเพื่อนพี่สาว แต่กลับเป็นพี่สาวของเธอที่ให้ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ และเสื้อผ้าแก่ซากุระโกะ
แม้ว่าทั้งสองจะไม่ใช่พี่น้องสายตรง แต่ความสัมพันธ์ของพวกเธอก็ใกล้ชิดยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ เสียอีก
สองสาวงามที่พูดคุยและหัวเราะกันไปตลอดทางย่อมดึงดูดสายตาที่โลมเลียจากรอบข้างได้เป็นจำนวนมาก
ในเรื่องนี้ คุซากิ ซากุระโกะยังคงขี้อายอยู่บ้าง แต่พี่สาวของเธอสามารถทำตัวสงบนิ่งได้แล้ว
คุซากิ ซากุระโกะเหลือบมองพี่สาวของเธออย่างชื่นชม พลางคิดในใจว่าเมื่อไหร่เธอจะกลายเป็นคนแบบพี่สาวของเธอบ้าง
พี่สาวของเธอ คุซากิ เป็นไอดอลของซากุระโกะมาโดยตลอด
“กริ๊ง, กริ๊ง~”
เสียงโทรศัพท์มือถือที่ไพเราะดังขึ้น และคุซากิ ซากุระโกะก็บอกพี่สาวของเธอแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าถือ
เป็นเพื่อนของเธอ ‘อิคาริจัง’
‘อิคาริจัง’ แน่นอนว่าเป็นชื่อเล่น เพราะเธอรีบร้อนอยู่ตลอดทั้งวัน ซากุระโกะจึงเรียกเธอแบบนั้น (หมายเหตุผู้แปล: Ikari (อิคาริ) เป็นการเล่นคำในภาษาญี่ปุ่นซึ่งหมายถึง 'โกรธ')
“มีอะไรเหรอ?”
โดยไม่ลังเลใดๆ คุซากิ ซากุระโกะก็กดปุ่มรับสาย ถ้าเธอช้าไปแม้แต่นิดเดียว อิคาริจังจะต้องสับเธอเป็นแปดชิ้นแน่
“เกิดเรื่องแล้ว! ซากุระโกะ เกิดเรื่องแล้ว! เรื่องใหญ่!!!”
เมื่อสายเชื่อมต่อ เสียงดังของ ‘อิคาริจัง’ ก็ดังขึ้น
ซากุระโกะค่อยๆ ยกโทรศัพท์ออกห่างอย่างนุ่มนวล เพื่อป้องกันเสียงรบกวนจากแก้วหูของเธอ
“โอเค ว่ามาเลย”
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ในสายตาของ ‘อิคาริจัง’ มันก็เป็นเรื่องใหญ่เสมอ
“หนุ่มในฝันของเธอกำลังดวลกับคนอื่นอยู่ เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ไหมล่ะ?”
หนุ่มในฝัน?
ซากุระโกะชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจว่า ‘อิคาริจัง’ กำลังพูดถึงใคร
“ซาวามุระคุง เขาเป็นอะไรไปเหรอ?”
แน่นอนว่าน้ำเสียงเปลี่ยนไปทันที
อีกฝั่งของโทรศัพท์ เด็กสาวผมสั้นท่าทางสดใสหัวเราะคิกคัก
“อยากรู้ไหมเอ่ย? อยากรู้ไหมเอ่ย?”
“พูดมานะ!”
เสียงของซากุระโกะดังขึ้นเล็กน้อยทันที
“นี่คือทัศนคติในการคุยกับผู้รู้เหรอ? เธอยังเป็นกัปตันทีมเชียร์ลีดเดอร์อยู่นะ ไม่มี EQ ทางอารมณ์เลยรึไง~”
เสียงจากอีกฝั่งของโทรศัพท์ฟังดูขี้เล่นเล็กน้อย
“ช่างเถอะน่า ไม่แกล้งเธอแล้ว รีบมาที่บ้านฉันเลย อยู่ตรงริมแม่น้ำข้างบ้านฉันน่ะ ที่อยู่ติดกับโรงเรียนของเรา”
“ติ๊ด~”
ทันทีที่เธอพูดจบ เสียงวางสายก็ดังมาจากอีกฝั่ง
อิคาริจังโยนตัวเองลงบนเตียงอย่างมีความสุขและกลิ้งไปมา
“ซาจัง ไม่คิดเลยว่าวันนี้เธอจะมีนัดด้วย”
คุซากิ ซากุระโกะมองพี่สาวของเธออย่างขอโทษและพูดว่า “พี่สาวคะ พอดีหนูมีธุระด่วนกะทันหัน คงกลับบ้านกับพี่ไม่ได้แล้ว”
ฮิโอริมองน้องสาวของเธอ ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ: “ซาจัง กำลังมีความรักอยู่เหรอ?”
“เอ่อ คือว่า-”
คุซากิ ซากุระโกะมองพี่สาวของเธออย่างไม่เชื่อสายตา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ
“เหะๆ ซาจังของเราก็โตแล้วนี่นา ถึงวัยที่จะมีความรักแล้ว”
ฮิโอริยิ้มและไม่ใส่ใจ
“ไปเถอะ พอเจอหวานใจตัวน้อยแล้ว ก็ฝากทักทายจากพี่ด้วยนะ”
“พี่สาวคะ!”
ซากุระโกะครางเบาๆ แต่ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เธอเรียกแท็กซี่โดยตรงและมุ่งหน้าไปยังเซย์โด
“รีบร้อนจังเลยนะ!”
ในฐานะนักข่าวรุ่นพี่ ฮิโอริรู้ดีว่าการอธิบายคือการปกปิด และการปกปิดคือความไม่ซื่อสัตย์ ยิ่งน้องสาวลังเลมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งยืนยันการคาดเดาของตัวเองได้มากขึ้นเท่านั้น
ริมแม่น้ำ
ในตอนนี้ ซาวามุระไม่รู้เลยว่าชื่อที่เขาเคยได้ยินจากคุราโมจิก่อนหน้านี้กำลังจะมาเกี่ยวพันกับเขาแล้ว
เขายังคงจมอยู่กับการประลองกับรุ่นพี่ปีสาม
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอิซาชิกิ คริสให้สัญญาณแรกแก่ซาวามุระ ลูกบอลเข้าโซน และเป็นเชนจ์อัพด้วย
พูดตามตรง ลูกขว้างลูกนี้เสี่ยงมาก และดูไม่เหมือนลูกที่คริสจะคอลเลย ตัวเชนจ์อัพเองก็ไม่ได้เป็นลูกที่ยอดเยี่ยมอะไร ในระดับแบตเตอร์ทีมชุดหนึ่งของโรงเรียนมัธยมปลายเซย์โด พวกเขาสามารถรอให้ลูกเข้ามาในโซนก่อนแล้วค่อยสวิงได้
ถ้าพวกเขาเล่นแบบนั้น เชนจ์อัพของซาวามุระก็จะกลายเป็นลูกหมูไปทันที
ลูกเชนจ์อัพจะสามารถแสดงพลังออกมาได้ก็ต่อเมื่อใช้ผสมกับฟาสต์บอลเท่านั้น ใช้ประโยชน์จากความแตกต่างของความเร็วลูกอย่างกะทันหันเพื่อทำให้แบตเตอร์เสียจังหวะ
ถ้าคุณขว้างเชนจ์อัพในลูกแรก หากถูกมองออก ก็มีแนวโน้มที่จะถูกตีได้
ถ้าขว้างไม่ดีก็จะโดนอัดยับ!
สำหรับพิชเชอร์แล้ว ความท้าทายนี้เหมือนกับการเดินบนเส้นลวด มันน่าตื่นเต้นมาก
และความตึงเครียดแบบนี้ก็ได้กระตุ้นเส้นประสาทของเอย์จุน ทำให้เขาตื่นเต้น
‘แน่นอนเลย การจับคู่กับอาจารย์คริสมันน่าตื่นเต้นจริงๆ’
บนเนินพิชเชอร์ ซาวามุระยกขาสูง และโมเมนตัมของทั้งร่างกายก็เริ่มสูงขึ้น
ที่แผ่นเพลท สายตาที่ดุร้ายของอิซาชิกิจับจ้องไปที่ซาวามุระอย่างไม่ยอมปล่อยรายละเอียดแม้แต่นิดเดียว
เมื่อเห็นซาวามุระยกขา เขาก็กำไม้ในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
มาแล้ว!
ตอนที่ซาวามุระขว้างลูก เขามองไม่เห็นจุดปล่อยลูกเลย ซึ่งโคมินาโตะได้บอกอิซาชิกิไปก่อนหน้านี้แล้ว
ในเรื่องนี้ อิซาชิกิได้เตรียมใจไว้แล้ว แต่ถึงแม้จะเตรียมใจไว้แล้ว ก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ดี
‘จึ๊ , ฉันจะมาแพ้ให้กับลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ได้ยังไง’
แม้จะรู้สึกอึดอัด อิซาชิกิก็สวิงในช็อตแรก
การสวิงของเขาไม่ราบรื่น แต่แปลกที่การสวิงที่ไม่ราบรื่นเช่นนี้กลับทรงพลังมาก
วืด!
ไม้เบสบอลถูกเหวี่ยงราวกับลมพายุที่พัดกวาดใบไม้ และก็ไม่มีอะไรอยู่ในสายตาเลย
ลูกบอลช้ามาก
ช้าอย่างไม่น่าเชื่อ
อิซาชิกิซึ่งเดิมทีคิดว่าซาวามุระจะขว้างฟาสต์บอล ได้สวิงไปล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นเชนจ์อัพของซาวามุระจึงมาถึงหลังจากที่เขาสวิงไปนานแล้ว
ปั้ก!
“สไตรค์!”
ดวงตาของมิยูกิเป็นประกายอย่างน่ากลัว
‘สวยงาม!’
การคอลลูกของคริสนั้นสวยงาม และลูกขว้างของซาวามุระนั้นดียิ่งกว่า
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอิซาชิกิที่สวิงอย่างดุดัน การใช้เชนจ์อัพในช็อตแรกจึงเป็นเรื่องในอุดมคติ และผลงานของซาวามุระก็สวยงามยิ่งกว่า เมื่อสักครู่นี้ แม้แต่เขาก็ยังคิดไปชั่วขณะว่าซาวามุระจะขว้างฟาสต์บอล
ยกขา ก้าว สวิงแขน ขว้างลูก…
ไม่ว่าจะเป็นฟาสต์บอลหรือเชนจ์อัพ คุณก็ไม่สามารถมองเห็นความแตกต่างแม้แต่น้อยในการเคลื่อนไหวของซาวามุระ
“เจ้าหมอนี่ ระดับความสมบูรณ์แบบของมันน่ากลัวจริงๆ”
มิยูกิชื่นชมในใจ
ยูกิ, โคมินาโตะ และมาสุโกะ แต่สีหน้าของพวกเขาดูน่าเกลียดมาก
อิซาชิกิซึ่งมีเซนส์บอลที่ดี กลับสวิงเร็วกว่าขนาดนี้!
โดยไม่ปล่อยให้พวกเขาได้คิดอะไรมาก ซาวามุระก็ขว้างลูกที่สอง
“ไปลงนรกซะ!”
การสวิงครั้งแรกล้มเหลว และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกที่สอง อิซาชิกิก็ยังคงสวิงด้วยแรงเต็มที่เช่นเดิม
ปั้ก!
“สไตรค์!!”
“สไตรค์! แบตเตอร์เอาต์!!!”
ลูกที่สองเป็นลูกคอร์สใน และลูกที่สามเป็นลูกต่ำออกไปด้านนอก
อิซาชิกิที่สวิงอย่างต่อเนื่อง ไม่สามารถสัมผัสลูกได้เลยแม้แต่ลูกเดียวและถูกสไตรค์เอาต์
ในความเป็นจริงแล้ว ตั้งแต่เชนจ์อัพลูกแรกที่เขาพลาด เขาก็ถูกคริสจูงจมูกมาโดยตลอด
ในการดวลรอบแรก ซาวามุระจัดการโคมินาโตะ เรียวสึเกะ และสไตรค์เอาต์อิซาชิกิ
ตราบใดที่เขาไม่ปล่อยให้ยูกิ เท็ตสึยะตีโฮมรัน เขาก็จะชนะ!
แต่แน่นอนว่า นั่นไม่ใช่งานง่ายเลย
...