บทที่ 28 วิธีถามทางของซูซูกิ
บทที่ 28 วิธีถามทางของซูซูกิ
บทที่ 28 วิธีถามทางของซูซูกิ
บรรยากาศน่าสะพรึงกลัวอบอวลไปทั่วห้อง
เจ้าของบริษัทขนส่ง อ้วนพุงพลุ้ย กำลังตื่นตระหนกสุดขีด
เขามองซูซูกิที่ยิ้มแย้มอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม และเมื่อได้ยินคำพูดปลอบใจของซูซูกิ เขากลับยิ่งหวาดกลัวหนักเข้าไปอีก
อย่าตื่นตกใจ?
ล้อเล่นหรือไง? จะไม่ให้ตกใจได้ไงไหว!
เขารู้ไส้รู้พุงความชั่วร้ายของบริษัทตัวเองดี
ฉากหน้าคือธุรกิจขนส่งทางทะเลและส่งไปรษณีย์ แต่เบื้องหลังมีการค้ามนุษย์ หลบเลี่ยงภาษี และย้อมแมวขายสินค้าคุณภาพต่ำ
ในขณะเดียวกัน การขนส่งทางทะเลของเขาก็ไม่ได้มีแค่อาหาร แต่ยังรับขนส่งอาวุธด้วย!
เขากำลังนั่งนับเงินอย่างมีความสุขในออฟฟิศ จู่ ๆ ก็มีคนที่มีฝีมือร้ายกาจโผล่เข้ามา
เขาไม่รู้เลยว่าซูซูกิเป็นใคร
ซูซูกิเป็นทหารเรือที่มาสืบเรื่องเขา? หรือศัตรูจากประเทศไหนในเวสต์บลู?
หรือว่าเป็นโจรสลัดที่มาปล้นเงิน?
ถ้าเป็นพวกนี้ยังพอคุยกันได้ แต่เขากลัวว่าซูซูกิจะเป็นพวกวัยรุ่นเลือดร้อนบ้าคุณธรรม เพราะอาชญากรรมที่เขาก่อไว้ ตายสิบชาติก็ชดใช้ไม่หมด
ส่วนวิธีเข้ามาที่บอกว่าไม่ค่อยเป็นมิตรน่ะเหรอ... พี่แกเล่นพังหน้าต่างกระจกชั้น 11 เข้ามาดื้อ ๆ เลยนี่หว่า!
แล้วบอกว่าแค่อยากถามทาง?
เถ้าแก่อ้วนไม่ค่อยเชื่อคำพูดของซูซูกินัก
แล้วที่บอกว่า ‘ไม่ค่อยชอบฆ่าแกงใครพร่ำเพรื่อ’ มันหมายความว่าไง? คำขู่เหรอ? ไม่สิ มันต้องเป็นคำขู่แน่นอน
เพื่อรักษาชีวิต เถ้าแก่อ้วนรีบพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับซูซูกิทันที
“อ๊ะ ครับ ครับ ลูกพี่ อยากถามอะไรเชิญถามได้เลยครับ!”
“ไม่ว่าเรื่องอะไร ขอแค่ผมรู้ ผมสัญญาว่าจะบอกให้หมดเปลือก!”
“แค่ขอความกรุณาอย่าใจร้อนนะครับ~ ผมยังมีเงินอีกเพียบ ถ้าถามเสร็จแล้วลูกพี่ต้องการ ผมยกให้หมดเลยครับ!”
พูดจบ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยไขมันของเถ้าแก่อ้วนก็สั่นระริก ดวงตาตี่ ๆ ปริ่มไปด้วยน้ำตาขณะมองซูซูกิ
“...”
ซูซูกิปรายตามองเถ้าแก่อ้วนเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
เขาดูเหมือนคนที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาขนาดนั้นเลยเหรอ?
แม้เขาจะเตรียมใจฆ่ามาแล้วจริง ๆ แต่ผลลัพธ์ของการระแวงเกินเหตุก็ทำให้ซูซูกิต้องกลับมาทบทวนตัวเอง ครั้งหน้าเขาควรจะปล่อยให้เหยื่อจากไปพร้อมรอยยิ้มจริง ๆ นั่นแหละ
แถมตอนเข้ามาก็รุนแรงไปหน่อย ไม่ดีเลย ครั้งหน้าควรจะโผล่มาเงียบ ๆ ข้างหลังจะดีกว่า
แต่... หมอนี่กลัวเหรอ?
ไม่สิ ต้องบอกว่าเถ้าแก่อ้วนคนนี้มีความลับปิดบังอยู่ต่างหาก
บริษัทขนส่งในโลกวันพีซแทบจะไม่มีที่ไหนมือสะอาดอยู่แล้ว
แต่นั่นก็ดี การสอบสวนจะได้ง่ายขึ้น
มองดูเถ้าแก่อ้วนที่ยังคงหวาดกลัว ซูซูกิครุ่นคิดในใจ แต่ใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มอ่อนโยน และถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
“งั้นท่านครับ ช่วยบอกผมหน่อยสิว่า ยอดเขาแห่งทิศประจิม ที่จะไปเกาะแห่งท้องฟ้า อยู่ที่ไหน?”
“อย่าพูดโกหกนะครับ คนโกหกจะถูกสับเป็นชิ้น ๆ นะ~”
ได้ยินคำพูดของซูซูกิที่แทบจะเป็นการขู่ฆ่าตรง ๆ ไขมันบนหน้าเถ้าแก่อ้วนก็กระเพื่อมอีกครั้ง
เขาตอบซูซูกิเสียงสั่น
“เอ่อ ลูกพี่ครับ ยอดเขาแห่งทิศประจิมอยู่ที่ตะวันตกสุดของเวสต์บลูครับ”
“แถวนั้นมีเกาะน้อยมาก เกาะที่ใกล้ที่สุดคือ เกาะเมฆาล่องลอย ครับ”
“ถ้าลูกพี่อยากไป เดี๋ยวผมจัดเรือไปส่งให้ได้ครับ!”
“ช่วยเอามีดออกจากคอผมหน่อยได้ไหมครับ~”
“ฮือฮือฮือ~”
ซูซูกิเผลอเอามีดสั้นไปจ่อคอเถ้าแก่อ้วนโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่ใบหน้ายังประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
ได้ยินคำตอบของเถ้าแก่อ้วน ซูซูกิยังไม่พอใจนัก เขาจึงถามต่อด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
“ช่วยอธิบายรายละเอียดของยอดเขาแห่งทิศประจิมให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ ท่าน?”
“มือผมไม่ค่อยนิ่งเท่าไหร่ ท่านต้องอธิบายให้ละเอียดกว่านี้นะครับ”
“แล้วก็ไม่ต้องกลัวครับ ท่านทำท่าแบบนี้ ผมรู้สึกผิดแย่เลย~”
ได้ยินคำขอแกมบังคับและคำขู่ซ้ำสอง แถมยังรู้สึกว่ามีดที่จ่อคออยู่เริ่มขยับเข้ามาใกล้
เถ้าแก่อ้วนไม่กล้าพยักหน้า กลัวโดนปาดคอ เลยรีบกะพริบตาถี่ ๆ แล้วตอบเสียงหลงเหมือนหมูโดนเชือด
“ครับ ครับ!”
“ไม่ต้องห่วงครับลูกพี่ ผมจะอธิบายให้ละเอียดสุด ๆ เลยครับ!”
“ช่วยถือมีดให้นิ่ง ๆ หน่อยนะครับ~”
หลังจากรู้สึกว่ามีดกดลงมาอีกนิด เถ้าแก่อ้วนก็เลิกขอความเมตตาและรีบพ่นข้อมูลเกี่ยวกับยอดเขาแห่งทิศประจิมออกมา
และจากคำบอกเล่าของเถ้าแก่อ้วน ซูซูกิก็ได้รู้ว่า...
ยอดเขาแห่งทิศประจิมอยู่ที่ตะวันตกสุดของเวสต์บลู!
ที่นั่นมีภูเขาสูงเสียดฟ้า ยอดเขาตั้งตระหง่านอยู่ที่ความสูงเกือบหมื่นเมตร!
ยอดของภูเขาสูงนั้น แท้จริงแล้วก็คือยอดเขาแห่งทิศประจิม!
ทางเดียวที่จะไปเกาะแห่งท้องฟ้าคือผ่านทางยอดเขาแห่งทิศประจิม แต่ไม่ใช่ว่าจะไปได้ตลอดเวลา
ทุก ๆ สองสามเดือน เนื่องจากสภาพอากาศและกระแสลม เกาะแห่งท้องฟ้าจะลอยเข้ามาใกล้กับยอดเขาแห่งทิศประจิมมากเป็นพิเศษ
ในเวลานั้น เพียงแค่มีเชือก โซ่ หรือแม้แต่แผ่นไม้กระดานยาว ๆ ก็สามารถข้ามไปเกาะแห่งท้องฟ้าได้แล้ว
อย่างไรก็ตาม ไม่ค่อยมีคนไปเกาะแห่งท้องฟ้านัก ส่วนใหญ่แค่ไปดูวิวแปลกตาที่เกาะเมฆาล่องลอยที่อยู่ใกล้ ๆ เท่านั้น
เพราะการจะไปเกาะแห่งท้องฟ้า ต้องปีนขึ้นไปบนยอดเขาสูงหมื่นเมตรก่อน ซึ่งปีนยากมาก คนจะรู้สึกไม่สบายตัวเมื่ออยู่ที่สูง และบางครั้งก็มีลมกรรโชกแรง
ซูซูกิคิดว่านี่น่าจะเป็นอาการแพ้ความสูง คล้ายกับอาการที่กลุ่มหมวกฟางเจอตอนขึ้นไปถึงทะเลสีขาว ครั้งแรกในต้นฉบับ
ดังนั้นจึงมีน้อยคนนักที่จะปีนขึ้นไปถึงยอดได้ และต่อให้ขึ้นไปได้ ขาลงก็เป็นปัญหาอีก
ทันทีที่เถ้าแก่อ้วนพูดจบ เขาก็รีบเจรจาเรื่องมีดที่คอกับซูซูกิ
“ลูกพี่ ผมอธิบายละเอียดสุด ๆ แล้วนะครับ ช่วยเอามีดออกไปทีเถอะครับ~”
ซูซูกิฟังจบแล้ว และด้วยสถานการณ์ที่เขาเป็นต่อ เขาไม่คิดว่าเถ้าแก่อ้วนจะกล้าโกหก
แต่กันไว้ดีกว่าแก้!
ซูซูกิยังคงรักษารอยยิ้มอ่อนโยน และพูดกับเถ้าแก่อ้วนอย่างเป็นกันเอง
“ดีมากครับท่าน งั้นช่วยพูดซ้ำอีกรอบครับ พูดทุกอย่างที่เพิ่งพูดมาเมื่อกี้อีกครั้ง”
“ถ้ามีอะไรไม่เหมือนกับรอบแรก ผมคงต้องแสดงความเสียใจกับท่านด้วยนะครับ~”
เถ้าแก่อ้วนแทบสิ้นหวัง ขนาดนี้แล้วซูซูกิยังไม่ยอมปล่อยเขาไป
เขาทำได้แค่ทวนทุกอย่างที่พูดไปแล้วด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
ซูซูกิฟังแล้วพบว่าเถ้าแก่อ้วนพูดเหมือนเดิมเป๊ะ แสดงว่าไม่มีปัญหา
ซูซูกิมองเถ้าแก่อ้วนที่หน้าตาบิดเบี้ยวและแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่มีดในมือก็ยังไม่ถูกยกออกไป
เขาครุ่นคิด...
ในเมื่อได้วิธีไปยอดเขาแห่งทิศประจิมแล้ว ลองถามเรื่องอื่นดูหน่อยดีกว่า
เถ้าแก่อ้วนคนนี้รู้เยอะ ต่อไปคงหาคนที่ถามง่ายและรู้ลึกรู้จริงในเวสต์บลูแบบนี้ยากแล้ว
เขาควรถามเรื่องเวสต์บลู ข้อมูลที่หาไม่ได้จากคนทั่วไป
จะเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์หรือไม่ก็ช่าง ขอแค่ อาจจะ มีประโยชน์ก็พอ
คิดได้ดังนั้น รอยยิ้มอ่อนโยนของซูซูกิก็หายวับไปทันที เขามองเถ้าแก่อ้วนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ และมัดตัวเขาด้วยเชือกอย่างแน่นหนาเงียบ ๆ
จากนั้นเขาก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ดีมาก คุณตอบคำถามที่ผมอยากรู้ได้ดีมาก”
“ทีนี้ เล่าเรื่องอื่นมาซิ ข้อมูลเกี่ยวกับ ผลปีศาจ ข้อมูลเกี่ยวกับขั้วอำนาจต่าง ๆ ในเวสต์บลู~”
“และ... ข้อมูลเกี่ยวกับตัวคุณเอง!”
“นึกอะไรออกก็พูดมา พยายามพูดเรื่องที่เป็นความลับ เรื่องที่ผมสนใจ จะได้ไหมครับท่าน?”
เถ้าแก่อ้วนไม่เต็มใจ ซูซูกิไม่รักษาคำพูดเลย แต่เมื่อมองซูซูกิในตอนนี้ เขาก็ไม่กล้าขัดขืน
ดังนั้น ในอีกหลายชั่วโมงต่อมา ซูซูกิก็ได้เรียนรู้เรื่องราวอีกมากมายจากเถ้าแก่อ้วน
โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน