บทที่ 2: ท่านอุลติคือที่สุด!

บทที่ 2: ท่านอุลติคือที่สุด!

ณ เขตภูเขาหลังเกาะโอนิงะชิมะ

เมื่อฝุ่นควันจางลง... ร่างของเด็กสาวผมขาวที่นอนแผ่หราอยู่ใจกลางหลุมระเบิดก็ปรากฏแก่สายตา ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ เลือดอาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ถึงกระนั้น เธอก็ยังไม่สิ้นสติ

“เจ็บ... เจ็บชะมัด... บ้าเอ๊ย! แพ้อีกแล้วเหรอเนี่ย!”

ยามาโตะ กัดฟันกรอด พลิกตัวนอนหงายหอบหายใจอย่างหนัก ก่อนจะฝืนยันกายลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันจะยืนได้มั่นคง เหล่าโจรสลัดนับไม่ถ้วนก็กรูเข้ามาล้อมกรอบจากทุกทิศทุกทาง

พวกมันเจอตัวแล้ว!

เหล่าโจรสลัดแลบลิ้นเลียคมดาบ รอยยิ้มของพวกมันดู ‘เป็นมิตร’ อย่างน่าขนลุก “โอ๊ะโอ... ท่านยามาโตะ” “ยอมจำนนซะดี ๆ เถอะครับ” “ถ้าต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้คงไม่ดีแน่”

เมื่อเผชิญกับคำขู่ ยามาโตะกำกระบองหนามในมือแน่น แววตาแข็งกร้าวตวาดกลับโดยไม่ลังเล “ฝันไปเถอะ! ชั้นไม่ยอมให้พวกแกจับได้หรอก!”

เธอรู้ดีว่าถ้าโดนจับได้จะเกิดอะไรขึ้น นั่นคือ... การอดข้าว!

แต่ตอนนี้ร่างกายของเธอรวดร้าวไปทุกส่วน เรี่ยวแรงแทบไม่เหลือ การจะเอาชนะศัตรูจำนวนมหาศาลขนาดนี้แทบเป็นไปไม่ได้ ทางเดียวคือต้องฝ่าวงล้อมออกไป!

โครกกกก ครากกกก~~

เสียงท้องร้องประท้วงดังสนั่นขัดจังหวะได้อย่างเหมาะเจาะ “หิวโว้ยยยย! หิวจะตายอยู่แล้ว!”

ดวงตาของยามาโตะทอประกายสีแดงฉาน ความหิวกระหายสัญชาตญาณดิบเริ่มจุดไฟโทสะในใจให้ลุกโชน ลุยมันเลย!

“พวกแกทุกคน... หลีกไปซะ!”

เด็กสาวคำรามลั่นพร้อมก้าวเท้าพุ่งเข้าใส่ฝูงชน กระบองยักษ์ถูกเหวี่ยงกวาดไปรอบตัว ซัดโจรสลัดนับสิบคนปลิวว่อน!

“ว้ากกกกก!” ตูม! ตูม! ตูม!

ฝุ่นควันตลบอบอวล เสียงกรีดร้องระงม สนามรบกลายเป็นนรกแตกในพริบตา ร่างของโจรสลัดลอยละลิ่วขึ้นฟ้าทีละคน

ไม่อาจหยุดยั้งได้!

ทว่า พละกำลังเฮือกสุดท้ายของเธอกำลังลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ความเร็วและปฏิกิริยาตอบโต้เริ่มทื่อลงอย่างเห็นได้ชัด

ตึง! ตึง! ตึง!

จู่ ๆ พื้นดินก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! “แผ่นดินไหวเรอะ?” “เหวอออ!”

ในขณะที่เหล่าโจรสลัดกำลังตื่นตระหนก เสียงคำรามกึกก้องของสัตว์ร้ายก็ระเบิดขึ้น “ไอ้พวกปลาซิวปลาสร้อย... ไสหัวไปให้พ้นทาง!”

สไปโนซอรัส สัตว์ดึกดำบรรพ์ขนาดยักษ์ใหญ่กว่าบ้านเรือนปรากฏกายขึ้น มันพุ่งตะลุยฝ่าเข้ามาโดยไม่สนหัวลูกกระจ๊อกที่ขวางทางแม้แต่น้อย

“นั่นมันคุณเพจวัน!” “หลบเร็ว! เดี๋ยวก็โดนเหยียบแบนหรอก!” “ซวยแล้ว!”

เหล่าโจรสลัดแตกฮือวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น หากโดนเท้าไดโนเสาร์นั่นเหยียบเข้า อย่าว่าแต่บาดเจ็บเลย... มีหวังได้ไปเฝ้ายมบาลแน่!

สไปโนซอรัสยักษ์อ้าปากกว้างเผยเขี้ยวเปื้อนเลือด พุ่งตรงเข้าหายามาโตะด้วยความดุร้าย

“เพจวัน!”

หัวใจของยามาโตะกระตุกวูบเมื่อเห็นไดโนเสาร์ยักษ์พุ่งเข้ามา เธอรู้ซึ้งถึงพละกำลังและความอึดถึกของสายโซออนโบราณดี ถ้าโดนจับได้... จบเห่แน่ ต้องรีบปิดเกมเดี๋ยวนี้!

ฟู่ววว~~ ยามาโตะสูดลมหายใจลึก สองมือกำกระบองหนามแน่น รีดเค้นฮาคิที่เหลืออยู่ทั้งหมดมาเคลือบไว้บนตัวอาวุธ สายฟ้าสีดำแล่นแปลบปลาบไปทั่วกระบอง

วินาทีถัดมา ร่างของเด็กสาวก็กลายเป็นประกายสายฟ้าหายวับไปจากจุดเดิม เธอปลดปล่อยกระบวนท่าที่แอบครูพักลักจำมาจากพ่อเฮงซวยของเธอ!

“อัสนี...!”

ชั่วพริบตาเดียว กระบองที่อาบด้วยสายฟ้าทมิฬก็ปรากฏขึ้นที่ข้างแก้มของสไปโนซอรัส พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวทำให้รูม่านตาของไดโนเสาร์ยักษ์หดเกร็ง หลบไม่ทัน!

“แปดทิศ!!”

เปรี้ยงงงง!!

เสียงปะทะดังสนั่นแก้วหูแตก กระบองหนามฟาดเข้าใส่แก้มของสไปโนซอรัสอย่างจัง แรงกระแทกบดขยี้กระดูกกรามและเลาะเขี้ยวหลุดกระเด็นไปนับสิบซี่! ท่าไม้ตายระยะเผาขน!

“ก๊าซซซซ!”

สไปโนซอรัสกรีดร้องโหยหวน สะบัดหัวไปมา ร่างมหึมาทรุดฮวบลงกระแทกพื้น ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

เหล่าโจรสลัดถึงกับยืนตะลึงตาค้าง “คุณเพจวัน!” “แข็งแกร่งโคตร... ทุบทีเดียวร่วงเลยเรอะ!” “สมแล้วที่เป็น ‘ธิดาอสูร’ ของท่านไคโด!”

ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีโจรสลัดหน้าไหนกล้าขยับตัวเข้าไปใกล้ ยามาโตะยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยกลางสนามรบ แอบฉวยโอกาสนี้พักหายใจฟื้นฟูเรี่ยวแรง ถ้ามีใครสักคนบุกเข้ามาตอนนี้ เธอคงไม่มีแรงเหลือไปต้านทานแน่ ๆ

บ้าจริง! เหนื่อยชะมัด! หิวจนตาลายแล้ว! อยากกินซาชิมิจังเลยน้า~ ซูู้ดดด!

เมื่อฝุ่นจางลง ร่างไดโนเสาร์ยักษ์ก็หายไป เหลือเพียงชายหนุ่มสวมหน้ากากสีขาวดำนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ดาราเด่นแห่งกลุ่มร้อยอสูร... เพจวัน!

“แค่ก! แค่ก!” เพจวันยกมือกุมแก้ม กระอักเลือดออกมาคำโต ครึ่งใบหน้าอาบไปด้วยเลือดสีสด บาดแผลฉกรรจ์จนลูกน้องใจหายวาบ โดนท่าระดับนั้นเข้าไปจัง ๆ... แค่ยังประคองสติอยู่ได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว สายโซออนโบราณนี่มันอึดระดับปีศาจชัด ๆ!

ลูกน้องคนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้น “คุณเพจวัน... อาการหนักอยู่นะครับ ให้ตามหน่วยแพทย์มั้ยครับ?”

“ไม่ต้อง! ไม่เจ็บสักนิด!” เพจวันยืนแทบไม่อยู่แต่ยังทำปากดี แววตาที่มองยามาโตะเต็มไปด้วยความดำมืด ‘ขนาดบาดเจ็บหนัก ยังมีพลังรบขนาดนี้...’ แข็งแกร่งมาก! เผลอ ๆ เขาอาจจะเอาไม่ลงด้วยซ้ำ!

ทันใดนั้น ขนทั่วร่างเพจวันก็ลุกชัน สัญชาตญาณอันตรายร้องเตือนให้รีบหนี แต่... สายไปเสียแล้ว เงาทะมึนทาบทับลงมาจากด้านหลัง

“เพจจัง!!”

มือเรียวบางคว้าหมับเข้าที่ลำคอ ก่อนที่เจ้าของมือจะทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดกดร่างเขาลงกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้าหล่อเหลาจูบธรณีเต็มรัก

ชิบหาย... พี่สาวมา!

“เพจจัง! เจ้คิดถึ๊งคิดถึง!” อุลติ นั่งทับอยู่บนหลังเพจวัน สองมือล็อกคอแน่น แล้วจับหัวน้องชายโขกพื้นรัว ๆ ด้วยความตื่นเต้น เจอน้องชายแล้ว! ดีใจจุงเบย!

ตึง! ตึง! ตึง!

รอยร้าวบนพื้นดินขยายวงกว้างตามจังหวะการโขก หัวของเพจวันกระแทกพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดเริ่มเลือนราง จากที่เจ็บหนักอยู่แล้ว ตอนนี้อาการเข้าขั้นโคม่า

“ช่วย... ช่วยด้วย...”

ชายหนุ่มพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาเหลือบไปเห็นไดจิยืนอยู่ไม่ไกล จึงรีบยื่นมือออกไปขอความช่วยเหลือ มีแค่ไดจิคนเดียวเท่านั้นที่พอจะหยุดยั้งความบ้าคลั่งของพี่สาวเขาได้ แววตาแห่งความสิ้นหวังที่พบแสงสว่างปลายอุโมงค์... ช่างน่าเวทนาจับใจ

ไดจิหันหน้าหนี ผิวปากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “ฟิ้ว~ ฟิ้ว~ ฟิ้ว~ ♪”

ไม่มีสัญญาณตอบรับ ในฐานะลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ เขาอาจจะหยุดคุณอุลติได้ก็จริง แต่เขาไม่มีความประสงค์จะเอาตัวเข้าไปเสือกเรื่องในครอบครัวของเจ้านาย เดี๋ยวลูกหลงมันจะมาตกที่กบาลเขาแทน

“ไดจิ! ไอ้เวรตะไล!” เพจวันสิ้นหวังสุดขีด มือที่ยื่นออกไปตกลงสู่พื้น วิญญาณดวงน้อยๆ ลอยออกจากปาก... สู่สุคตินะเพื่อนยาก

“เพจจัง?” เมื่อไม่รู้สึกถึงแรงขัดขืน อุลติก็หยุดเขย่าด้วยความงุนงง พอรู้ตัวว่าน้องชายสลบเหมือดไปแล้ว เธอก็ระเบิดอารมณ์ทันที

“ไอ้ชั่วหน้าไหนมันบังอาจทำร้ายแกขนาดนี้!” ก็เธอนั่นแหละ! ไดจิคิดในใจ

“ชั้นรู้แล้ว!” อุลติหันขวับไปจ้องยามาโตะตาเขียวปั๊ด “ยามาโตะ! ฝีมือแกใช่มั้ย? กล้าดียังไงมาทำเพจจังของชั้นสลบ! แม่จะแก้แค้นให้เพจจังเดี๋ยวนี้แหละ!”

“หา? เธอนั่นแหละที่เป็นคนทำเพจจังน็อก!” ยามาโตะทำหน้างง ไม่ยอมเป็นแพะรับบาป แถมยังสวนกลับเจ็บแสบ “ถ้าเธอหัดทำตัวอ่อนโยนกับเพจจังสักนิด หมอนั่นคงไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนทุกวันแบบนี้หรอกย่ะ!”

“ตอแหล! ชั้นนี่แหละคือคนที่อ่อนโยนกับเพจจังที่สุดในโลก!”

อุลติกระโดดผาง แอ่นตัวและขาไปด้านหลัง หน้าผากเนียนสวยถูกเคลือบด้วยฮาคิเกราะสีดำทมิฬ “ตายซะเถอะ! ชั้นไม่ยกโทษให้ใครก็ตามที่รังแกเพจจังเด็ดขาด!”

เมื่อเห็นท่าทีนั้น เหล่าโจรสลัดรอบข้างต่างสูดหายใจเฮือก “นั่นมัน... ‘ท่าโขก’ ของท่านอุลติ!” ร่ำลือกันว่าลูกโขกของท่านอุลติรุนแรงพอ ๆ กับกระสุนปืนใหญ่!

ยามาโตะสีหน้าเคร่งเครียด ถอยเท้าขวาไปครึ่งก้าวเพื่อยึดฐานแน่น สองมือกำกระบองแล้วหวดสวนขึ้นไปเต็มแรง จังหวะเดียวกัน... หน้าผากมรณะของอุลติก็พุ่งเข้ามาปะทะ!

เคร้งงงง!!

ศีรษะปะทะกระบองเหล็ก เกิดเสียงโลหะเสียดสีแสบแก้วหู คลื่นกระแทกมหึมาระเบิดออกรอบทิศทาง ซัดทุกอย่างกระเด็นกระดอน

“ว้ากกกก!” เหล่าลูกกระจ๊อกปลิวว่อนไปคนละทิศละทาง

ไดจิยืนต้านแรงกระแทก สองเท้าจิกพื้นแน่นราวกับรากไม้ เขารับร่างของเพจวันทีกระเด็นมาได้อย่างคล่องแคล่ว สายตายังคงจับจ้องไปที่การต่อสู้ด้วยความจริงจัง

แข็งแกร่ง! ร่างกายของเขาตอนนี้ก็ถือว่าแกร่งมาก บีบหินแตกด้วยมือเปล่าได้สบาย ๆ แต่ในกลุ่มร้อยอสูร เขาก็เป็นได้แค่ ‘ลูกกระจ๊อกเกรด A’ เท่านั้น ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เต็มที่เขาก็คงเลื่อนขั้นเป็นได้แค่ดาราเด่นปลายแถว... หรือถ้าโชคดีหน่อยก็อาจจะได้เป็นเบ๊รับใช้สองสาวปีศาจตรงหน้านี้

โชคดีที่เขาคือผู้ข้ามมิติที่มี ‘สูตรโกง’ ติดตัวมาด้วย ไดจิเผลอลูบท้องตัวเองเบา ๆ สัมผัสถึงสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่สถิตอยู่ภายใน มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

กลางสนามรบ “หนักหน่วงชะมัด!” เท้ายามาโตะจมลึกลงไปในพื้นดิน แรงปะทะทำให้แผลทั่วร่างปริแตก เลือดสาดกระเซ็น เจ็บไปทั้งตัวเลยโว้ย!

“ฮ่าฮ่า! ดูเหมือนท่านไคโดจะจัดหนักมาให้สินะ สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้แกคิดกบฏต่อท่านไคโดกันล่ะ!” อุลติแสยะยิ้มเย้ยหยัน ออกแรงกดหน้าผากลงบนกระบองหนักขึ้น เลือดสายหนึ่งไหลย้อยลงมาตามไรผมของเธอ

บ้าเอ๊ย เจ็บเหมือนกันแฮะ! ฮาคิแตกแล้วเรอะเนี่ย!

วินาทีต่อมา ทั้งคู่ก็ผละออกจากกัน อุลติล้วงเข้าไปในกระโปรงแล้วดึงเอากระบองยาวออกมา พุ่งเข้าใส่ยามาโตะอีกครั้ง “ยอมแพ้ซะเถอะ ชั้นไม่เปิดช่องให้แกพักหรอก!”

“เข้ามาเลย! ใครกลัวใคร!” ยามาโตะเลือดขึ้นหน้าเช่นกัน

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! กระบองของทั้งสองปะทะกันอุตลุด ประกายไฟแลบแปลบปลาบ

ไกลออกไป เหล่าโจรสลัดเริ่มกลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้ง ไดจิยืนมองสองสาวฟาดปากกันพลางสังเกตสถานการณ์รอบข้าง มีดาราเด่นอยู่แถวนี้แค่ไม่กี่คน การจับกุมยามาโตะไม่ใช่ผลงานชิ้นโบแดง พวกระดับหัวกะทิจึงไม่ค่อยสนใจ มีแต่พวกดาราเด่นหน้าใหม่เท่านั้นแหละที่อยากเสนอหน้า

แต่ตอนนี้อุลติลงสนามมาแล้ว ต่อให้คนอื่นอยากแย่งผลงานก็ต้องคิดหนัก เพราะยัยนี่เป็นผู้ใช้พลังผลปีศาจ อนาคตไกลในกลุ่มร้อยอสูร ไปทำให้คุณเธอโกรธเพื่อแลกกับผลงานเล็กน้อย... ไม่คุ้มแน่นอน

เยี่ยมมาก! ไดจิยิ้มมุมปาก หึหึหึ... รอให้สองสาวสู้กันจนหมดแรงก่อนเถอะ จังหวะนั้นแหละ ‘ตาอยู่’ อย่างเราจะเข้าไปคว้าพุงปลาไปกินนิ่ม ๆ

ส่วนเรื่องที่ว่าเจ้านายเขาจะชนะมั้ย... เป็นไปไม่ได้ 100% อุลติเก่งก็จริง แต่เธอเพิ่งอายุ 17 ทักษะการต่อสู้และฮาคิยังธรรมดามากเมื่อเทียบกับยามาโตะที่มีฝีมือระดับ ‘ภัยพิบัติ’ ต่อให้ยามาโตะเจ็บหนักแค่ไหน ก็ไม่มีทางแพ้อุลติในการดวลตัวต่อตัวแน่ ๆ เพราะฉะนั้น... ความได้เปรียบอยู่ที่เรา!

“ไดจิ!”

ขณะที่ไดจิกำลังวางแผนกินรวบ โจรสลัดสี่นายก็วิ่งเข้ามารวมกลุ่มข้าง ๆ เขา ในมือถือธง พัดกระดาษรูปหัวใจ และอุปกรณ์เชียร์ครบมือ พวกนี้คือลูกน้องสายตรงของอุลติเหมือนกับเขา และมารอท่าอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว

“ท่านอุลติกำลังสู้อยู่!” “ถึงเวลาเฉิดฉายของพวกเราแล้ว!” “ชมรมคนรักท่านอุลติ... รวมพล!” “ไดจิ! เริ่มกันเลย!”

ทั้งสี่คนตื่นเต้นสุดขีด โพสท่าแอ่นหน้าแอ่นหลังน่าอายราวกับ ‘หน่วยรบกีนิว’ จากดราก้อนบอล โดยมีไดจิยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลาง พฤติกรรมสุดเบียวเรียกสายตาแปลกประหลาดจากโจรสลัดรอบข้างได้เป็นอย่างดี

“.....” ไดจินิ่งเงียบไปสามสิบวินาที ถ้าจำไม่ผิด... ไอ้ชมรมคนรักท่านอุลติเนี่ย เขาเองนี่แหละที่เป็นคนก่อตั้ง แถมยังเป็นประธานรุ่นแรกอีกต่างหาก ปกติเขาจะเป็นตัวตั้งตัวตีจัดกิจกรรมเชียร์ที่เห่อที่สุด บาปกรรมที่ทำไว้ชัด ๆ!

ไดจิถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ยกขาข้างหนึ่งขึ้น พร้อมชูสองแขนทำท่าประกอบเข้าจังหวะกับลูกทีมอย่างพร้อมเพรียง

＼(`Δ')／

“พี่น้อง... พร้อมมั้ย!” “โอ้ววว!” ทั้งสี่ขานรับเสียงดังสนั่น

“ตามจังหวะชั้นนะ... หนึ่ง... สอง...” ไดจิเบิกตาโพลง ตะโกนสุดเสียงประสานกับลูกน้องอีกสี่ชีวิต

“ท่านอุลติ... ไร้เทียมทานหนึ่งในใต้หล้า!” “ท่านอุลติ... คือที่หนึ่ง!” “ท่านอุลติ... ปราดเปรื่องเป็นเลิศ!” “ความงามของท่านอุลติ... มัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา!”

เสียงสโลแกนเชียร์ดังกึกก้องสะท้านทั่วหุบเขา!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═