บทที่ 29 การเดินทางสู่ยอดเขาแห่งทิศประจิม

บทที่ 29 การเดินทางสู่ยอดเขาแห่งทิศประจิม

ซูซูกิออกจากบริษัทขนส่งมาแล้ว

เขากำลังมุ่งหน้าไปยัง ยอดเขาแห่งทิศประจิม 

ส่วนเถ้าแก่อ้วน หลังจากตอบคำถามของซูซูกิไปมากมาย เขาก็จากไปพร้อมรอยยิ้ม

ต้องบอกว่า นอกจากจะรู้เยอะแล้ว เถ้าแก่อ้วนยังเป็นขยะและสวะตัวจริงเสียงจริง

บริษัทขนส่งเป็นมรดกตกทอด ทุกอย่างมีคนจัดการให้ เขาแค่มีหน้าที่นับเงิน

การเป็นคนไร้ความสามารถก็เรื่องหนึ่ง แต่เขายังสนุกกับการทำเรื่องชั่วช้าเลวทราม

ความจริงแล้ว หลังจากรู้ว่าเถ้าแก่อ้วนยอมรับด้วยปากตัวเองว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์ ซูซูกิก็ลงมือสังหารเขาในพริบตาเดียวโดยไร้ความเจ็บปวด อีกฝ่ายตายไปโดยที่ยังคิดว่าซูซูกิกำลังจะปล่อยเขาไป รอยยิ้มดีใจจึงยังคงค้างอยู่บนใบหน้าขณะสิ้นลม

ซูซูกิไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด เขาแค่รู้สึกว่าคนพรรค์นี้น่าเบื่อและรกหูรกตา

ที่เขาบอกตอนแรกว่าไม่ค่อยชอบฆ่าแกงใครพร่ำเพรื่อ นั่นก็แค่คำพูดเอาไว้หลอกเถ้าแก่อ้วนเท่านั้นแหละ

ท้ายที่สุด ซูซูกิใช้เวลาเป็นสัปดาห์เพื่อคัดเลือกคนคนนี้โดยเฉพาะ

ก่อนหน้านี้เขาได้ยินข่าวลือแย่ ๆ เกี่ยวกับเถ้าแก่อ้วนมาบ้างแล้ว การเลือกคนแบบนี้มันสะดวก รวดเร็ว และไม่ต้องกังวลอะไร

บนท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ซูซูกิซื้อเรือลำเล็กมาอีกลำ

นี่เป็นวันที่ 2 ของการล่องเรือ

ต่างจากแกรนด์ไลน์ที่สภาพท้องทะเลซับซ้อนจนซูซูกิไม่สามารถล่องเรือคนเดียวได้ ใน เวสต์บลู ทักษะการเดินเรือของซูซูกิเพียงพอที่จะพาเขาล่องเรือไปในทะเลเปิดได้อย่างสบาย

เรือลำนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ใหญ่กว่าลำที่เขาใช้ล่าโจรสลัดในอลาบาสตาแค่นิดเดียว

ไม่มีพายุฉับพลัน ไม่มีหิมะตกหนัก และไม่มีปัญหาคลื่นแม่เหล็กกวนใจจนหาทิศทางไม่ได้

การเดินทางของซูซูกิราบรื่นและน่าอภิรมย์มาก

ด้วย ผลจอมเขมือบ เขาไม่ต้องกังวลเรื่องเสบียงขาดแคลน

เขาซื้อกล่องใบใหญ่มาหลายร้อยใบ บรรจุสิ่งของต่าง ๆ จนเต็ม ทั้งอาหาร ก้อนโลหะ น้ำจืด ของใช้ประจำวัน และอื่น ๆ

ดังนั้น ซูซูกิจึงไม่เคยขาดแคลนอาหารการกิน

ส่วนเรื่องการฝึกฝน ตอนนี้เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกพลังของผลจอมเขมือบ

ทุกวันเขาจะแบ่งเวลาเข้าไปในมิติภายในของผลจอมเขมือบ เพื่อสร้างสิ่งของแปลก ๆ ใน โรงงานสารพัดนึก นั้น

เขาประสบความสำเร็จในการสร้างไอเทมหลายอย่าง เช่น ดาบ มีดสั้น ปืนคาบศิลา และเครื่องยิงจรวด

อาวุธพวกนี้ถูกเก็บไว้ในมิติของผลจอมเขมือบ ทำให้ซูซูกิเรียกใช้ได้สะดวกมาก

เขาสามารถคายพวกมันออกมาใช้ หรือจะรวมร่างส่วนหนึ่งของร่างกายเข้ากับอาวุธโดยตรงเลยก็ได้

เหมือนกับตอนนี้~

ปัง ปัง ปัง ปัง

ซูซูกิระดมยิงอย่างใจเย็นด้วยมือที่แปลงสภาพเป็นปืนยาว

“อ๊าก ช่วยด้วย...”

“หนีเร็ว กระโดดลงน้ำ...”

“อ๊าก มือฉัน มือฉันขาด...”

“กัปตัน~ อ๊าก กัปตันตายแล้ว!”

“อ๊ากกกก...”

ฟังเสียงกรีดร้องของเหล่าโจรสลัด หัวใจของซูซูกิยังคงนิ่งสนิท เขาใช้มือที่เป็นปืนกราดยิงต่อไป

นี่เป็นกลุ่มโจรสลัดปลาซิวปลาสร้อยจากเวสต์บลู พวกมันแล่นเรือเข้ามาหาเรือเล็กของซูซูกิทันทีที่เห็น

เจ้าพวกกระจอกพวกนี้เห็นซูซูกิมาคนเดียวแถมเรือก็ดูไม่น่าเกรงขาม คงคิดว่าเป็นชาวประมงธรรมดา เลยเตรียมจะเข้ามาปล้น

โจรสลัดหลายสิบคน ท่าทางกร่างสุดขีด ยืนถือดาบอยู่บนดาดฟ้าเรือ สีหน้าเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและความโหดเหี้ยม เร่งความเร็วเรือพุ่งตรงมาหาซูซูกิ

ซูซูกิไม่แปลกใจเลยสักนิด

โจรสลัดพวกนี้มีน้อยคนนักที่จะฉลาด และในเมื่อพวกมันเป็นแค่สวะ การส่งพวกมันไปลงนรกก็ถือเป็นเรื่องที่สมควรทำ

การจัดการกับกลุ่มโจรสลัดระดับนี้... พวกกระจอกที่หาชื่อไม่เจอในกองใบประกาศจับค่าหัวหลักล้านของเวสต์บลูที่เขาสะสมไว้... เป็นเรื่องง่ายดายสำหรับซูซูกิ

เขาเพียงแค่รวมร่างกับปืนยาวในมิติผลจอมเขมือบ เปลี่ยนมือให้กลายเป็นปืน แล้วกราดยิงใส่พวกมันจากระยะไกล ในพริบตา โจรสลัดเกินครึ่งก็ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วง

“อ๊าก ฉันยอม...”

ซูซูกิเก็บกวาดโจรสลัดคนสุดท้ายอย่างใจเย็น หมอนั่นดูเหมือนจะอยากยอมแพ้?

แต่น่าเสียดาย ไม่ใช่ว่าซูซูกิไม่รับคำยอมแพ้ เขาแค่ไม่อยากเสียเวลากับเรื่องน่าเบื่อ

ตั้งแต่เริ่มเจอหน้าจนจัดการเสร็จสิ้น ใช้เวลาไม่ถึง 1 นาที!

เวลาต่อสู้จริงไม่ถึง 20 วินาทีด้วยซ้ำ!

กลุ่มโจรสลัดกระจอกในเวสต์บลูพวกนี้อาจจะไม่ได้อ่อนแอกว่า กลุ่มโจรสลัดค้อนเลือด  เท่าไหร่นัก เพราะพวกมันมีคนตั้งหลายสิบคน

แต่ซูซูกิไม่ใช่ซูซูกิคนเดิมที่เพิ่งไปถึงอลาบาสตาอีกแล้ว ตอนนี้การจัดการโจรสลัดระดับนี้ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

ซูซูกิเจอข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มโจรสลัดนี้บนดาดฟ้าเรือ แต่เขาไม่สนใจค่าหัวของพวกมันแล้ว

ค่าหัวน้อยเกินไป ไม่คุ้มค่าเวลาที่จะต้องแล่นเรือไปขึ้นเงินที่ฐานทัพเรือ

ดังนั้น หลังจากหาและกลืนกินก้อนโลหะจากคลังอาวุธไปจำนวนหนึ่ง ซูซูกิก็จุดไฟเผาเรือทิ้ง

กลับมาที่เรือไม้ลำเล็กของเขา ซูซูกิยังคงครุ่นคิดถึงความสามารถในการ รวมร่าง กับสิ่งที่กลืนเข้าไปของผลจอมเขมือบ

ความสามารถนี้ถือว่าดีมาก การรวมร่างโดยตรงกับอาวุธต่าง ๆ ให้ความรู้สึกคล้ายกับ ผลบุกิ บุกิ  ของ เบบี้ 5 แห่งดอนกิโฆเต้แฟมิลี่

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ซูซูกิยังสร้างอาวุธได้ไม่มากนัก ส่วนใหญ่ก็แค่ดาบ ปืน และปืนใหญ่พื้นฐาน

เขาจะหาโอกาสรวบรวมแร่ธาตุหายากให้มากขึ้นในอนาคต บางทีเขาอาจจะสร้างอาวุธทำลายล้างอานุภาพสูงได้

ความสามารถในการรวมร่างนี้ทำได้มากกว่าแค่แปลงเป็นอาวุธ

เขาสามารถรวมร่างกับเหล็กกล้า ทำให้ร่างกายมีเกราะเหล็กคุ้มกัน

เขาสามารถรวมร่างกับกระดาษ ทำให้ร่างกายแบนราบและเบาหวิว จนปลิวไปตามลมได้

เขายังสามารถรวมร่างกับสิ่งมีชีวิตได้ด้วย... ครั้งหนึ่งมีนกนางนวลมาเกาะที่ท้ายเรือ

เขาลองจับมันมากลืนแล้วใช้ความสามารถรวมร่าง... ผลลัพธ์คือเขาได้ปีกมาคู่หนึ่งแต่บินไม่ได้ แถมยังมีหัวยาว ๆ ของนกนางนวลโผล่มาบนหัวเขาด้วย เจ้านกนั่นตกใจจิกหัวเขาไม่ยั้ง

ซูซูกิทำได้แค่คลายพลังออกอย่างช่วยไม่ได้

เขารู้สึกว่าในอนาคต ควรหลีกเลี่ยงการรวมร่างกับสิ่งมีชีวิตจะดีที่สุด

ไม่ว่าจะยังไง มันคือการ “รวมร่าง” ไม่ใช่การ “กัดกิน”

การรวมร่างกับสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแออาจจะทำให้ความแข็งแกร่งของเขาลดลงด้วยซ้ำ

และการรวมร่างกับสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่ง เขาอาจจะแย่งชิงการควบคุมร่างกายมาจากพวกมันไม่ได้

จากนั้น ซูซูกิก็ล่องเรือต่อไปพร้อมกับฝึกฝนพลังของผลจอมเขมือบ

เขายังอยู่ห่างจากยอดเขาแห่งทิศประจิมอย่างน้อย 1-2 เดือน ความกว้างใหญ่ของทะเลทั้งสี่นั้นสมคำร่ำลือจริง ๆ

ในวันที่ 5 ของการเดินทาง ซูซูกิเจอกลุ่มโจรสลัดกระจอกตาถั่วอีกกลุ่ม ครั้งนี้เขาเลือกใช้มีดสั้นจัดการ และจบการต่อสู้ในเวลา 1 นาทีครึ่ง

จนกระทั่งวันที่ 12 ของการเดินทาง ซูซูกิถึงได้พบกับ โจรสลัดยอดฝีมือ คนแรกนับตั้งแต่มาถึงเวสต์บลู...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน