บทที่ 19: เอาล่ะ ตอนนี้นายเป็นปรมาจารย์การสกัดใจแล้ว
บทที่ 19: เอาล่ะ ตอนนี้นายเป็นปรมาจารย์การสกัดใจแล้ว
คำตอบคือ: ใช่
การสกัดใจไม่มีคาถาจริง ๆ และบทที่ 17 ของหนังสือเล่มนี้ก็อธิบายหลักการกับวิธีฝึกฝนไว้อย่างละเอียดครบถ้วนแล้ว
พื้นฐานที่สุดของการสกัดใจคือ “การทำจิตใจให้ว่างเปล่า” ไม่คิด ไม่จำ ไม่รู้สึก เพื่อไม่ให้พ่อมดที่ใช้พินิจใจสามารถตรวจจับอารมณ์หรือความคิดของเราได้
มันไม่มีเวทมนตร์เข้ามาเกี่ยวเลย อาศัยแค่ “จิตตานุภาพ” ล้วน ๆ
และ “จิตตานุภาพ” เนี่ย มันวัดไม่ได้ด้วยตัวเลขแน่ ๆ หมายความว่าถ้าอยากฝึกจริง ๆ ต้องมีคนใช้พินิจใจใส่เราเรื่อย ๆ เพื่อเช็กว่าเราต้านได้มากขึ้นหรือยัง
คำถามคือ โคเฮนจะให้ใครร่ายใส่? หรือพูดอีกอย่าง เขาจะไว้ใจให้ใครเป็นคน “แอบส่อง”?
บ่ายวันพุธ ในห้องต้องประสงค์ของโคเฮน
เอิร์ลมองโคเฮนเหมือนมองเด็กปัญญาอ่อน
“ตอนนั้นไม่ใช่นายบ่นว่าอยากใช้ไม้กายสิทธิ์มากเหรอ? นี่ไง ฉันให้โอกาสแล้วนะ” โคเฮนวางไม้กายสิทธิ์ลงตรงหน้าเอิร์ล “ถ้านายยอมช่วยฉันฝึกการสกัดใจ ฉันจะแอบซื้อไม้กายสิทธิ์ให้นายเลย ถ้าโอลลิแวนเดอร์ยังยอมขายนะ”
“นายรู้ใช่มั้ยว่ากระทรวงเวทมนตร์ไม่ให้พวกเผ่าอื่นใช้ไม้กายสิทธิ์นะ ไอ้เด็กเปรต?” เอิร์ลเอียงหัวถาม “แถมนายก็เป็นเด็กนิสัยไม่ดีอีก”
“แต่นายใช้ไม้ใหม่ไปจับหนูทุ่งได้นะ คาถาแช่แข็งเร็วกว่ากรงเล็บตั้งเยอะ” โคเฮนเตือน “แล้วคาถาจุดไฟก็ทำให้นายกินของสุกได้ แฮร์รี่เคยแอบบอกว่าเฮดวิกชอบกินเนื้ออบน้ำผึ้งมาก”
“โอเค เอาก็เอา คาถาชื่ออะไรนะ?”
เอิร์ลตอบตกลงทันที
“เลจิลีเมนส์” โคเฮนย้ำ “เล-จิ-ลี-เมนส์ เน้นเสียงตรง ‘เมนส์’ หน่อยนะ”
“โอเค แอ็กซ์เป็กโต พาโตรนุม”
“ไม่ตลกนะโว้ย” โคเฮนหน้าตึงทันที
“นายไม่มีอารมณ์ขันเลยแหะ”
เอิร์ลพ่นลมฟึด กระพือปีกบินขึ้น คว้าไม้กายสิทธิ์ของโคเฮน แล้วเริ่มหามุมลอยตัวเพื่อให้ปลายไม้ชี้ไปทางโคเฮน
“พวกไร้ขนแบบนายเล็งไม้กายสิทธิ์ยังไงเนี่ย?” เอิร์ลบินวนอยู่พักใหญ่แต่ก็ยังหาองศาที่ถนัดไม่ได้ “ปลายไม้นี่มันบางกว่าหางหนูทุ่งอีกนะ”
“ร่ายไปเรื่อย ๆ แหละ เดี๋ยวมันก็โดนเองแหละ” โคเฮนเอนตัวพิงเก้าอี้นวม รอเอิร์ลยิงกระสุนเวท
ทั้งฮอกวอตส์ มีแค่เอิร์ลที่โคเฮนไว้ใจสุด ไม่มีอะไรเสริมสร้างความไว้ใจได้ดีไปกว่า “สัญญา” อีกแล้ว เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อมดถึงคิดค้นคำสาบานนั้นขึ้นมา
“เลจิลีเมนส์!”
ลูกแรกพลาด
“เลจิลีเมนส์!”
ลูกที่สองพุ่งใส่เตาผิง ไม่รู้ว่าถ่านไฟมีอารมณ์มั้ย แต่เอิร์ลเริ่มมีอารมณ์แล้วล่ะ
“ไอ้คาถาบ้าเอ๊ย!”
สุดท้าย คาถาของเอิร์ลก็โดนโคเฮนเข้าเต็ม ๆ
“?”
“?”
เอิร์ลบินกลับไปที่โต๊ะ คว้า “ขากางเกง” ของตัวเองไว้ แล้ววิ่งกลับไปกลับมา มองโคเฮนจากทุกมุมเหมือนพยายามเช็กว่ามีอะไรเปลี่ยนไปมั้ย
ทั้งคนทั้งนกมองหน้ากันด้วยสายตาแบบ “ตกลงนี่มันอะไรกันวะ”
“นายร่ายไม่ติดใช่มั้ย?”
“เวรสิ นี่ฉันร่ายจนไม้กายสิทธิ์มีแสงออกมาเลยนะ! นายเป็นผู้คุมวิญญาณแล้วตาบอดด้วยรึไง?” เอิร์ลสวนกลับทันที “ไม้กายสิทธิ์สว่างนะ! เห็นมั้ยล่ะ! มันสว่าง!”
เพราะเอิร์ลเป็นนก โคเฮนเลยไม่แน่ใจว่าเขาร่ายเวทได้จริงมั้ย เพื่อความชัวร์ว่า “ไอ้เลจิลีเมนส์บ้า ๆ นั่น” โดนโคเฮนบล็อกไว้หรือแค่เอิร์ลร่ายพลาดกันแน่ โคเฮนเลยสอนเอิร์ลให้ร่ายคาถาอื่นเพิ่ม (ตอนนี้โคเฮนเริ่มสงสัยแล้วว่าเอิร์ลอาจร่ายเวทได้จริง เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยร่าย “ผู้พิทักษ์” ให้ดูสักครั้งเลย)
แล้วคาถาอื่นก็ใช้ได้จริงซะด้วย โดยเฉพาะ “คาถาผู้พิทักษ์” เอิร์ลสามารถเสก “ผู้พิทักษ์มีร่าง” ได้เลย แน่นอนว่ามันคือ “นกฮูก”
ไม่รู้ว่าเพราะเอิร์ลสะใจที่ได้กินมื้อเย็นก่อนหน้านี้ หรือเพราะมือไม้มันลั่น ผู้พิทักษ์ของเขาก็เลยพุ่งชนหัวโคเฮนเต็มแรง
หัวโคเฮนสั่นพั่บ รู้สึกสมองพังยิ่งกว่าโดนอาวาดา เคดาฟรา
“ไอ้ -”
โคเฮนคว้าไม้กายสิทธิ์แล้วเสกให้ขนของเอิร์ลหายไปชั่วคราว เอิร์ลกรีดร้องเสียงหลง พยายามใช้ปีกปิดตัวเอง โคเฮนยิ้มอย่างสะใจสุด ๆ
【ค่าบาป +10】
【หมายเหตุ: แม้แต่พ่อมดศาสตร์มืดที่ชั่วร้ายที่สุดก็ยังไม่ถึงขั้นถอนขนนกเพราะโดนร่ายผู้พิทักษ์ใส่】
“ไอ้โรคจิต!” เอิร์ลตัวสั่นเทา ตะโกนเสียงหลง “ไอ้เด็กปีศาจ! ไอ้โรคจิตสายขนนุ่ม! แกไม่ใช่มนุษย์เลยเว้ย!”
“ฮะ เพิ่งรู้เหรอวะ? ฉันไม่เคยเป็นมนุษย์ตั้งแต่แรกแล้ว!” โคเฮนกัดฟันพูด “ตอนแรกว่าจะซื้อไม้กายสิทธิ์ให้นายอยู่หรอก แต่ตอนนี้… ฝันไปเถอะ!”
หลังจากวุ่นวายกันพักใหญ่ โคเฮนก็ได้ข้อสรุปสุดท้าย
เขาเป็นปรมาจารย์การสกัดใจไปเรียบร้อยแล้ว
เพราะคาถานั้นดูเหมือนจะใช้กับเขาไม่ได้เลย เหมือนกับที่ใช้กับผู้คุมวิญญาณไม่ได้
เขาดูเหมือนจะสืบทอดลักษณะของผู้คุมวิญญาณมาเกือบครบ ยกเว้นตรงที่ต้องแบกร่างมนุษย์อันน่ารำคาญนี่ไว้
โคเฮนถึงขั้นเสก “อาวาดา เคดาฟรา” ใส่ตัวเองด้วยซ้ำ ทำเอาเอิร์ลที่ไร้ขนอยู่ข้าง ๆ ช็อกค้างไปเกือบสิบวินาที ลืมด่าไปเลย
ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวได้ แต่ไม่ฆ่าผู้คุมวิญญาณ
ทุกอย่างเป็นไปตามที่โคเฮนคาดไว้ คาถาที่เกี่ยวกับจิตใจ วิญญาณ ฯลฯ ใช้กับเขาไม่ได้เลย
“นายพูดถูก แต่โคเฮน: ไม่สะเทือน”
สิ่งเดียวที่พอจะกระทบได้ก็คือ ผู้พิทักษ์ยังสามารถแตะต้องโคเฮนได้ และถ้าแรงพอ มันอาจจะทำให้โคเฮนหลุดออกจากร่างได้
บางทีถ้าเพิ่มความแข็งแกร่งให้วิญญาณมากขึ้น อาจจะต้านแรงปะทะของผู้พิทักษ์ได้ดีขึ้น แต่โคเฮนก็ยังไม่ต้องคิดเรื่องนั้นตอนนี้ เพราะโลกเวทมนตร์ช่วงนี้ยังค่อนข้างปลอดภัย และพ่อมดศาสตร์มืดก็ไม่สามารถใช้คาถาผู้พิทักษ์ได้
งั้นต่อไป… ก็สามารถเข้าใกล้ลอร์ดโวลเดอมอร์ที่เตรียมจะรับเขาเข้ากองทัพได้อย่างปลอดภัยแล้วสิ
นึกภาพไม่ออกเลย: เด็กชายกำพร้า, ผลิตผลของการทดลองศาสตร์มืด, ครึ่งผู้คุมวิญญาณ, สนใจศาสตร์มืดอย่างจริงจัง, และมือเปื้อนเลือดพ่อมดกว่า 300 คน… คำบรรยายสุดชั่วร้ายพวกนี้รวมอยู่ในร่างของพ่อมดน้อยอายุแค่สิบเอ็ดขวบ ลอร์ดโวลเดอมอร์จะไม่หลงใหลได้ยังไง?
“เจ้านั้น…ไม่ตกหลุมรักเลยเหรอวะ?”
สิ่งเดียวที่น่ากังวลตอนนี้ คงเป็นแค่ว่า ลอร์ดโวลเดอมอร์จะหมั่นไส้ความเจิดจรัสของโคเฮนจนหาทางกำจัดทิ้งก่อนหรือเปล่าแค่นั้นเอง
ในขณะที่โคเฮนกำลังคำนวณแผนการล้วงลึกศัตรู เอิร์ลที่กำลังหนาวตัวสั่นเพราะไร้ขนทั้งตัวก็พูดขึ้นมา
“น้ำลายนายหยดพอรึยัง?”
น้ำเสียงเอิร์ลสั่นมากถึงมากที่สุด
“รีบคืนขนให้ฉันนะ! ฉันหนาวววว!”
“แล้วคืนยังไงล่ะ?”
โคเฮนถามอย่างจริงใจสุด ๆ
เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าคำแก้ของคาถา “ทำให้หาย” มันคืออะไร…
“…”
“!”
……….