บทที่ 1: ความฝันของชั้น

บทที่ 1: ความฝันของชั้น

ปี 1519 ตามปฏิทินไคเอ็น ... สามปีก่อนที่ลูฟี่จะออกเรือ ณ วาโนคุนิ, เกาะโอนิงะชิมะ

“อัสนีแปดทิศ!!”

สิ้นเสียงคำรามดั่งฟ้าผ่า ประกายสายฟ้าสีขาวก็พาดผ่านเหนือโดมกะโหลกยักษ์ ก่อนจะฟาดร่วงลงสู่พื้นที่ด้านหลังเกาะโอนิงะชิมะด้วยความเร็วสูง

ตูมมม!!

เกาะทั้งเกาะสั่นสะเทือน ฝุ่นควันมหาศาลพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า

เสียงกัมปนาทนั้นรุนแรงราวกับถูกระดมยิงด้วยปืนใหญ่เรือรบ แต่เหล่าสมาชิก กลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร ที่ประจำการอยู่บนเกาะกลับมีท่าทีสงบนิ่งอย่างประหลาด

‘ท่านยามาโตะโดนทุบอีกแล้วสินะ...’

เหล่าโจรสลัดคิดในใจ เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นทุกสองสามเดือนจนพวกมันชินชา เพราะรู้อยู่แล้วว่านี่คือ ‘กิจกรรมในครอบครัว’ ของท่านไคโด

และก็ตามสูตร... ลำดับต่อไปคือ...

ท้องฟ้าพลันมืดครึ้ม เมฆฝนฟ้าคะนองก่อตัวปกคลุมทั่วผืนนภา ก่อนที่ร่างมหึมาของ มังกรฟ้า จะเลื้อยทะลุชั้นเมฆลงมาวนเวียนอยู่เหนือเกาะโอนิงะชิมะ

สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก... ไคโด!

มังกรยักษ์สีครามเปล่งเสียงหัวเราะกึกก้องราวกับเสียงกลองศึก

“วอโรรอรอ! พวกแก! ไปลากตัวไอ้ลูกโง่นั่นไปยัดเข้าคุกซะ ขังลืมครึ่งเดือนแล้วงดข้าวด้วย!”

“รับทราบ!!”

เหล่าโจรสลัดชูอาวุธขึ้นฟ้าแล้วคำรามรับอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะกรูดกันวิ่งไปยังภูเขาด้านหลัง

คำสั่งโดยตรงจากไคโด... ใครทำสำเร็จย่อมได้รับรางวัลก้อนโต และถ้าโชคเข้าข้าง อาจได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็น ‘ดาราเด่น’ เลยด้วยซ้ำ!

ณ ห้องหนึ่งบนชั้นสองของโดมกะโหลก

ไดจิ ยืนอยู่หน้ากระจก จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเอง ภาพที่เห็นคือชายหัวล้านร่างยักษ์กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ หน้าตาถมึงทึงราวกับ ‘แซนกีฟ’ จากเกมสตรีทไฟเตอร์... ยิ่งมอง แววตาของเขาก็ยิ่งว่างเปล่า

นี่คือตัวเขาในตอนนี้

จะบอกว่าหล่อก็พูดได้ไม่เต็มปาก... ต้องบอกว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกับคำว่า ‘หล่อ’ เลยสักนิดจะถูกกว่า

ทว่า รูปลักษณ์แบบนี้กลับตรงสเปกของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรแบบสุด ๆ

ความอัปลักษณ์ของตัวเองทำให้ไดจิรู้สึกพะอืดพะอมอีกครั้ง เขาเงยหน้ามองเพดานด้วยความรันทด น้ำตาลูกผู้ชายสองสายค่อย ๆ ไหลรินอาบแก้ม

“ม่ายยยยย!”

เกล็ดหิมะโปรยปราย... ลมเหนือพัดผ่าน...

“ทำไม... ทำไมชั้นต้องมาเกิดใหม่ด้วยวะ!”

ไดจิคือผู้ที่ข้ามมิติมาจากอีกโลกหนึ่ง

แต่เขาไม่ได้อยากข้ามมาเลยสักนิด!

ในชาติก่อน ครอบครัวของเขาเป็นเจ้าของที่ดินในเขตเวนคืน บ้านแปดหลังถูกรื้อถอน... แปดหลังเชียวนะ!

หลังจากเรียนจบแล้วโดนสังคมทุบตีจนน่วม เขาเชื่อฟังพ่อแม่ ลาออกจากงานกลับมาอยู่บ้าน แล้วเข้าสู่วิถี ‘เสือนอนกิน’ อย่างเต็มภาคภูมิ

กิจวัตรประจำวันถ้าไม่เดินเล่นในสวนสาธารณะ ก็จับกลุ่มเล่นหมากรุกหรือไพ่นกกระจอกกับเพื่อนบ้าน บางทีก็ชวนเพื่อนฝูงไปตกปลา เตะบอล หรือเล่นเกมออนไลน์ ใช้ชีวิตล่องลอยเหมือนคนว่างงาน

แต่พอสิ้นเดือนปุ๊บ... โทรศัพท์ก็จะสั่นเตือน ติ๊ง! แจ้งยอดเงินโอนเข้าบัญชี ย้ำเตือนว่าชีวิตนี้ยังมีความหวังที่สดใสรออยู่เสมอ

ความฝัน? ความทะเยอทะยาน? มันคืออะไรเหรอ? เหอะ! พวกแกจะไปเข้าใจความสุขของการเก็บค่าเช่าได้ยังไง!

ตอนนั้นเขามีความสุขแทบสำลักตายอยู่แล้วเชียว นึกว่าจะได้เสพสุขไปตลอดชีวิต... แต่แล้วเขากลับต้องมาเกิดใหม่ในโลก วันพีซ ที่แสนวุ่นวาย แถมยังเป็นแค่สมาชิกปลายแถวของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรอีกต่างหาก

ชั้นยังเสพสุขไม่คุ้มเลยโว้ย!

“ทำไมถึงมาที่นี่? แกมันก็แค่คนไร้ค่าที่เกาะค่าเช่ากินไปวัน ๆ ว่ายน้ำก็ไม่เป็นแล้วจะสะเออะกระโดดลงไปช่วยคนจมน้ำทำบ้าอะไรวะ?”

ไดจิสบถด่าตัวเองพลางปาดน้ำตา แววตาที่เคยเศร้าหมองค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นดุดัน

เมื่อกี้เขาได้ยินเสียงคำรามของไคโดชัดเจน

หลังจากใช้ชีวิตในโลกนี้มาสองเดือนครึ่ง เขาเริ่มชินกับสภาพแวดล้อมและร่างกายใหม่นี้แล้ว และเขาก็เฝ้ารอโอกาสแบบนี้มาตลอด!

“ขี้เหร่แล้วไง ขอแค่มีเงินก็พอ!”

“ขอแค่จับตัวยามาโตะได้ ชั้นก็จะได้รางวัลก้อนโต!”

“จากนั้นก็ซื้อบ้าน...เก็บค่าเช่า แล้วก็ซื้อบ้านเพิ่ม...เก็บค่าเช่าเพิ่ม!”

“ชั้นจะต้องทวงคืนความสุขที่หายไปกลับมาให้ได้!”

ไดจิกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนราวกับรากไม้

ชั้น... กูดราตัน ไดจิ อายุ 24 ปี มีความฝันที่อาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรนัก! นั่นคือการเป็น ‘เสือนอนกิน’ ผู้ดำรงชีพด้วยค่าเช่าบ้านยังไงล่ะโว้ย!

“ยามาโตะ... หึหึหึหึ”

ไดจิคว้าดาบยักษ์ขนาดเท่าประตูขึ้นพาดบ่า แสยะยิ้มชั่วร้ายขณะก้าวเท้าออกจากห้อง แต่เดินไปได้ไม่ไกล รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าก็ต้องแข็งค้าง

ตัวปัญหามาแล้ว

ไม่ไกลนัก เด็กสาวหน้าตาน่ารักสวมหน้ากากสีชมพู ไว้ผมยาวสองสีฟ้า-ชมพู กำลังวิ่งวุ่นอาละวาดค้นหาบางอย่างไปทั่วทุกห้อง

กร๊อบ!!

ประตูห้องหนึ่งถูกมือเปล่าของเด็กสาวกระชากหลุดออกมาทั้งบาน

“ไม่อยู่!”

“ห้องนี้ก็ไม่อยู่!”

“โธ่เว้ย! เพจจัง! แกมุดหัวอยู่ที่ไหนเนี่ย?!”

เมื่อเห็นว่าเด็กสาวกำลังหมดความอดทนและพร้อมจะระเบิดลง ไดจิจึงรีบหันหลังกลับและเร่งฝีเท้าทันที เขาไม่อยากโดนเจอตัวตอนนี้

บ้าจริง วันนี้ลืมเช็กดวงก่อนออกจากห้อง!

แต่สายไปเสียแล้ว... ดวงตาของเด็กสาวเป็นประกายวาววับทันทีที่เหลือบไปเห็นไดจิกำลังย่องหนี เธอย่อเข่าลงแล้วดีดตัวพุ่งเข้ามาดักหน้าเขาในพริบตา

ฟุ่บ!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ เจ้าไดจิ!”

“คุณอุลติ...”

มุมปากของไดจิกระตุกยิก เขาได้แต่ก้มมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างจนใจ

เด็กสาวคนนี้คือ อุลติ ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง ‘ดาราเด่น’ ของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร และยังเป็นหัวหน้าสายตรงของเขาอีกด้วย

อุลติที่สูงเพียง 173 เซนติเมตร ดูเหมือนมันฝรั่งหัวเล็ก ๆ เมื่อเทียบกับความสูง 2.8 เมตรของเขา ดูภายนอกเหมือนพวกที่ถ้าเขาตบทีเดียวคงร้องไห้ไปสามวันเจ็ดวัน

แต่ทว่า... ยัยเด็กนี่กลับมีพละกำลังมหาศาลที่น่ากลัวกว่าเขาหลายเท่า

มันสมเหตุสมผลตรงไหนวะ? ไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด! แต่นี่แหละคือความจริง...

อุลติเงยหน้ามองไดจิ กัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด “ไดจิ! แกเห็นเพจจังบ้างมั้ย?”

“ไม่เห็นครับ” ไดจิส่ายหน้าด้วยสีหน้าตายด้าน

‘เพจจัง’ ที่ว่าคือ เพจวัน น้องชายแท้ ๆ ของอุลตินั่นเอง ยัยเด็กตรงหน้าเขาเป็นพวกอารมณ์ร้อนและหวงน้องชายเข้าขั้นวิกฤต ความสุขสูงสุดในแต่ละวันคือการ ‘ตามรังควาน’ น้องชาย จนฝ่ายน้องต้องหนีหัวซุกหัวซุน

ดังนั้น ภารกิจหลักที่สร้างความปวดหัวให้ลูกน้องอย่างเขาทุกวันก็คือ... การช่วยตามหาน้องชายที่ซ่อนตัวอยู่ของเธอนี่แหละ

แต่นี่ไม่ใช่กะงานที่ดีเลยสักนิด ถ้าหาไม่เจอ... พี่สาวก็อารมณ์เสีย ถ้าหาเจอ... น้องชายก็อารมณ์เสีย สู้เนียนอู้งานแล้วไม่หาเลยจะดีต่อสุขภาพจิตกว่า

เมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการ อุลติก็กระชากคอเสื้อไดจิด้วยความโมโห “ถ้ายังไม่เจอก็ไปช่วยกันหาเซ่! เจ้าบื้อ!”

“คุณอุลติครับ” ไดจิยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ค่อย ๆ ชูนิ้วชี้ขึ้นด้านบน “เมื่อครู่ท่านไคโดเพิ่งมีคำสั่งให้จับตัวท่านยามาโตะไปขังคุกครับ”

“หาาา?!”

คิ้วเรียวของอุลติกระตุกกึก เธอสบถออกมาโดยไม่เกรงกลัวฟ้าดิน “พวกนั้นมีปัญหาครอบครัวกันอีกแล้วเหรอ? ไคโดมันปัญญาอ่อนรึไง? แล้วเรื่องในครอบครัวมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วยวะ!”

“ก็จริงครับ” ไดจิแกล้งทำหูทวนลมกับคำด่าทอที่พาดพิงถึงไคโด แล้วอธิบายต่อ “แต่นี่ยังไงก็เป็นคำสั่งของท่านไคโดนะครับคุณอุลติ... ด้วยนิสัยของเพจวันแล้ว ผมคิดว่าป่านนี้เขาคงกำลังออกไปไล่จับท่านยามาโตะอยู่แน่ ๆ”

“อ๊ะ จริงด้วย! งั้นพวกเราก็ไปกันมั่ง!”

อุลติถึงบางอ้อ ตบมือฉาดใหญ่ ก่อนจะกระโดดผลุงขึ้นไปนั่งขี่คอไดจิหน้าตาเฉย ขาเรียวขาวผ่องสองข้างห้อยต่องแต่งอยู่ข้างแก้มเขา

เด็กสาวหรี่ตาลงด้วยความตื่นเต้น ชูกำปั้นเล็ก ๆ ไปข้างหน้า!

“ลุยโลด! เจ้าเบิ้ม!”

“.....”

ใบหน้าของไดจิกระตุกอีกครั้ง ขาคู่นั้นมัน... เฮ้ย ไม่ใช่!

ยัยเด็กเปรตนี่เห็นชั้นเป็นพาหนะอีกแล้วเรอะ?

ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรก แต่พอเห็นขาขาว ๆ แกว่งไปมาอยู่ตรงหน้า ไดจิก็อดไม่ได้ที่อยากจะจับขาคู่นั้นเหวี่ยงฟาดพื้นให้รู้แล้วรู้รอด

ฮู่ววว~ ใจเย็น... ใจเย็นไว้... ไดจิ... ตอนนี้แกยังสู้ยัยนี่ไม่ได้!

โบราณว่าไว้... สามสิบปีบูรพา สามสิบปีประจิม อย่าได้ดูแคลนคนหนุ่มตกยาก (แม้หน้าจะแก่) สักวันเถอะ... ชั้นจะเป็นฝ่าย ‘ขี่’ เธอคืนบ้าง!

แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญคือต้องรีบลงมือ ถ้าคนอื่นชิงตัดหน้าไปก่อน แผนการ ‘ซื้อบ้านเก็บค่าเช่า’ ของเขาได้พังยับเยินแน่!

“ไปกันเลยครับ!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═