บทที่ 28: อคติในใจคนเปรียบดั่งขุนเขา

บทที่ 28: อคติในใจคนเปรียบดั่งขุนเขา

แคว้นฮาคุไม เบื้องล่างท่าเรือฮาบุ

กองเรือมหึมาของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรนับสิบลำ บรรทุกไพร่พลกว่าหนึ่งหมื่นนาย แล่นฝ่าม่านน้ำตกออกสู่ทะเลภายนอกอย่างองอาจเกรียงไกร

บนฝั่ง ผู้คนต่างมาร่วมส่งอำลา

เพจวันจ้องมองไดจิด้วยสีหน้าผิดหวังอย่างปิดไม่มิด “พี่เขย พี่จะไม่ไปร่วมศึกใหญ่ครั้งนี้จริงๆ เหรอ?”

“ไม่ล่ะ ชั้นไม่ไป”

ไดจิกอดอก สายตาฉายแววหยิ่งทะนง

หึหึหึ พี่เขยของนายมีบ้านมีเงินเก็บแล้ว แถมกำลังจะเป็นเถ้าแก่ใหญ่ เรื่องอะไรจะต้องออกไปตระเวนรับจ้างทำงานงกๆ อีก?

เพย์-เพย์ พี่เขยกับนายมันคนละระดับกันแล้วว่ะ!

“ชั้นไม่เข้าใจนายจริงๆ เลย!”

เพจวันผิดหวังมาก เขาหันหลังเดินกลับขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือเพื่อสมทบกับพี่สาว อุลติ

ทั้งสองพี่น้องไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไดจิถึงสมัครใจอยู่เฝ้าเกาะ ทั้งที่นี่เป็นโอกาสทองในการสร้างชื่อเสียงและก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ชนิดที่คนทั้งกลุ่มร้อยอสูรต่างแย่งชิงกันแทบบ้า

เพื่ออะไรกัน?

“ลาก่อนนะ ไดจิ!”

“โชคดีล่ะ!”

ไดจิโบกมือลาสองพี่น้อง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา กองเรือใหญ่ของกลุ่มร้อยอสูรก็ลับสายตาไปจนหมดสิ้น

“หึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

ไดจิอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง พวกตัวถ่วงไปกันหมดแล้ว ต่อจากนี้เขตอิทธิพลของกลุ่มร้อยอสูรในวาโนจะตกอยู่ในกำมือของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“ยามาโตะ ไปกันเถอะ”

“อ๊ะ... อื้อ”

ยามาโตะทำปากยื่น เดินตามไดจิไปอย่างไม่เต็มใจ

ตอนนี้เธอคิดว่าไดจิเป็นคนเลว!

เดี๋ยวนะ ไดจิก็เป็นคนเลวมาตั้งแต่ต้นแล้วนี่นา!

อดทนไว้อีกนิด!

คุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของการเป็นโอเด้งคือความอดทน!

“ไดจิ เราจะไปไหนกัน?”

“เมืองเอบิสึ!”

ไดจิเหลือบมองยามาโตะ

เขาหลอกเด็กคนนี้มาสองเดือนแล้ว นอกจากดูแลให้กินอิ่มนอนหลับ เขายังไม่ได้มอบ “ความหวาน” ในด้านอื่นให้เลย

ยัยเด็กนี่อยากเป็นโอเด้งเพื่อเติมเต็มจิตวิญญาณ ถ้าไม่กังวลเรื่องความคืบหน้าที่ล่าช้าก็คงแปลก

ถึงเวลาต้องป้อนยาหอมให้บ้างแล้ว

ท่าเรือฮาบุอยู่ติดกับเมืองเอบิสึ ระยะทางใกล้มาก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถม้าอสูรก็มาถึงเมืองเอบิสึ

“โจรสลัดมาแล้ว!”

เด็กๆ ตะโกนแจ้งข่าวตามความเคยชิน

ณ บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน

โทโนะยาสุฝืนยิ้มต้อนรับ รินน้ำเปล่าใส่แก้วมาให้ ซึ่งนั่นคือน้ำสะอาดทั้งหมดที่เขามีเหลืออยู่

“เชิญดื่มครับ”

“.....”

ไดจิหลุบตาลง

คนสองคนจะแบ่งน้ำแก้วเดียวกินกันยังไง?

เป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้านแท้ๆ ทำไมถึงจนกรอบขนาดนี้?

“ว้าว หิวน้ำพอดีเลย”

ยามาโตะไม่ได้สังเกตเห็นความลำบากใจของโทโนะยาสุเลยสักนิด เธอคว้าแก้วขึ้นมากระดกทีเดียวหมดเกลี้ยง แล้วเลียริมฝีปาก รู้สึกว่ายังไม่หายอยาก

“มีอีกไหม?”

“มะ... ไม่มีแล้วครับ”

โทโนะยาสุกืนน้ำลายลงคออย่างปวดใจ

นั่นคือน้ำใสสะอาดที่ต้องใช้เงินซื้อมา เป็นน้ำที่จะไม่ทำให้ปวดท้องและช่วยให้ร่างกายสดชื่น

ดื่มรวดเดียวหมดแบบนั้น เสียดายของชะมัด

“ไม่มีแล้วเหรอ? งั้นก็ช่างเถอะ”

ยามาโตะวางแก้วลงอย่างเสียดาย ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวมันแปลกๆ โดยเฉพาะสายตาของไดจิที่มองมา ราวกับจะบอกว่า: “ยามาโตะ เวลาจะกินน้ำกินท่า หัดดูสถานการณ์บ้างสิเฮ้ย”

เด็กสาวหดคอหนี

“มองอะไรเล่า น่ากลัวชะมัด”

“เปล่า ไม่มีอะไร”

ไดจิส่ายหน้า

เฮ้อ คนซื่อบื้อที่ไร้เดียงสาจะไปเข้าใจความรู้สึกคนอื่นได้ยังไง

ไดจิหันไปมองโทโนะยาสุแล้วยิ้มถาม “คุณโทโนะยาสุ เรื่องที่ชั้นคุยไว้ก่อนหน้านี้ คิดได้หรือยัง?”

“เรื่องนี้...”

โทโนะยาสุมีสีหน้าลำบากใจ

เขาปรึกษากับชาวบ้านแล้ว แน่นอนว่าทุกคนอยากได้ทองหนึ่งหมื่นเหรียญ แต่สิ่งที่พวกเขากลัวยิ่งกว่าคือการถูกต้มตุ๋น จนสุดท้ายต้องกลายเป็นคนไร้บ้าน

อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็ยังพอประทังชีวิตไปได้

“ไม่เต็มใจสินะ”

ไดจิไม่แปลกใจเลย เขาเป็นโจรสลัด ต่อให้พูดจาสวยหรูแค่ไหน ชาวบ้านก็ยากที่จะเชื่อใจ

แกะที่หลงเชื่อหมาป่า จุดจบมักไม่เหลือแม้แต่กระดูก

ดีมาก ช่างหัวบทคนดีมันเถอะ

ไดจิแสยะยิ้ม “โทโนะยาสุ ชั้นอุตส่าห์มาเจรจาด้วยดีๆ อย่าบอกนะว่าแกเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ปฏิเสธชั้นได้?”

“ทะ... ท่านครับ ไม่ใช่อย่างนั้น...”

โทโนะยาสุพูดติดอ่าง

ไดจิหยิบสัญญาที่เตรียมไว้ออกมา ยื่นให้โทโนะยาสุพลางขู่เสียงเย็น “ภายในครึ่งชั่วโมง ชั้นต้องการลายนิ้วมือของชาวบ้านทุกคนประทับลงบนนี้ ถ้าขาดไปแม้แต่คนเดียว... เมืองนี้ถูกทำลายแน่!”

“.....”

โทโนะยาสุตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง

บ้าเอ๊ย ผู้ชายคนนี้มันเป็นคนชั่วจริงๆ ด้วย!

สายตาของไดจิเย็นเยียบ

“มัวนั่งบื้ออะไรอยู่? นั่งเฉยๆ ก็นับเวลานะ!”

“ผะ... ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ!”

โทโนะยาสุรีบลุกขึ้นวิ่งออกไปทันที

ยามาโตะเริ่มร้อนรน

ตอนที่ไดจิสู้กับซามูไร เธออดทนไม่เข้าไปห้ามเพราะทั้งสองฝ่ายเป็นศัตรูกัน และซามูไรพวกนั้นก็พยายามจะฆ่าพวกเขา

แต่ตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้าคือชาวบ้านธรรมดา เธอรับไม่ได้กับการรังแกคนไม่มีทางสู้ และโอเด้งก็ไม่มีวันยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแน่

เด็กสาวถลึงตาใส่ไดจิด้วยความโกรธ

“ไดจิ นายทำเกินไปแล้วนะ!”

“เกินไปงั้นเหรอ?”

ไดจิแค่นเสียง

ก่อนที่ศึกใหญ่จะเริ่ม เขาต้องระวังไม่ให้เบื้องบนรู้เรื่องการเคลื่อนไหวลับๆ ของเขา เพราะการกระทำของเขาจะไปขัดผลประโยชน์ของโชกุนโอโรจิ

ในขั้นตอนนี้ ไคโดยังให้ความสำคัญกับโอโรจิในฐานะพันธมิตร ทั้งสองฝ่ายต่างพึ่งพาผลประโยชน์ซึ่งกันและกันและจะไม่ก้าวก่ายกัน

แต่ตอนนี้... เขาคือกัปตัน (รักษาการ) ของที่นี่!

ไดจิจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาวแล้วถามเสียงเรียบ “ยามาโตะ เธอคิดว่าเงื่อนไขที่ชั้นเสนอไปเป็นยังไง?”

“เอ่อ... ก็ดีมากนะ”

ยามาโตะชะงักไปครู่หนึ่งแล้วตอบตามความจริง

ให้เงิน แถมสร้างบ้านให้อยู่ และช่วยชาวบ้านสร้างชุมชนใหม่...มันดีจนเธอแทบไม่อยากเชื่อเลยล่ะ

เอ๊ะ? หรือว่าจริงๆ แล้วไดจิเป็นคนดี?

ไดจิชี้มือออกไปข้างนอก

“แล้วทำไมโทโนะยาสุถึงไม่เต็มใจล่ะ?”

“.....”

สมองของยามาโตะประมวลผลช้าไปนิด

อ้อ จริงด้วย!

เงื่อนไขดีขนาดนี้ ทำไมคุณโทโนะยาสุถึงไม่ยอมรับ?

ถ้าเป็นเธอ เธอตกลงร้อยเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว

ความมั่นใจของเด็กสาวแฟบลงทันที เสียงของเธอแผ่วเบาราวกระซิบ

“ทำไมล่ะ?”

“คำตอบง่ายนิดเดียว... เพราะพวกเขาไม่เชื่อใจเราไง!”

ไดจิแสยะยิ้ม

“ยามาโตะ ฟังให้ดีนะ ‘อคติในใจคนเปรียบดั่งขุนเขา’ เมื่อมันก่อตัวขึ้นแล้ว ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ยากที่จะเคลื่อนย้ายมันได้”

“พวกเราคือโจรสลัด คือหนึ่งในตัวการที่ทำร้ายประเทศนี้ คือคนบาปที่ฆ่าพ่อแม่ พี่น้อง ลูกเมียของชาวบ้านพวกนี้”

“แม้ว่าเธอและชั้นจะไม่ได้ลงมือด้วยตัวเอง แต่ตราประทับของ ‘กลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร’ มันสลักอยู่บนตัวเรา และไม่มีวันลบออกได้”

“พวกเขาจะไม่กลัวเราได้ยังไง จะไม่เกลียดเราได้ยังไง แล้วจะให้พวกเขามาเชื่อใจเราได้ยังไง?”

ยามาโตะอ้าปากค้าง

เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย

เดิมทีเธอคิดว่าแค่ได้เป็นโอเด้ง เธอก็จะปกป้องประเทศวาโนเหมือนโอเด้ง และใช้ชีวิตอย่างอิสระเหมือนโอเด้งได้

แต่เธอกลับถูกเกลียดชังโดยคนที่เธออยากจะช่วยมากที่สุด

ความจริงแล้ว ต่อให้ไดจิไม่พูด เธอก็สัมผัสได้ถึงความรังเกียจที่แผ่ออกมาจากรอบด้าน ทั้งที่เธอไม่เคยทำร้ายใครเลย

เธอแค่ไม่อยากเก็บเรื่องพวกนี้มาคิดให้ปวดใจต่างหาก

“ไดจิ!”

ยามาโตะกัดริมฝีปาก

เธอรู้ว่าไดจิพูดถูก แต่เธอไม่อยากถูกทุกคนเกลียด เธออยากเป็นมิตรกับทุกคน

เธอเงียบไปนาน

เด็กสาวเงยหน้าขึ้น แววตาเป็นประกายแน่วแน่

“ต่อให้ถูกเกลียด ต่อให้ชาวบ้านไม่ชอบขี้หน้าชั้น แต่ชั้นก็จะช่วยพวกเขาอยู่ดี ชาวบ้านจะคิดยังไงมันก็เรื่องของพวกเขา ชั้นไม่ได้ช่วยเพื่อหวังคำขอบคุณ แต่ชั้นแค่ต้องการใช้ชีวิตตามเจตจำนงของตัวเองเท่านั้น!”

“งั้นเหรอ”

ไดจิมองดูเด็กสาวด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“นี่ ยามาโตะ”

“ฮึ! อะไรเล่า?”

“ชั้นเริ่มจะชอบเธอขึ้นมาแล้วสิ”

“หา? เอ๊ะ???!!!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═