บทที่ 26: พี่เขย

บทที่ 26: พี่เขย

โดยทั่วไปแล้ว พลังจะมีการเติบโตอยู่ 3 ระยะ เช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตที่เติบโตจากขนาดเล็กไปสู่ขนาดกลางและขนาดใหญ่ ซึ่งสอดคล้องกับระยะทารก วัยรุ่น และตัวเต็มวัย

ภายในร่างกายของไดจิในขณะนี้ เจ้ากราวดอนตัวน้อยที่ฟาดผลปีศาจเทียมเข้าไปสิบลูก ได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งแรกเสร็จสมบูรณ์แล้ว ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นมาก เกล็ดแข็งที่ปกคลุมทั่วตัวเปล่งประกายเจิดจ้า

กราวดอน... ระยะทารก!

“แอ้ แอ้! (ลุยเลย! ลุยเลย!)”

เจ้ากราวดอนตัวน้อยกางแขนออก ส่งเสียงร้องอย่างฮึกเหิมและภาคภูมิใจ เริ่มฉายแววของราชันย์แห่งผืนธรณีออกมาทีละน้อย

ณ สนามรบภูเขาหลังเกาะโอนิงะชิมะ

“ย้ากกก!!!”

ไดจิกำหมัดแน่นและคำรามลั่น พลังมหาศาลไหลเวียนออกมาจากภายในร่างกายอย่างต่อเนื่อง ผิวหนังของเขาค่อยๆ เปลี่ยนสภาพกลายเป็นผลึกคริสตัล

ศีรษะ... เอว... แขนและขา...

เมื่อการแปลงร่างเสร็จสิ้น ไดจิดูราวกับสวมชุดเกราะสีแดงเพลิง รูปลักษณ์ที่ดุดันป่าเถื่อนช่างน่าเกรงขาม

นักรบเกราะแดง...ไดจิ ปรากฏกาย!

ไกลออกไป เพจวันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“แปลงร่างเท่ชะมัด!”

“เดี๋ยวนะ... แปลงร่างเหรอ?”

“ไดจิเป็นผู้มีพลังผลปีศาจด้วยงั้นเหรอ?”

รู้จักกันมาตั้งหลายปี เขาไม่เคยรู้เลยว่าไดจิก็เป็นผู้มีพลังผลปีศาจเหมือนกัน รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยเลยที่เมื่อกี้แปลงร่างเอาเปรียบไปก่อน

ไอ้เจ้าเล่ห์เอ๊ย!

เพจวันรู้สึกเหมือนโดนต้มตุ๋น เพื่อนสนิทที่ซ้อมด้วยกันบ่อยๆ ดันมีความลับปิดบังซะได้

“ไอ้บ้าเอ๊ย งั้นชั้นก็จะไม่ยั้งมือเหมือนกัน!”

“โฮก!”

สไปโนซอรัสคำรามลั่น ขาอันทรงพลังถีบตัวพุ่งทะยานเข้าหาไดจิด้วยความโกรธเกรี้ยวดั่งเครื่องจักรสังหาร

“มาแล้วสินะ”

สายตาของไดจิขยับเล็กน้อย โฟกัสไปที่สไปโนซอรัสที่กำลังพุ่งเข้ามาจากระยะร้อยเมตร เขาไม่มีเจตนาจะหลบเลี่ยงการโจมตีเลยแม้แต่น้อย กลับหัวเราะร่าแล้วพุ่งเข้าใส่ซึ่งๆ หน้า!

จากเดินเปลี่ยนเป็นวิ่ง!

คนกับไดโนเสาร์พุ่งเข้าหากันด้วยความเร็วสูง!

เมื่อระยะห่างลดลงเหลือไม่ถึงสิบเมตร ทันใดนั้นไดจิก็กระโดดลอยตัวขึ้น แรงระเบิดของกล้ามเนื้อส่งร่างของเขาพุ่งขึ้นสู่อากาศในพริบตา แขนทั้งสองข้างที่ชูขึ้นเหนือหัวฟาดลงมาราวกับค้อนศึก!

“เร็วมาก!”

เพจวันกลอกตาขึ้นมอง ยังไม่ทันจะได้ตอบสนอง ศีรษะของเขาก็ถูกกดฮวบลง ขากรรไกรล่างกระแทกพื้นอย่างจัง!

“ตูม!!!”

โดยมีสไปโนซอรัสเป็นจุดศูนย์กลาง พื้นดินในรัศมีหลายสิบเมตรแตกกระจายยับเยิน เศษหินนับไม่ถ้วนปลิวว่อนขึ้นสู่ท้องฟ้า

ฝุ่นควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นเป็นลำเสา!

“พลังมหาศาลขนาดนี้ ใครกัน?!”

ภายในหัวกะโหลกยักษ์  เหล่าผู้บริหารที่กำลังพักผ่อนต่างสีหน้าเปลี่ยนไป หันมองไปทางเดียวกัน แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่

แข็งแกร่งมาก!

“พั่บ! พั่บ!”

เสียงกระพือปีกดังก้อง เทอราโนดอนหุ้มเกราะเพลิงบินมุ่งหน้าไปยังสนามรบทันที!

ภูเขาด้านหลัง กลางหลุมยักษ์

เพจวันคืนร่างกลับเป็นมนุษย์ แขนที่สั่นเทายันพื้นพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ล้มลงไปหลายครั้ง

“ติ๋ง! ติ๋ง!”

เลือดหยดลงบนพื้นไม่ขาดสาย

“อย่าฝืนเลยน่า”

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู

ไอ้เวรเอ๊ย!

เพจวันจิกนิ้วลงบนพื้นด้วยความเจ็บใจ

ในฐานะสายโซออนดึกดำบรรพ์ จุดเด่นที่สุดของเขาคือความอึดถึกทนระดับปีศาจ ต่อให้บาดเจ็บหนักแค่ไหนก็ลุกขึ้นมาสู้ต่อได้

แต่เขากลับโดนจัดการในหมัดเดียวเนี่ยนะ!

สถานการณ์คล้ายๆ กันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเดือนกว่าๆ นี่เอง มันทำให้ศักดิ์ศรีของเขายากจะยอมรับได้จริงๆ

ไดจินั่งยองๆ เอานิ้วจิ้มเพจวันที่ดูเหมือนยังอยากจะดิ้นรนต่อ แล้วพูดกลั้วหัวเราะ “นายเพิ่งจะ 14 เอง เก่งขนาดนี้ก็สุดยอดแล้ว!”

“15 แล้วโว้ย!”

เพจวันกัดฟันแก้ต่าง

ในโลกส่วนใหญ่ อายุ 15 ก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาไม่ต้องการความเห็นใจจากไดจิสักหน่อย

“.....”

ไดจิทำหน้าไม่ถูก

ห่างกันปีเดียวมันจะต่างกันตรงไหนฟะ?

ผ่านไปสักพัก เพจวันก็เริ่มมีแรงกลับมา บาดแผลของเขาไม่ได้สาหัสมาก หลักๆ คือโดนกระแทกที่หัวอย่างแรงจนร่างกายเสียการควบคุมชั่วคราว

“คราวหน้า ชั้นชนะแน่!”

“ฝันไปเถอะ”

ไดจิยิ้มกว้าง

ออมมือให้เหรอ? ไม่มีทาง!

กลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรไม่ใช่ครอบครัวแสนอบอุ่น การที่โจรสลัดจะสู้กันเองเพื่อไต่เต้าตำแหน่งถือเป็นเรื่องปกติ

อยากให้คนอื่นเคารพ ก็ต้องทำตัวให้โดดเด่นเข้าไว้ ถ่อมตัวเงียบๆ มีแต่จะโดนมองข้ามและโดนรังแกได้ง่ายๆ

อีกอย่าง เขาจะมีแต่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ!

ต่อให้เทียบสเกลพลัง กราวดอนก็น่าจะอยู่ในระดับ “สัตว์มายา”  เป็นอย่างต่ำ แถมเป็นระดับท็อปที่ไม่ด้อยไปกว่ามังกรฟ้า ศักยภาพเหนือกว่าสายโซออนดึกดำบรรพ์ไม่รู้กี่เท่า

ชื่อชั้นของ “โปเกมอนในตำนาน” ไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วย

“แต่แค่นี้ยังไม่พอแฮะ!”

ไดจินึกย้อนไปถึงการแปลงร่างเมื่อครู่

แม้จะดูเท่เหมือนสวมเกราะแดง แต่ร่างกายส่วนใหญ่ยังคงรูปลักษณ์ของมนุษย์อยู่

เขาชอบแบบหุ้มเกราะทั้งตัวมากกว่า!

น่าเสียดายที่กราวดอนยังตัวเล็กไป พลังยังไม่พอให้เขาแปลงร่างได้สมบูรณ์ เขาเดาว่าคงต้องรอให้มันวิวัฒนาการอีกสักครั้ง ถึงจะเข้าสู่โหมด “ร่างไฮบริดมนุษย์-สัตว์”  ของจริงได้

ปัญหาคือความตะกละของเจ้าตัวเล็กเนี่ยสิ

“จะไปหาผลปีศาจมาจากไหนเยอะแยะเนี่ย?”

ไดจิปวดหัวตุบ

เขาเรียนรู้จากเจ้าตัวเล็กว่า วิธีที่เร็วที่สุดในการวิวัฒนาการคือการดูดซับ “พลังงานธรรมชาติ”

ในอุดมคติ ถ้ามีอุกกาบาตพุ่งชนโลกจนพลังงานธรรมชาติระเบิดออกมา นั่นจะทำให้มันวิวัฒนาการร่างต้นกำเนิดที่แข็งแกร่งที่สุดได้ทันที ชนิดที่ว่าสร้างทวีปด้วยมือเปล่าได้สบายๆ

แต่หายนะระดับนั้นคงทำลายโลกไปด้วย

อาหารทั่วไปก็มีพลังงานธรรมชาติ แต่ปริมาณมันน้อยนิดเหลือเกิน ถ้าจะกินเพื่อวิวัฒนาการ คงต้องใช้เวลาเป็นปีกว่าๆ

ในโลกนี้ สิ่งที่มีพลังงานธรรมชาติอัดแน่นอยู่มากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นผลไม้ปาฏิหาริย์อย่าง “ผลปีศาจ”

SMILE ที่กินไปก่อนหน้านี้ก็มีพลังงานธรรมชาติเข้มข้น แต่มันเป็นของปลอมคุณภาพต่ำ มีประโยชน์แค่กับกราวดอนวัยทารกเท่านั้น

ดังนั้น เพื่อให้กราวดอนวิวัฒนาการอีกครั้ง เขาต้องใช้เวลาสั่งสม หรือไม่ก็ต้องหาผลปีศาจของจริงมาป้อนมัน

“ค่อยเป็นค่อยไปละกัน”

ไดจิบิดขี้เกียจ เลิกคิดเรื่องวุ่นวายพวกนี้

ในเวลาแค่สามสี่เดือน เขาเติบโตจากเบี้ยล่างจนมาสู้กับระดับดาราเด่นได้ขนาดนี้ ขืนบ่นมากกว่านี้เดี๋ยวจะหาว่าได้คืบจะเอาศอก

“มีคนมาแล้ว รีบไปกันเถอะ”

เงาร่างคนเริ่มปรากฏขึ้นจากทิศทางของหัวกะโหลกยักษ์

ไดจิเดินไปไม่กี่ก้าว ก็หันกลับมามองอุลติที่ยังยืนนิ่งอยู่ เลิกคิ้วถาม “อุลติ กลับกันได้แล้ว”

“อ๊ะ... อื้อ!”

อุลติเพิ่งได้สติ รีบวิ่งเหยาะๆ มาข้างกายไดจิ ดวงตาที่มองไดจิเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

หมอนี่คือไดจิจริงๆ เหรอ?

เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

น้องชายไดจิของชั้นไม่มีทางเก่งเวอร์ขนาดนี้หรอก!

ความคิดของเธอแสดงออกมาทางสีหน้าจนหมด

ตลอดทางเดินกลับ อุลติเดี๋ยวก็โผล่มาทางซ้ายที ทางขวาที แอบลอบมองไดจิด้วยความรู้สึกคันยิบๆ ในหัวใจ

ลืมน้องชายที่บาดเจ็บไปสนิทเลย

สุดท้าย เด็กสาวก็อดรนทนไม่ไหว แกล้งถามลอยๆ ว่า “ไดจิ นายดูเหมือนจะเก่งขึ้นเยอะเลยนะ?”

“ช่วงนี้ชั้นซ้อมหนักน่ะ ก็เลยเก่งขึ้นมาก”

ไดจิยอมรับหน้าตาเฉย

หัวใจของอุลติห่อเหี่ยว

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่น้องชายของเธอดันเก่งขึ้นกะทันหันแบบนี้ ถ้าในอนาคตเขาแซงหน้าเธอไป แล้วเธอจะรังแกไดจิได้ยังไงล่ะ!

ไม่ได้การละ เธอต้องขยันซ้อมให้หนักขึ้นด้วย!

ปากของเด็กสาวพูดไม่ตรงกับใจ

“งั้นเหรอ งั้นก็พยายามเข้านะ!”

“ขอบใจ ชั้นจะพยายามเป็นสองเท่าเลย”

ไดจิพยักหน้ายิ้มๆ

หึหึ ทีนี้รู้ซึ้งถึงความเทพของเขาแล้วสินะ?

“หืม?”

หางตาของไดจิเหลือบไปเห็นเพจวันแอบสะกิดเขา

ทั้งสองสบตากันอย่างรู้ใจ

พี่เขย ผมยอมรับพี่แล้ว!

พี่เขย?

ใช่ครับ พี่เขย!

“.....”

ไดจิแอบชำเลืองมองอุลติ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถลึงตาใส่เพจวันอย่างดุเดือด

ชั้นรักนายเหมือนน้องชายแท้ๆ แต่นี่คือวิธีที่นายตอบแทนบุญคุณงั้นเรอะ?

“.....”

เพจวันหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด แต่พอนึกถึงอนาคตอันสดใสที่ปราศจากการรังควานของพี่สาว เขาก็เงยหน้าสู้สายตากลับอย่างแน่วแน่

ไม่ต้องมาแอ๊บ ใครๆ ก็รู้ว่าพี่แอบชอบพี่สาวผมมาตั้งหลายปีแล้ว นับจากนี้ไป... พี่คือพี่เขยของผม!

“.....”

อดีต “ประธานแฟนคลับอุลติ” ถึงกับพูดไม่ออก

อุลติชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ มองดูไดจิกับน้องชายส่งสายตาปิ๊งๆ กัน เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นบนหัว

“พวกนายทำอะไรกันน่ะ?”

“อย่าเสือก!”

สองหนุ่มพูดพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

เรื่องของผู้ชาย ผู้หญิงถอยไป!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═