บทที่ 10: ค่ำคืนแห่งความใคร่

บทที่ 10: ค่ำคืนแห่งความใคร่

หลังจากกินกันจนอิ่มแปล้ เหล่าพ่อมดปีหนึ่งก็เริ่มหาเรื่องเมาท์กันต่อ

พอพูดถึงครอบครัวของแต่ละคน ปรากฏว่าแต่ละคนมีเรื่องเล่าเยอะกว่ารายการทอล์กโชว์เสียอีก

ซีมัสบอกว่า ตอนแม่ที่เป็นพ่อมดของเขาเปิดเผยตัวกับพ่อที่เป็นมักเกิ้ลครั้งแรก พ่อถึงกับช็อกขวัญกระเจิง โคเฮนฟังแล้วก็รู้สึกว่าเอ็ดเวิร์ดก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่ เพราะชีวิตประจำวันของเขาก็มีแค่ทำกับข้าว ไปจ่ายตลาด เล่นเกมกระดาน กับพยายามเอาตัวรอดจากความป่วนของโรส

แต่สิ่งหนึ่งที่เอ็ดเวิร์ดอาจจะต่างจากมักเกิ้ลทั่วไปก็คือ... ตอนเล่นเกมถ้าม้วนลูกเต๋าแล้วได้ 1 (แปลว่าพลาดแบบโคตรพลาด) เขาก็จะแอบใช้เวทมนตร์แก้แต้ม โคเฮนเข้าใจเลยทันทีว่าทำไมเวลาเล่นเกมบันไดงูกับเขา เอ็ดเวิร์ดถึงชนะตลอด!

“ว่าแต่นายล่ะ โคเฮน?” ซีมัสหันมาถามด้วยความอยากรู้

“ฉันเหรอ?” โคเฮนเลิกคิ้ว “พ่อแม่ฉันไม่ได้บอกว่าพวกเขาเป็นพ่อมดแม่มดจนถึงวันเกิดฉันเลย ฉันเป็นเด็กที่ถูกรับเลี้ยงมา พวกเขาคิดว่าฉันเป็นมักเกิ้ลธรรมดา”

จริงๆ แล้ว โคเฮนมั่นใจว่าเอ็ดเวิร์ดกับโรสรู้ความจริงเรื่องเขาตั้งแต่ต้นแล้ว ดัมเบิลดอร์เองก็เคยพูดว่า “มันเป็นการตัดสินใจของพวกเขา” และการรับตัวประหลาดหลุดจากห้องทดลองเวทศาสตร์มืดมาเลี้ยงเนี่ย ต้องใช้ความกล้าสุดๆ เลยทีเดียว

โคเฮนให้คุณค่ากับครอบครัวนี้มาก และเขาไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์แบบนี้พังทลายเพราะคนอื่นหรือสิ่งอื่นใด

และตอนนี้เขามาถึงฮอกวอตส์แล้ว แผนเดิมที่วางไว้ก็ต้องเริ่มได้แล้ว

โคเฮนกวาดสายตามองผ่านโต๊ะของแต่ละบ้าน แล้วหยุดที่โต๊ะอาจารย์

ควีเรลล์ ที่ดูเด่นด้วยผ้าโพกหัวสีม่วง กำลังคุยอะไรบางอย่างกับสเนปโดยหันหลังให้พวกนักเรียน

แต่สเนปไม่ได้ฟังควีเรลล์เลยแม้แต่น้อย เขาจ้องแฮร์รี่ตาไม่กะพริบ ซึ่งตอนนี้นั่งอยู่ข้างโคเฮน

【ความแข็งแกร่งของวิญญาณ: 9 (ไม่สมบูรณ์) / 25】

【ความแข็งแกร่งของวิญญาณ: 40 + 8】

ความแข็งแกร่งของวิญญาณเดิมของควีเรลล์มีถึง 25 คะแนน แต่ดูเหมือนว่าจะโดนจอมมารโวลเดอมอร์ที่เกาะหลังหัวดูดไปเกินครึ่ง แถมยังเพิ่มให้โวลเดอมอร์อีก 8 แต้ม

ซึ่งถ้ามองจากมุมนี้... วิญญาณของโวลเดอมอร์ ทั้งเศษวิญญาณที่แยกจากตัวจริง และตัวจริงเอง (ที่แตกระแหง) ดูจะมีค่าคงที่อยู่ที่ 40

ตกลงหลักการมันคืออะไร? วิญญาณต้นฉบับของโวลเดอมอร์ต้องแกร่งขนาดไหน ถึงได้แยกออกมาแล้วแต่ละก้อนยังมี 40 อยู่?

หรือว่า... วิญญาณที่ถูกแยกด้วยฮอร์ครักซ์ มันไม่ใช่แค่บวก-ลบง่ายๆ?

แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม โคเฮนกลับมองว่านี่เป็นข่าวดี

เพราะหมายความว่าโวลเดอมอร์ไม่มีทางรวมวิญญาณตัวเองกลับมาเป็นหนึ่งเดียวได้ง่ายๆ และสำหรับโคเฮนแล้ว เขาก็จะเป็นบอสย่อยพลัง 40 อยู่ดี จะเป็นหนึ่งหรือแปดตัวก็เหอะ

งั้น...

แผนฟาร์มแต้มบาป เริ่มพรุ่งนี้เลยละกัน!

หลังจากอิ่มอาหาร ของหวาน และเครื่องดื่ม ดัมเบิลดอร์ก็ลุกขึ้นมาแจกกฎโรงเรียน

“นักเรียนปีหนึ่งทุกคนโปรดทราบ ป่าต้องห้ามในเขตโรงเรียน ถือเป็นพื้นที่ห้ามเข้าโดยเด็ดขาด แม้แต่นักเรียนปีสูงบางคนก็ควรจำให้ดี!”

ดัมเบิลดอร์ปรายตามองไปที่พี่น้องวีสลีย์ สองหน่อแบบมีนัย

“นอกจากนี้ คุณฟิลช์ ภารโรง อยากให้เตือนนักเรียนทุกคนว่า ห้ามใช้เวทมนตร์ในโถงทางเดินระหว่างเรียนเด็ดขาด”

“การคัดตัวนักกีฬาควิดดิชจะมีขึ้นในสัปดาห์ที่สองของภาคเรียนนี้…”

“และสุดท้าย ขอเตือนว่า ใครที่ไม่อยากเจอจุดจบแบบทรมาน กรุณาอย่าเข้าไปในทางเดินฝั่งขวาของชั้นสี่”

แฮร์รี่หลุดหัวเราะออกมา แต่ก็มีคนขำอยู่ไม่กี่คน ทำให้แฮร์รี่หันไปถามโคเฮนอย่างกังวล

“เขาพูดจริงรึเปล่า?”

“ก็รู้นี่ ถ้าอยากให้คนเข้าไปที่ไหน ให้เริ่มจากการประกาศว่า 'ห้ามเข้า'...” โคเฮนกระซิบตอบ

เพราะโคเฮนรู้ดีว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในทางเดินชั้นสี่นั้น

ศิลาอาถรรพ์ สิ่งประดิษฐ์ในตำนานจากการเล่นแร่แปรธาตุ ที่เปลี่ยนเหล็กกล้าเป็นทองคำ และมอบชีวิตอมตะให้ผู้ครอบครอง

พูดตามตรง โคเฮนอยากได้ไอ้นี่

ไม่ใช่เพราะอยากรวย

และจริงๆ ก็ไม่ได้ต้องการจะเป็นอมตะนัก เพราะโคเฮนเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าเขาตายจาก “แก่” ได้หรือเปล่า

เพราะไม่เคยมีใครได้ยินว่าผู้คุมวิญญาณมันมี “วัยหนุ่ม” หรือ “วัยแก่” ด้วยซ้ำ และจากการทดลองนิดๆ โคเฮนพบว่าต่อให้ไม่มีร่าง เขาก็สามารถลอยวิญญาณออกไปและเข้าสิงร่างใหม่ได้ แม้จะฟังดูด้านมืดไปหน่อยก็เถอะ

แต่โคเฮนยังยืนยันว่าเขาเป็นอสูรสายดี

เพราะไม่ว่าจักรวาลไหน คนดีมักจะอยู่สบายในช่วงแรกเสมอ

แต่สิ่งที่เขาต้องรู้ให้ได้คือ ศิลาอาถรรพ์สามารถ “ซ่อมแซมวิญญาณ” ได้หรือเปล่า?

เพราะวิญญาณมนุษย์ก็มีวันร่วงโรย เหมือนที่เด็กพ่อมดปีหนึ่งมีวิญญาณที่ยังเติบโตได้

การหลีกเลี่ยงความตาย ไม่ได้แค่หลบจากการตายของร่างกาย แต่ต้องหนีจากการสลายของวิญญาณด้วย

ถ้าศิลาอาถรรพ์ซ่อมวิญญาณได้จริง โคเฮนก็จะไม่ต้องขโมมอมยิ้มใครอีก และเด็กๆ ที่ฮอกวอตส์จะรีวิวเขาดีถล่มทลายแน่นอน!

หลังจากจบคำปราศรัย ดัมเบิลดอร์ก็ให้เด็กๆ ช่วยร้องเพลงโรงเรียนคนละท่อน ก่อนจะปล่อยกลับหอพัก

พวกนักเรียนปีหนึ่งบ้านกริฟฟินดอร์ ถูกเพอร์ซีนำทางผ่านบันไดเลื่อนเคลื่อนที่เอง และทางลับหลังกำแพงพรม จนมาถึงทางเข้าห้องรวม

มีภาพเหมือนของหญิงสาวรูปร่างอ้วนในชุดสีชมพูแขวนอยู่หน้าประตู

“รหัสผ่าน?”

หญิงอ้วนถาม

“มังกรขี้เถ้า” เพอร์ซีกล่าว

ภาพวาดหญิงอ้วนก็เปิดออกเป็นประตู เผยให้เห็นช่องกลมๆ สำหรับลอดเข้าไป

โคเฮนอดคิดไม่ได้ว่า บ้านกริฟฟินดอร์อาจจะรับเฉพาะคนกล้าก็เพราะคนกล้านั้นวิ่งเยอะ ไม่อ้วนง่าย ไม่งั้นจะลอดประตูไม่ได้ ต้องนอนข้างนอกแน่ๆ

ห้องรวมของกริฟฟินดอร์เป็นห้องกลมที่อบอุ่น มีเก้าอี้นุ่มๆ เยอะไปหมด และเตาผิงก็ลุกโชนอย่างอบอุ่น

บรรยากาศดีเหมาะกับการจิบชาตอนบ่ายช่วงไม่มีเรียน โดยเฉพาะหน้าหนาว

แต่โคเฮนไม่สนอะไรทั้งนั้นตอนนี้ เขา ง่วงมาก ร่างกายแทบทรุด เปลือกตาสู้กันเองแล้ว

ตอนนี้เขาอยากแค่พาตัวเองม้วนเป็นก้อนแล้วนอน

“แฮร์รี่ พอตเตอร์กับผู้คุมวิญญาณผู้หลับใหล”

โคเฮน, แฮร์รี่, รอน และซีมัส ถูกจัดให้อยู่ห้องนอนเดียวกัน และกระเป๋าของพวกเขาถูกส่งมาถึงห้องหมดแล้ว รวมถึงเอิร์ล นกฮูกเขาของโคเฮน ที่กำลังกัดกรงด้วยความตื่นเต้น

“ปล่อยฉันออกเดี๋ยวนี้! เวลาของชีวิตกลางคืนมาถึงแล้ว! เร็วเข้า เร็ว!”

เอิร์ลเร่งเสียงตื่นเต้นทันทีที่เห็นโคเฮน

“แล้วก็แฮร์รี่! นกของนายบอกว่าอยากไปชมไฮแลนด์คืนนี้”

“มันจีบเฮ็ดวิกเหรอ?” รอนถามโคเฮน

“จีบเรอะ มันหื่นน่ะสิ” โคเฮนว่า

“เดี๋ยวๆ พวกนายได้ยินมั้ย?! นกพูดได้!” ซีมัสกรีดร้องพลางปิดปาก

“อือฮึ” โคเฮนเปิดกรงปล่อยเอิร์ล พลางหาวหวอด แล้วมุดเข้าผ้าห่ม

“อือฮึ” แฮร์รี่ก็ง่วงเหมือนกัน แต่ยังไม่ลืมเปิดกรงให้เฮ็ดวิกตามที่เอิร์ลขอ จากนั้นก็มุดเข้าผ้าห่มตาม

“อือฮึ” รอนที่ชินกับอะไรประหลาดๆ อยู่แล้ว ก็ช่วยเปิดหน้าต่างให้นกสองตัวบินออกไปเดตกัน

เฮ็ดวิกดูเหมือนจะไม่ค่อยอิน เพราะก่อนหน้านี้เอิร์ลก็สนใจแค่หนูทุ่ง และนกฮูกป่าแบบนั้นที่อยู่มาเป็นร้อยปี ก็คงผ่านคู่นอนไม่รู้กี่ตัวแล้ว

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]