บทที่ 13: นิค ฟิวรี่ปรากฏตัว
บทที่ 13: นิค ฟิวรี่ปรากฏตัว
บาร์บลัดโรสตอนนี้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว ถ้าเดินเข้าไปใกล้ ๆ หน่อย ยังพอได้กลิ่นไหม้คลุ้งอยู่ในอากาศ
รถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดข้างทาง
ฟิวรี่พาโคลสันลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในซากบาร์ที่เหลืออยู่
พื้นที่เกิดเหตุถูกตำรวจท้องถิ่นเก็บกวาดไปแล้วบางส่วน ยังมีบางจุดที่มีรอยชอล์กขาววงไว้ให้เห็นอยู่
ทั้งสองคนเดินดูไปรอบ ๆ
ฟิวรี่ให้ความสนใจกับรอยกระสุนที่ฝังตามพื้นและผนัง
“มีรายงานวิเคราะห์กระสุนมาด้วยรึเปล่า?” ฟิวรี่หันไปถามคนขับ
“ทั้งหมดอยู่ในนี้ครับ”
คนขับยื่นแฟ้มหนาเตอะมาให้
ด้านในมีข้อมูลวิเคราะห์กระสุนจากหลายที่เกิดเหตุ ส่วนเหตุการณ์ล่าสุดยังวิเคราะห์ไม่เสร็จเพราะเวลาไม่พอ
ฟิวรี่เปิดแฟ้มออกตรวจดู
เขาไล่ดูอย่างละเอียด ไม่พลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง......
แปะ!
ฟิวรี่ปิดแฟ้มลง หันไปพูดกับโคลสันที่กำลังตรวจสอบที่เกิดเหตุอยู่
“ไปที่ต่อไปกัน”
โคลสันปัดฝุ่นออกจากมือ ถอดถุงมือออกแล้วเดินตามไป.............
ตลอดทั้งเช้า ทั้งคู่เดินทางไปยังที่เกิดเหตุทุกจุด แต่ก็ยังไม่เจอเบาะแสที่ชัดเจนเลย
“เจ้าหน้าที่ฟิวรี่ ตอนนี้ก็เกือบเที่ยงแล้ว แวะกินข้าวก่อนดีมั้ยครับ ค่อยไปดูศพทีหลัง” ในรถ คนขับหันไปมองกระจกหลังแล้วถามขึ้น
ฟิวรี่พยักหน้าเมื่อได้ยิน
“เลือกร้านแถวนี้ก็แล้วกัน”
คนขับพยักหน้า หักพวงมาลัยเลี้ยวรถไปอีกด้านของถนน.......
รถจอดข้างถนน
“ร้านนี้แหละครับ ผมมากินบ่อย อร่อยมากเลย!”
ทั้งสามคนลงจากรถ
ฟิวรี่หันไปมองร้านอาหารจีนตรงหน้า เห็นในร้านมีคนหน้าตาจีนเยอะอยู่พอสมควร ก็พอเดาได้ว่าร้านนี้น่าจะออริจินัลจริง
อย่างที่รู้กันดี ชาวจีนในอเมริกาจะไม่ไปกินร้านจีนจอมปลอมกันหรอก ถ้าจะกินอะไรมั่ว ๆ แบบนั้น กินเบอร์เกอร์ยังจะดีกว่า ถูกกว่า อร่อยกว่า ส่วนร้านจีนที่ทำเอาใจฝรั่งน่ะ ทั้งไม่อร่อยแถมยังแพงจะตาย!
ฟิวรี่กำลังจะเดินเข้าร้าน แต่แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง ทำให้เขาหยุดเดินทันที
“มีอะไรเหรอครับ?” โคลสันเห็นหัวหน้าหยุดกะทันหันก็ถามด้วยสีหน้างุนงง
ฟิวรี่ไม่ตอบอะไร แค่จ้องเขม็งไปที่สัญลักษณ์บนผนังด้านซ้าย
มันเป็นสัญลักษณ์ที่คล้ายกับปลาหมึกยักษ์
แต่หัวกลับเป็นหัวกะโหลก และมีหนวดยาวหกเส้นเรียงสมมาตรอยู่ด้านล่าง
สัญลักษณ์นี้...ฟิวรี่คุ้นมาก
ไฮดรา!
องค์กรชั่วร้ายที่เกือบจะพลิกโลกได้ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง!
“หรือว่าใครแกล้งเล่น?” ฟิวรี่ขมวดคิ้วคิดในใจ
พอดีตอนนั้นเอง ก็มีเด็กผู้ชายสองคนเดินผ่าน
“เฮลไฮดรา!”
เด็กคนหนึ่งพูดกับอีกคน
“เฮลไฮดรา!”
สองหนุ่มน้อยราวกับสื่อสารรหัสลับกันสำเร็จ ยิ้มแย้มเดินกอดคอกันเข้าไปในร้านอาหารจีน
“นี่มัน......” โคลสันงงสุด ๆ
ฟิวรี่หันไปมอง เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่ประจำอยู่ลอสแองเจลิส
“ก็แค่เด็กเล่นกันน่ะครับ” เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นยิ้มแล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ
แต่ฟิวรี่กลับรู้สึกว่ามันไม่น่าจะธรรมดาขนาดนั้น
สัญชาตญาณของเขา ที่เคยช่วยชีวิตเขานับครั้งไม่ถ้วนในสนามรบ กำลังกระซิบเตือนว่า "นี่มันแปลกเกินไป"
เด็กเล่นเฉย ๆ งั้นเหรอ? จะง่ายขนาดนั้นจริงเหรอ?
ฟิวรี่ยังสงสัยอยู่ในใจ
ในอารมณ์ที่รู้สึกแปลก ๆ ทั้งสามจึงเดินเข้าไปในร้านอาหารจีน
ฟิวรี่สังเกตเห็นว่า เด็กสองคนที่ตะโกน “เฮลไฮดรา” ก่อนหน้านี้ ตอนนี้นั่งอยู่โต๊ะติดหน้าต่าง และยังมีเด็กอีกสองคนนั่งอยู่ด้วย ทั้งสี่คนกำลังคุยเล่นหัวเราะกันสนุกสนาน
ด้วยความสงสัย ฟิวรี่เลยเลือกนั่งโต๊ะที่ใกล้กับพวกเด็ก ๆ เหล่านั้น
หลังจากสั่งอาหารแล้ว ฟิวรี่ก็แอบเงี่ยหูฟังบทสนทนาของเด็กทั้งสี่คนนั้นอยู่เงียบ ๆ
จริง ๆ ก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว โคลสันเองก็ทำเหมือนกัน
แต่พอฟังไปซักพัก ฟิวรี่ก็เริ่มรู้สึกว่า...พวกเด็กนี่คุยแต่เรื่องการ์ตูน มังงะ อนิเมะ ไม่มีอะไรน่าสงสัยเลยสักนิด หรือว่าเขาจะระแวงเกินไป?
ติ๊งต่อง~!
เสียงกระดิ่งประตูร้านดังขึ้น
ร่างของคลาร์กเดินเข้ามาช้า ๆ มือซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ
“ผู้บัญชาการ ทางนี้ครับ!” ไคล์เห็นเข้าก็รีบลุกขึ้นโบกมือเรียก
คลาร์กมองตามเสียงเรียก แล้วก็เห็นคนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ ทันใดนั้นนัยน์ตาเขาก็เบิกกว้าง
“บ้าเอ๊ย! นิค ฟิวรี่?!”
คลาร์กตกใจสุดขีดในใจ เขานึกว่ากิจกรรมของไฮดราที่เขาสร้างดันไปเข้าตา ชีลด์ เข้าให้แล้ว แต่พอคิดดูดี ๆ ก็ไม่น่าจะใช่ ก็แค่กลุ่มเด็ก ๆ ใครจะสนใจกัน? ล้อเล่นรึไง?
แต่ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร คลาร์กรู้ดีว่า เขาต้องไม่แสดงอาการแปลก ๆ ออกมาตอนนี้เด็ดขาด
ถึงนิค ฟิวรี่คนนี้จะไม่ได้มาที่นี่เพราะไฮดราของเขาโดยตรง เขาก็ยังต้องระวังตัวไว้ก่อน!
เขานี่แหละ อนาคตเจ้าพ่อสายลับ!
คลาร์กคิดในใจว่า "รอบคอบไว้ก่อน ปลอดภัยไว้ก่อน!"......
……….