บทที่ 3: ดาบผาชัน

บทที่ 3: ดาบผาชัน 

โบราณว่าไว้... "ถ้าเราไม่เขิน คนอื่นนั่นแหละที่จะเขินแทน"

“ท่านอุลติ... ไร้เทียมทานหนึ่งในใต้หล้า!”

ไดจิกับสหายอีกสี่ชีวิตโบกสะบัดธงรูปหัวใจและพัดดอกไม้อย่างเมามัน พร้อมตะโกนสโลแกนเชียร์อุลติไม่หยุดปาก อารมณ์กำลังพุ่งพล่านได้ที่! และนั่นทำให้พวกเขากลายเป็นจุดสนใจกลางสนามรบไปโดยปริยาย

แม้แต่ ยามาโตะ ที่กำลังรับมือศึกหนักยังต้องเหลียวมองกลุ่มเชียร์ลีดเดอร์ชายฉกรรจ์ทั้งห้าด้วยความตะลึง ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นรูปดาววิบวับทันที

“โอ้โห! เท่ชะมัดเลย!”

อิจฉาจัง! เธอก็อยากมีเพื่อนที่คอยเชียร์อยู่ข้างหลังแบบนี้บ้างเหมือนกัน... น่าเศร้าที่เธอไม่มีเพื่อนเลยสักคน เพื่อนทุกคนที่เคยคบหาล้วนถูกพ่อเฮงซวยของเธอจับเชือดทิ้งจนหมด หลังจากนั้นก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้ามาเป็นเพื่อนกับเธออีกเลย

พอนึกถึงอดีต อารมณ์ของเด็กสาวก็ดิ่งลงเหว และการที่อารมณ์แกว่งในการต่อสู้... มักนำมาซึ่งหายนะ

“ช่องโหว่!”

อุลติไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เธอตวัดอาวุธปัดป้องกระบอง ‘ทาเครุ’ ของยามาโตะออกไป แล้วกลายร่างเป็น ไดโนเสาร์หัวล้าน  ทันที กรงเล็บแหลมคมจิกไหล่ยามาโตะไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

ซวยแล้ว! ยามาโตะรู้ตัวว่าพลาดท่า เธอพยายามจะสลัดให้หลุดแต่เรี่ยวแรงไม่พอ เมื่อเห็นฮาคิเคลือบขึ้นมาบนหน้าผากแข็ง ๆ ของไดโนเสาร์ เธอก็รู้ทันทีว่าจะต้องเจออะไร

“อัล... หัวโหม่ง!!” “ฮาคิเกราะ... แข็งแกร่ง!”

ตูมมมม!!

หน้าผากของสองสาวปะทะกันสนั่นหวั่นไหว!

“อุก!” ศีรษะยามาโตะสะบัดหงาย ตาเหลือกขาวไปชั่วขณะ ตามหลักอนิเมะแล้ว ตาเหลือกแปลว่าแพ้... แต่ในฐานะยักษ์และลูกสาวที่ผ่านคอร์สฝึกนรกแตกจากพ่อมาตั้งแต่เด็ก ความทนทานของเธอนั้นอยู่ในระดับแม็กซ์ รูม่านตาที่ขยายกว้างกลับมาโฟกัสได้อย่างรวดเร็ว

“ซี๊ดดด...เจ็บโว้ย!” ยามาโตะสูดปากด้วยความเจ็บปวด เมื่อเห็นฮาคิเริ่มรวมตัวที่หน้าผากอุลติอีกรอบ เธอก็เกร็งกล้ามเนื้อรอรับแรงกระแทกทันที แลกกันไปเลย!

วินาทีต่อมา หน้าผากทั้งสองก็พุ่งชนกันอีกครั้ง!

ตึง! ตึง! ตึง!

ทุกครั้งที่ชนกัน สมองของพวกเธอแทบจะเขย่า แต่ไม่มีใครคิดจะหยุด กลับยิ่งโหม่งใส่กันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดภาพติดตาที่น่าสยดสยอง

จนกระทั่ง...

กร๊อบ!!

เสียงกระดูกลั่นดังชัดเจน ยามาโตะและอุลติหยุดชะงักในท่าเอาหัวชนกัน ต่างฝ่ายต่างหอบหายใจแฮก เลือดสีแดงสดไหลอาบลงมาจากจุดที่ปะทะ

“กะโหลกแกแตกแล้ว!” “กะโหลกหล่อนนั่นแหละที่แตกก่อน!”

สองสาวจ้องหน้ากันเขม็ง ต่างฝ่ายต่างถึงขีดจำกัดและอยากจะล้มลงไปนอนเต็มที แต่ปากยังดีไม่มีใครยอมใคร แพ้ยัยนี่ไม่ได้เด็ดขาด!

ดันเข้าไป! ชั้นก็จะดันเหมือนกัน!

ทั้งคู่เหมือนกระทิงดุที่ล็อกเขาขวิดกัน ต่างฝ่ายต่างดันสุดแรงเกิด ประกายไฟเล็กๆ แลบออกมาจากการเสียดสี

ภาพการต่อสู้สุดประหลาดทำเอาเหล่าโจรสลัดยืนอ้าปากค้าง

จังหวะนี้แหละ!

“ท่านอุลติ! ผมมาช่วยแล้วครับ!”

ไดจิคำรามลั่นพร้อมพุ่งทะยานเข้าสู่สนามรบ ถ้าเข้าไปสอดตอนที่สู้กันดุเดือดเมื่อกี้ คงโดนหาว่าแส่ไม่เข้าเรื่อง พวกยอดฝีมือมักถือศักดิ์ศรี ไม่ชอบให้ใครมายุ่งย่ามในการต่อสู้ แต่ตอนนี้ทั้งคู่ต่างร่อแร่ ต้องการแรงสนับสนุนจากภายนอกเพื่อทำลายสมดุล ถ้าเขาเข้าไปตอนนี้ อุลติต้องซึ้งน้ำใจเขาจนน้ำตาไหลแน่ ๆ

หึหึหึ แผนการสมบูรณ์แบบ!

เป็นไปตามคาด พออุลติได้ยินเสียงไดจิจากด้านหลัง เธอก็เหมือนได้ยาชูกำลัง ออกแรงดันยามาโตะให้ถอยกรูด พร้อมเยาะเย้ยด้วยความสะใจ “ฮ่าฮ่าฮ่า! แกเสร็จแน่ ยามาโตะ!”

“บ้าเอ๊ย!” ยามาโตะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ทีอุลติยังมีลูกน้องมาช่วย แล้วเธอล่ะ? ไม่มีใครเลย ไม่มีใครหน้าไหนโผล่หัวมาช่วยเธอสักคน เธอทำได้แค่มองความพ่ายแพ้ที่คืบคลานเข้ามาอย่างหมดทางสู้

“ขอประทานอภัยนะครับ ท่านยามาโตะ!”

ไดจิวิ่งสปีดเต็มฝีเท้าไปด้านหลังอุลติ กระโดดลอยตัวขึ้นพร้อมแสยะยิ้มชั่วร้าย เงื้อดาบยักษ์ขนาดเท่าประตูบ้านขึ้นเหนือศีรษะ เล็งเป้าไปที่หัวของยามาโตะ เสร็จชั้นล่ะ ขอผ่ากะโหลกหน่อยนะจ๊ะ!

“แพ้จนได้สินะ...” ยามาโตะหลับตาลง ยอมรับชะตากรรม

ทว่า... เธอกำลังยื้อแรงดันกับอุลติอยู่ พอเธอถอดใจคลายแรงต้าน ร่างของเธอก็ถูกอุลติดันจนไถลถอยหลังไปตามแรงส่ง อุลติเลยถลันเข้ามาแทนที่ตำแหน่งเดิมของยามาโตะ...

ผลัวะ!

ดาบยักษ์ฟาดเข้าเต็มกบาลด้านหลังของอุลติ

ตุบ...

อุลติล้มคว่ำหน้าลงแทบเท้ายามาโตะ โดยมีดาบยักษ์คาอยู่ที่หัว... ดูจากสีหน้าแล้ว... เธอคงจากไปอย่างสงบ

“.....” สนามรบตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ไดจิมองร่างอุลติที่นอนแน่นิ่งมีดาบปักหัว สลับกับมองหน้ายามาโตะที่กำลังทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก... สมองของเขาแทบจะชัตดาวน์

ฉิบหาย... ฟาดผิดคน! ทำไมยัยเปี๊ยกนี่ต้องดันเข้ามาจังหวะนรกแบบนี้ด้วยฟะ! จบเห่... จบเห่แน่ๆ ชีวิตกู...

เดี๋ยวก่อน! คิดบวกเข้าไว้สิ... ถ้าอุลติออกจากเกมไปแล้ว ก็เท่ากับว่าผลงานทั้งหมดตกเป็นของเขาคนเดียว โบนัสก็ยังเป็นของเขาอยู่ไม่ใช่รึไง? ส่วนเรื่องฟาดผิดคน... ใช่แล้ว... ต้องหาแพะ!

ไดจิรีบประคองร่างอุลติขึ้นมา ตีสีหน้าโศกเศร้าเคล้าความแค้น แล้วหันไปตวาดใส่ยามาโตะ “ท่านยามาโตะ! ท่านถึงกับกล้าใช้ท่านอุลติเป็นโล่รับดาบเลยเหรอครับ! ช่างต่ำช้าอะไรอย่างนี้!”

“เอ๊ะ... ชั้นเหรอ?!” ยามาโตะงงหนักกว่าเดิม เมื่อกี้แกฟาดเองชัดๆ! แล้วทำไมมุกนี้มันคุ้นๆ จังแฮะ?

เมื่อได้ยินข้อกล่าวหาของไดจิ เหล่าโจรสลัดไทยมุง โดยเฉพาะแก๊งแฟนคลับอุลติ ก็ถึง ‘บางอ้อ’ ทันที อ๋อ! มันเป็นอย่างนี้นี่เอง!

ฝูงชนโกรธแค้นจนควันออกหู “ขี้โกงชะมัด!” “ท่านอุลติผู้น่าสงสาร!” “เกือบเข้าใจผิดไดจิแล้วมั้ยล่ะ”

เปล่า... พวกแกไม่ได้เข้าใจผิดหรอก ไดจิบ่นอุบอิบในใจ โชคดีที่พวกโจรสลัดสมองมีแตกล้ามเนื้อ แผนเอาตัวรอดสำเร็จ!

ต่อไปก็... ไดจิวางร่างอุลติลงอย่างทะนุถนอม ดึงดาบเปื้อนเลือดออกจากหัวเด็กสาว แล้วชี้ปลายดาบใส่ยามาโตะ ขอโทษนะท่านยามาโตะ... รับบทตัวร้ายไปก่อนนะ

“บังอาจทำร้ายท่านอุลติที่น่ารักที่สุดในโลกจนหมดสติ... เตรียมตัวตายซะเถอะ! ชั้นจะแก้แค้นให้ท่านอุลติเอง!”

“ไม่ใช่สักหน่อย! ชั้นไม่ได้ทำ...” ยามาโตะพยายามจะอธิบาย แต่ดาบยักษ์ของไดจิก็หวดลงมาแล้ว ไม่เปิดช่องให้แก้ตัวแม้แต่น้อย โธ่เว้ย! เจ้านี่มันเหมือนอุลติเปี๊ยบเลย ไม่ฟังใครทั้งนั้น!

ยามาโตะไม่มีเวลาคิด เธอรีบยกกระบองทาเครุขึ้นรับดาบ แรงปะทะรุนแรงทำเอาแขนชาจนแทบไร้ความรู้สึก ร่างกายถอยกรูดไม่หยุด ปกติการโจมตีแค่นี้ไม่ระคายผิวเธอด้วยซ้ำ แต่นี่เธอไม่มีแรงจะป้องกันแล้ว เหนื่อยโว้ย! แถมหิวไส้กิ่วแล้วด้วย!

ดาบยักษ์ระดมฟันลงมาราวพายุคลั่ง ไร้ซึ่งกระบวนท่า มีแต่พละกำลังล้วนๆ เล่นเอาเธอเหงื่อตก แง... อยากกินซาชิมิ ซูู้ดดด~~

เคร้ง!

กระบองทาเครุถูกกระแทกจนหลุดมือ! ยามาโตะเซถอยหลัง เปิดช่องว่างเต็มประตู ทว่า ไดจิกลับไม่ได้ฉวยโอกาสฟันซ้ำ แต่เขากลับหมุนควงดาบยักษ์ แล้วปักปลายดาบกระแทกลงพื้นดินสุดแรงเกิดด้วยสองมือ

ตึง!!

แรงสั่นสะเทือนที่มองไม่เห็นแผ่ขยายไปใต้พื้นดิน “หมอนั่นทำอะไรน่ะ?” ยามาโตะสัมผัสได้ถึงอันตราย แต่สภาพร่างกายตอนนี้ทำให้ใช้ฮาคิสังเกตไม่ได้ เธอทำได้แค่จ้องมองไดจิเขม็ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ครืนนน...แกรก...!

หูของเด็กสาวกระดิก พอรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็ก้มมองพื้นดินที่กำลังแตกร้าวด้วยความตกตะลึง มีบางอย่างอยู่ข้างล่าง! เธออยากจะกระโดดหลบ แต่ขามันแข็งทื่อขยับไม่ได้ดั่งใจ

“ดาบผาชัน !!”

สิ้นเสียงคำรามของไดจิ เสาหินปลายแหลมคมกริบสะท้อนแสงเย็นเยียบก็พุ่งทะลวงขึ้นมาจากใต้ดิน แทงสวนเข้าใส่บั้นท้ายของยามาโตะอย่างจัง ส่งร่างของเธอลอยละลิ่วขึ้นฟ้า!

“วร้ากกกกก!!”

เสียงกรีดร้องของเด็กสาวดังก้องกังวานไปทั่วหุบเขา!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═