บทที่ 18: แม่งเอ๊ย สรุปแล้วการสกัดใจไม่ถือว่าเป็นเวทมนตร์เหรอวะ

วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดของศาสตราจารย์ควีเรลล์ถือเป็นคาบที่พ่อมดน้อยทุกคนรอคอยมากที่สุด   แม้แต่กับพ่อมดน้อยอย่างแฮร์รี่ที่ไม่เคยสัมผัสโลกเวทมนตร์มาก่อน พอเจออิทธิพลของรอนเข้าไป ก็ยังอดตั้งความหวังแบบเกินจริงกับวิชานี้ไม่ได้เลย

ในห้องโถงใหญ่ ตอนนี้เป็นเวลาทานอาหารเช้า

“เฟร็ดกับจอร์จบอกว่าในคาบนี้จะได้เรียนการต่อสู้ของจริงเลยนะ” รอนพูดซ้ำ ๆ ทุกห้านาที ตาเป็นประกายวิบวับ “ได้ต่อสู้กับพ่อมดศาสตร์มืดเลยล่ะ…”

“คาบแรกยังไม่สอนต่อสู้หรอกน่า”

เฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสามหนุ่มเก็บหนังสือที่อ่านล่วงหน้าเรียบร้อย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ:

“เราจะเริ่มจากเรียนพื้นฐานของศาสตร์มืด วิธีป้องกันตัวจากมัน แล้วค่อยไปถึงขั้นปฏิบัติ”

“ครับ ศาสตราจารย์เกรนเจอร์” รอนเบ้ปาก “ทำอย่างกับเธอเคยเรียนคาบนี้มาแล้วงั้นแหละ…”

“…”

เฮอร์ไมโอนี่ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับรอนอีก เดินปึงปังลุกจากโต๊ะไปโดยไม่หันกลับมามองเลยแม้แต่นิดเดียว

“จริงจังขนาดนี้ ฉันว่าเธอน่าจะบ่นน้อยลงหน่อยก็ได้นะ”

รอนหันไปบ่นกับแฮร์รี่กับโคเฮน

“ไม่น่าแซวเธอแบบนั้นเลยแฮะ…” แฮร์รี่พูดอย่างไม่แน่ใจ

“รอน เธอพูดถูกแล้วนะ” โคเฮนจัดการคำสุดท้ายของโจ๊กข้าวโอ๊ต แล้วสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า “คาบแรกมันควรจะเป็นทฤษฎีแหละ แล้วก็…”

โคเฮนเหลือบตามองโต๊ะอาจารย์ที่ว่างเปล่า

“อย่าลืมว่าเรากำลังจะเรียนกับศาสตราจารย์ควีเรลล์นะ คนที่พูดติดอ่างแค่สองคำก็ติดแล้ว ฉันไม่มั่นใจในคุณภาพการสอนเขาเท่าไหร่หรอก”

โคเฮนพูดถูกแล้ว เพราะคาบเรียนของควีเรลล์กลายเป็นมุกตลกสุดหายนะไปเรียบร้อยแล้ว

ห้องเรียนของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นกระเทียม บางคนบอกว่าควีเรลล์ทำแบบนี้เพื่อกันแวมไพร์ที่เขาเจอที่โรมาเนีย

แต่โคเฮนรู้ดีว่ากลิ่นกระเทียมแรงขนาดนั้น จริง ๆ แล้วเอาไว้กลบกลิ่นเน่าของเขาต่างหาก

เพราะถูกลอร์ดโวลเดอมอร์สิงร่าง ร่างกายของควีเรลล์น่าจะเริ่มเน่าเปื่อยแล้ว เหมือนกับพวกสัตว์ตัวเล็กที่ลอร์ดโวลเดอมอร์เคยสิงในป่าแถบแอลเบเนีย

ห้านาทีแรกของคาบยังดูปกติดี เพราะควีเรลล์อ่านจากตำราเฉย ๆ แต่พอซีมัสหลุดปากถามขึ้นว่า “จะจัดการอินเฟอไรยังไง” ควีเรลล์ก็เริ่มไปไม่เป็น

หน้าเขาแดงเถือก พูดวกไปวนมาเรื่องอากาศอะไรไม่รู้

ตั้งแต่ควีเรลล์เกี่ยวโคเฮนไว้เมื่อวาน โคเฮนก็รู้สึกได้ว่าควีเรลล์แอบชำเลืองมาทางเขาเรื่อย ๆ เหมือนรอให้โคเฮนเข้าไปคุยด้วยหลังเลิกเรียน

แต่โคเฮนยังไม่คิดจะมีปฏิสัมพันธ์รอบสองกับควีเรลล์เร็วขนาดนั้น เพราะสิ่งที่ลอร์ดโวลเดอมอร์ทำครั้งแรกมันเป็นแค่การลองเชิง ถ้ามีรอบสองจริง นิสัยแบบโวลเดอมอร์เขาต้องให้ควีเรลล์ใช้พินิจใจกับโคเฮนแน่นอน เพื่อดูว่าเขาจงรักภักดีแค่ไหน

และโคเฮนก็ไม่แน่ใจว่าตัวเอง ในฐานะครึ่งผู้คุมวิญญาณ จะกันคาถานั้นได้ไหม เลยตั้งใจว่าจะหาจังหวะทดสอบตัวเองก่อน หรืออย่างน้อยก็เรียนรู้เรื่องการสกัดใจเอาไว้

ยังไงตอนนี้ระดับของควีเรลล์ก็ไม่ได้สูงมาก แค่เรียนเบื้องต้นก็น่าจะกันเขาได้แล้ว

ไม่งั้น ในเรื่องต้นฉบับ เขาน่าจะใช้พินิจใจกับแฮร์รี่ได้ไปนานแล้ว ตั้งแต่แฮร์รี่ยืนอยู่หน้ากระจกวิเศษเพื่อดูว่าได้ศิลาอาถรรพ์จริงไหม

“โคเฮน นายพูดถูกเลย…”

หลังเลิกเรียน รอนที่เหมือนโดนดูดพลังทั้งร่างพูดเสียงห่อเหี่ยว

“ฉันไม่เคยเจอคาบเรียนที่น่าเบื่อขนาดนี้มาก่อนเลย” แฮร์รี่บ่นตาม

แต่แฮร์รี่นี่ดีใจเร็วเกินไป

สำหรับแฮร์รี่ หรือจริง ๆ ก็คือนักเรียนกริฟฟินดอร์ส่วนใหญ่ คาบเรียนที่โหดที่สุดก็คือวิชาปรุงยาของสเนป ตามมาด้วยประวัติศาสตร์เวทมนตร์ของศาสตราจารย์บินส์

คาบเวทมนตร์คาถาตอนบ่ายยังพออยู่ในระดับ “ปกติ” ถึงแม้ศาสตราจารย์ฟลิตวิกจะต้องยืนบนกองหนังสือถึงจะถึงโพเดียม แต่ระดับการสอนของเขาก็สูงเกินความสูงของตัวเขาหลายเท่า

แม้แต่ทฤษฎีที่น่าเบื่อที่สุด พอใส่เรื่องเล่าประสบการณ์สนุก ๆ กับมุกตลกของศาสตราจารย์ฟลิตวิกเข้าไป ก็ทำให้พ่อมดน้อยทุกคนตั้งใจฟังได้แบบยิ้ม ๆ

หลังอาหารเย็นคืนนี้ ควีเรลล์ไม่ได้มาหาโคเฮนเหมือนเมื่อวาน ซึ่งก็ยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่

แต่โคเฮนก็ไม่ได้กลับหอกับแฮร์รี่และรอน เขาเลือกเดินไปห้องสมุดแทน

เขาต้องไปหาหนังสือเกี่ยวกับการสกัดใจ

“การสกัดใจ?”

มาดามพินซ์ บรรณารักษ์ของห้องสมุด มองโคเฮนด้วยสายตาสงสัย เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียนได้สองวัน ไม่ควรจะรู้จักอะไรอย่าง “การสกัดใจ” ซึ่งไม่ได้อยู่ในหลักสูตรของฮอกวอตส์ด้วยซ้ำ

“มันเป็นสิ่งที่ผมไม่ควรเรียนรึเปล่าครับ…”

โคเฮนส่งสายตาน่าสงสารใส่มาดามพินซ์ โคเฮนรู้สึกว่าตัวเองจะร้องไห้ออกมาได้อยู่แล้ว ก็เขาหาเล่มที่เกี่ยวกับการสกัดใจไม่เจอเลยจริง ๆ เหมือนอ่านหนังสือในหมวดคาถามาหมดทั้งแผนกแล้วยังไงยังงั้น

“มันก็ไม่ใช่ว่าเรียนไม่ได้นะ…” มาดามพินซ์ไม่ได้ใจอ่อนกับสายตาอ้อน ๆ ของโคเฮน แต่ก็ไม่ได้ห้าม เพราะการสกัดใจมันไม่ใช่วิชาที่จำกัดชั้นปีอยู่แล้ว

ในความเป็นจริง การสกัดใจเป็นอะไรที่ปลอดภัยมากด้วยซ้ำ เพราะมันถูกบันทึกไว้ใน

“‘พลังแห่งความโศกเศร้า’ ยืมได้ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์” มาดามพินซ์วางหนังสือเล่มหนา หน้าปกเริ่มหลุดลุ่ยลงตรงหน้าโคเฮน “ระวังให้ดีด้วย”

“【ห้ามฉีก ทำเปื้อน พับ ขูดขีด ทำตก หรือทำลายหนังสือเล่มนี้ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม มิฉะนั้นฉันในฐานะผู้ดูแลจะลงโทษคุณอย่างสาสมในขอบเขตที่ฉันมีอำนาจ】”

นี่คือคำเตือนบนใบยืมหนังสือ ที่มาดามพินซ์เขียนไว้ด้วยลายมือชัดเจน แค่อ่านคำพูดเฉียบ ๆ พวกนี้ก็สัมผัสได้ถึงพลังความเกลียดการทำลายหนังสือของเธอแล้ว

หลังได้หนังสือกับใบยืม โคเฮนก็เข้าใจเลยว่าทำไมถึงหาไม่เจอในหมวดคาถา

ใครจะไปคิดล่ะว่า “พลังแห่งความโศกเศร้า” จะเป็นหนังสือที่มีการสกัดใจอยู่ในนั้น!

แถมหนังสือเล่มนี้ยังอยู่ในหมวดทฤษฎีเวทมนตร์อีกต่างหาก ส่วนใหญ่ในหมวดนี้จะมีแต่ทฤษฎีโครงสร้างแห้ง ๆ อย่างความรู้พื้นฐานของเวทมนตร์ ไม่ใช่คาถาสาขาที่วิวัฒน์มาแล้ว

ห้องสมุดจะปิดตอนสองทุ่ม โคเฮนเลยเลือกยืมหนังสือออกมาแล้วไปอ่านต่อที่ห้องนั่งเล่น แต่เดิมเขาตั้งใจจะไปห้องเรียนว่าง ๆ นั่งอ่าน แต่ถ้าบังเอิญเจอควีเรลล์ขึ้นมา แล้วเขาเห็นหนังสือเล่มนี้ แผนทั้งหมดของโคเฮนอาจพังได้

“โคเฮน นายบ้าไปแล้วเหรอ?”

กลับมาที่ห้องนั่งเล่น รอนมองโคเฮนที่หิ้วหนังสือหนาอีกเล่มกลับมา แล้วอุทานเสียงหลง:

“เพิ่งเปิดเรียนได้แค่สองวันเองนะ!”

“ฉันก็ไม่อยากเรียนหรอก แต่ที่ฮอกวอตส์ไม่ให้เอาเครื่องเกมมาไง” โคเฮนยักไหล่ “ถ้าไม่นับอ่านหนังสือ ฉันก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้วล่ะ”

“มาเล่นหมากรุกกับพวกเราก็ได้นะ สลับกันเล่น หรือไม่ก็ไปหาเฟร็ดกับจอร์จ พวกเขากำลังคิดทรงผมให้พิกมีพัฟอยู่เลย!”

รอนชี้ไปทางกลุ่มคนที่ล้อมอยู่ตรงเตาผิง

สองพี่น้องวีสลีย์กำลังถือกรรไกรคนละคู่ ด้านหน้าคือพิกมีพัฟสีชมพูที่ไม่รู้หลุดเข้ามาในหอกริฟฟินดอร์ได้ยังไง

เจ้าสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนสายไหมกลม ๆ นี้เป็นสัตว์เลี้ยงสุดโปรดของพ่อมดแม่มดหลายคน

หลายคนหลงรักพิกมีพัฟ เพราะมันน่ารักมาก ถ้าไม่คิดมากเรื่องที่มันชอบกินขี้มูกมนุษย์นะ

ปกติพิกมีพัฟจะเชื่องมาก แต่ตัวที่พวกพี่น้องวีสลีย์จับมาได้นี่ดูไม่กลัวคนเลย ตอนนี้มันกำลังกระโดดเกาะหน้าเฟร็ดหรือไม่ก็จอร์จแบบเฟซฮักเกอร์ ทำเอาคนดูร้องกันระงม

“ไม่เอาอะ” โคเฮนขนลุกพองเต็มตัว มีขนปุกปุยปีนหน้าแบบนั้น มันต้องคันแน่นอน

โคเฮนเลือกนั่งมุมเงียบ ๆ หน่อย ตั้งใจจะศึกษาวิธีใช้สกัดใจให้เข้าใจ ก็ในหนังสือ แฮร์รี่เวลาไปเรียนแบบตัวต่อตัว สเนปแค่พูดว่า “ปิดใจตัวเอง”

จะมีเวทมนตร์อะไรที่ไม่มีคาถาได้จริงเหรอวะ?

……….