บทที่ 4: พลังสถิตร่างกราวดอน

บทที่ 4: พลังสถิตร่างกราวดอน

“โอ๊ย! เจ็บๆๆๆ!”

ยามาโตะเอามือกุมบั้นท้ายที่ชุ่มไปด้วยเลือด กลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นด้วยความทรมาน น้ำตาเม็ดโตไหลพรากออกมาจากสองตา เจ็บชิบหาย! เจ็บยิ่งกว่าโดนกระบองหนามของพ่อฟาดซะอีก! ฝ่ามือของเธอเปียกชุ่มไปหมด... แง~~ เลือดไหลด้วย!

“นี่คือ...”

เงาทะมึนทาบทับร่างของเด็กสาว ยามาโตะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ... เงาสีดำขนาดมหึมากำลังทิ้งดิ่งลงมาจากฟากฟ้า! ไดจิ!

ท่อนแขนล่ำบึ้กของชายหนุ่มง้างเป็นรูปสามเหลี่ยม ศอกที่แข็งแกร่งดุจหินผาเล็งเป้าลงมาที่เธอเป๊ะๆ! รูม่านตาของยามาโตะหดวูบ! เดี๋ยว... ถ้าโดนท่านั้นเข้าไป มีหวังได้...

“ศอกทลายภูผา!”

ศอกมรณะกระแทกเข้ากลางลิ้นปี่เต็มรัก!

“อั่ก!!”

ตายามาโตะแทบถลนออกจากเบ้า เอวคอดกิ่วจมยุบลงไปในดิน ร่างกายทั้งส่วนบนและส่วนล่างดีดงอขึ้นชี้ฟ้าเป็นรูปตัว V สติสัมปชัญญะ... กำลังจะดับวูบ...

ในความสะลึมสะลือ ร่างของเธอถูกกระชากขึ้นมา ตามด้วยความรู้สึกหมุนคว้างชวนอ้วก

“กังหันนรกโยโย่!”

ไดจิคว้าข้อเท้ายามาโตะแล้วหมุนเหวี่ยงรอบตัวด้วยความเร็วสูง เมื่อแรงเหวี่ยงถึงขีดสุด เขาก็ปล่อยมือส่งร่างเธอพุ่งออกไปทันที

ฟิ้วววว! ร่างเด็กสาวพุ่งแหวกอากาศราวกับกระสุนปืนใหญ่ ตรงดิ่งไปหาหน้าผาหินที่อยู่ไกลออกไป

ตูมมม!!

หน้าผาหินแตกกระจาย เศษหินร่วงกราวลงมาราวกับสายฝน ฝุ่นควันกลุ่มใหญ่ฟุ้งกระจายกลบฝังร่างเด็กสาวจนมิด

เจอฉากนี้เข้าไป คนปกติคงยืนดูผลงานอยู่ห่างๆ แต่ไดจิไม่ใช่อย่างนั้น... เขาเสี่ยงวิ่งฝ่าดงหินถล่มพุ่งเข้าไปในกลุ่มควัน ไม่ถึงสามวินาที ไดจิก็โผล่ออกมาพร้อมลากร่างปวกเปียกของยามาโตะติดมือมาด้วย จากนั้นเขาก็... วิ่งไต่ขึ้นไปบนหน้าผาในแนวตั้ง!

ลมหวีดหวิวปะทะหูเด็กสาว “ลม?” สติของยามาโตะยังเลือนราง เธอพยายามฝืนลืมตาที่บวมเป่งขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำลังห้อยหัวลง และพื้นดินกำลังห่างออกไปเรื่อยๆ

ความจริงปรากฏ... นี่ชั้นกำลังจะขึ้นสวรรค์เหรอ! เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?!

เมื่อไต่ขึ้นมาสูงจากพื้นดินเกือบร้อยเมตร จู่ๆ ไดจิก็โยนร่างยามาโตะลอยขึ้นฟ้า แล้วดีดตัวตามขึ้นไปล็อกเอวเธอไว้ในท่ากลับหัว ก่อนจะเริ่มหมุนควงสว่าน ทั้งคู่ดิ่งพสุธาลงมาด้วยความเร็วสูง!

“วร้ากกก! ช่วยด้วย! ม่ายยย!” ยามาโตะรู้ชะตากรรมตัวเองแล้ว เธอดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว แต่ร่างกายที่อ่อนระโหยโรยแรงไม่มีทางสู้แรงล็อกของไดจิได้

“ท่าไม้ตาย... สไปรัล ไพล์ไดรเวอร์!!”

สองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยง ร่วงลงมากระแทกพื้นราวกับดาวตก!

ตู้มมมม!!

แผ่นดินแตกแยกและระเบิดออก คลื่นกระแทกพัดพาฝุ่นควันม้วนตัวออกไปรอบทิศทางราวกับสึนามิ ความรุนแรงระดับวินาศสันตะโรทำเอาโจรสลัดโดยรอบถึงกับใบ้กิน ไอ้หมอนี่มันเถื่อนชะมัด!

เมื่อฝุ่นจางลง... ไดจิยืนตระหง่านอยู่กลางหลุมระเบิด ไม่ไกลจากเขา... ร่างท่อนบนของเด็กสาวจมหายลงไปในดิน เหลือแต่ขาเรียวยาวคู่งามชี้โด่เด่ขึ้นฟ้า สภาพเหมือน ‘ต้นหอมที่ถูกปักลงดิน’ ไม่มีผิด

ตุบ... เรียวขาคู่นั้นกระตุกสองสามที ก่อนจะทิ้งตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง K.O!

“ลูกผู้ชายมันต้องวัดกันด้วยมวยปล้ำโว้ย!” ไดจิปัดฝุ่นตามตัวอย่างพึงพอใจ เทียบกับการใช้ดาบฟันกันแล้ว ร่างกายกำยำของเขาเหมาะกับสายจับล็อกทุ่มแบบนี้มากกว่าเยอะ เอาล่ะ... ได้เวลาเสพสุขกับชัยชนะ

ไดจิชูแขนขึ้นฟ้า ทำท่าเบ่งกล้ามฉลองชัยชนะพลางเดินวนรอบ ‘ต้นหอมยามาโตะ’ รอรับเสียงเชียร์กระหึ่มจากผู้ชม ทว่า... รอบข้างกลับเงียบกริบผิดปกติ

“หือ?!” คิ้วของไดจิขมวดเข้าหากันทันที เกิดอะไรขึ้น? เสียงปรบมือหายไปไหนหมด? เหอะ... ไอ้พวกตาต่ำ

สายตาดุร้ายกวาดมองไปรอบๆ เหล่าโจรสลัดต่างถอยกรูดไปสามก้าวด้วยความผวา มองไดจิด้วยสายตาสยดสยองราวกับเห็นปีศาจ “ไอ้หมอนั่น... กล้าคอมโบโหดขนาดนั้นใส่ผู้หญิงได้ลงคอ!” “แถมยังเน้นโจมตีที่ก้นท่านยามาโตะอีก!” “มันเป็นปิศาจหรือไงวะ?!”

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น โดยเฉพาะโจรสลัดหญิงที่มองไดจิด้วยสายตาหวาดกลัวสุดขีด ไม่รู้ใครเริ่มก่อน แต่จู่ๆ โจรสลัดทั้งกองทัพก็พร้อมใจกันทำปากยื่น ส่งเสียงโห่ฮา พร้อมชูนิ้วโป้งคว่ำลงใส่เขา แม้แต่เพื่อนร่วมทีมของเขาเองก็ไม่เว้น ผสมโรงโห่กับชาวบ้านเขาด้วย

“ปีศาจ! ปีศาจ! ไอ้ปีศาจ!”

“หุบปากกันให้หมดโว้ย!” ไดจิหน้าดำคร่ำเครียด ตวาดลั่น ร่างกายน้องๆ สัตว์ประหลาดของยามาโตะแบบนั้น ถ้าไม่อัดให้ยับแล้วใครมันจะไปชนะได้? นี่เขาต้องขอบคุณไคโดด้วยซ้ำที่ช่วยลดเลือดหล่อนไป 99% แถมยังมีพวกอุลติช่วยตัดกำลังให้อีก ไม่งั้นการโจมตีของเขาคงเหมือนแค่เกาหลังให้ยัยนี่แหละ!

อีกอย่าง คติประจำใจของเขาคือ ‘เมตตาต่อศัตรู คือความโหดร้ายต่อตัวเอง’ โดยเฉพาะในโลกที่ร่างกายทุกคนมันผิดมนุษย์มนาแบบนี้ ถ้าไม่ซัดให้จมดินแล้วมันลุกขึ้นมาอีกจะทำไง? ขืนปล่อยให้ยัยเด็กนี่ฟื้น... อีกห้าปีกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรได้วงแตกแน่!

“ชิ!” ไดจิส่งเสียงในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะกระชากร่างยามาโตะขึ้นมาจากหลุม แบกขึ้นบ่าแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางโดมกะโหลก

ฝูงโจรสลัดแหวกทางให้อัตโนมัติ ยืนมองส่งไดจิด้วยความเกรงขาม ถึงปากจะโห่ไล่ แต่ร่างกายกลับเชื่อฟังอย่างน่าประหลาด ในกลุ่มร้อยอสูรที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก... ความแข็งแกร่งคือกฎเพียงหนึ่งเดียว แม้แต่พวกดาราเด่นหลายคนยังไม่กล้าเข้ามาขวาง พลังที่ไดจิแสดงออกมาเมื่อครู่ได้รับความยอมรับจากทุกคน แถมหมอนี่ยังมีอุลติหนุนหลังอีก ใครจะกล้าตอแยด้วย

“รอพวกเราด้วย! ไดจิ!” สมาชิกชมรมคนรักอุลติรีบแบกร่างไร้สติของอุลติและเพจวัน วิ่งตามหลังไดจิมาติดๆ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความทึ่งระคนนับถือ ในความทรงจำของพวกเขา ไดจิก็เก่งอยู่หรอก แต่ไม่เคยระเบิดพลังโหดนรกแตกขนาดวันนี้มาก่อน ระดับนี้มัน... เป็นดาราเด่นได้สบายๆ เลยไม่ใช่เรอะ?

“ไดจิ... นายดูแกร่งขึ้นปะเนี่ย?” “แน่นอนสิวะ!” ไดจิฉีกยิ้มกว้าง

หลังจากข้ามมิติมาได้แค่สองเดือนครึ่ง พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว จนแตะเกณฑ์ขั้นต่ำของการเป็นดาราเด่นได้แล้ว เหตุผลที่เขาเก่งขึ้นน่ะเหรอ... ง่ายนิดเดียว เพราะในร่างกายของเขามี ‘ผู้เช่า’ อาศัยอยู่... โปเกมอนตัวน้อยที่สวมเกราะสีแดงเพลิงทั้งตัว นามของมันคือ...กราวดอน!

ใช่แล้ว เจ้ากราวดอนที่เคยตบตีกับไคออก้า แล้วโดนเร็คควอซาบินลงมาห้ามทัพจนหน้าหงาย... โปเกมอนในตำนานตัวเดียวที่บินไม่ได้นั่นแหละ!

ตอนนี้สถานะของเขาคือ ‘พลังสถิตร่างกราวดอน’ (Groudon’s Jinchuriki) หรือจะเรียกว่าเป็นผู้กินผลปีศาจสายโซออนในตำนาน ‘โมเดลกราวดอน’ ที่ไม่มีจุดอ่อนเรื่องหินไคโรหรือน้ำทะเลก็ได้

ไดจิหลับตาลง จิตดำดิ่งเข้าสู่ห้วงมิติภายใน ในถ้ำที่อบอุ่นและแห้งสนิท กราวดอนตัวจิ๋วขนาดเท่าลูกฟุตบอลกำลังนอนขดตัวหลับปุ๋ย เหมือนจะสัมผัสได้ว่าไดจิมาเยี่ยม เจ้าตัวเล็กปรือตาขึ้น พอเห็นหน้าไดจิปุ๊บ มันก็อ้าปากกว้างทันที

“ว๊ากกก (หิว)~ ว๊ากกก (หิว)~~”

“รอแป๊บนึงน่า” ไดจิตอบกลับอย่างปวดหัว เจ้าเปี๊ยกนี่เหมือนกระเพาะรั่ว กินวันละแปดมื้อเป็นอย่างต่ำ แถมยังเลือกกินสุดๆ ฟาดแต่เนื้อเกรดพรีเมียม ไม่สนพวกแป้งหรือผักเลยสักนิด ไอ้ตัวล้างผลาญเอ๊ย! เงินเก็บของเขาไม่เพิ่มพูนสักทีก็เพราะค่าอาหารไอ้หนูนี่แหละ

แต่ก็นะ... ผลตอบแทนที่ได้มันก็คุ้มแสนคุ้ม ตอนนี้เขากับเจ้าตัวเล็กเชื่อมโยงถึงกัน ยิ่งมันเติบโต ร่างกายของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งตามไปด้วย แถมเขายังได้พลังควบคุมผืนดินของกราวดอนมาใช้... ทั้งท่า ‘ดาบผาชัน’ เมื่อกี้ หรือการวิ่งไต่หน้าผา ก็ล้วนเป็นพลังแห่งปฐพีทั้งนั้น

ที่สำคัญ... เจ้าตัวเล็กนี่เพิ่งจะเป็นทารก! แค่ทารกยังทำให้เขาแกร่งขึ้นเป็นเท่าตัวในเวลาแค่สองเดือน... ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ามันโตเต็มวัย เขาจะไร้เทียมทานขนาดไหน สรุปสั้นๆ... อนาคตสดใสแน่นอน!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═