บทที่ 12: รวมแบล็กไวเปอร์ เสริมแกร่งให้ไฮดรา

คลาร์กอารมณ์ดีไปทั้งวัน หลังจากรวมแบล็กไวเปอร์เข้ากับองค์กรไฮดราเรียบร้อย

จนถึงเที่ยงคืน เขาก็เริ่มลงมืออีกครั้ง

ครั้งนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกซุ่มโจมตีเหมือนคราวก่อน คลาร์กเปลี่ยนใบหน้าก่อนออกไป พอถึงที่หมาย เขาก็กลับมาเป็นชายชุดดำโค้ทยาวคนเดิมอีก

แบบนี้ทุกคืน ติดต่อกันหลายวัน

โดยรวมแล้ว คลาร์กสามารถเก็บแต้มทำลายล้างได้ประมาณ 70 แต้มต่อคืน จากภารกิจยามเที่ยงคืน

ยังไม่รวมแต้มพิเศษจากลูกน้องที่เพิ่มมา

รวมแล้ว รายได้จากแต้มต่อวันของเขานั้นคงที่อยู่ที่ประมาณ 120 แต้ม............

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

คลาร์กสะสมแต้มทำลายล้างทะลุ 1,000 แต้มอีกครั้ง

เขายกนิ้วขึ้นในใจ กดแตะเครื่องหมายบวก

ทันใดนั้น แต้มทำลายล้างในบัญชีของคลาร์กก็ลดลงทันที 1,000 แต้ม

ตามมาด้วย เทมเพลตชาวคริปโตเนียนเพิ่มขึ้นอีก 0.02% กลายเป็น 0.03%

ภายใต้แสงอาทิตย์ คลาร์กรู้สึกว่าทุกเซลล์ในร่างกายของเขากำลังหายใจ รับพลังจากแสงแดดเข้าไปอย่างเต็มที่

เขาหลับตา เอามือรองหัว แล้วนอนอาบแดดอย่างสบายใจ

“สบายโคตร!”

ขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ฟัลโคนี่

บรรยากาศที่ตึงเครียดทำให้คนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเหงื่อแตกพลั่ก ขณะที่ฟัลโคนี่ ผู้ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะกำลังเช็ดปืนพกสะสมรุ่นลิมิเต็ดอย่างใจเย็น ไม่พูดไม่จา

ผ่านไปครู่หนึ่ง......

ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า

“ท่านฟัลโคนี่ ได้โปร” ปัง!

เขายังพูดไม่ทันจบประโยค

เสียงปืนก็ดังขึ้น

กระสุนเจาะเข้าไประหว่างหัวคิ้วของเขาอย่างแม่นยำ

ตึง!

ร่างของเขาล้มตึงลงไปข้าง ๆ

อีกสามคนที่เหลือเริ่มตัวสั่นหนักกว่าเดิม

แต่ในใจก็แอบโล่งใจ ที่ไม่ใช่ตัวเองที่พูดออกไปเมื่อครู่

ฟัลโคนี่วางปืนลง ยืนขึ้น แล้วเดินตรงไปหาสามคนที่เหลือ

“ฉันให้โคลเวลาอาทิตย์นึง แล้วเขาก็ตายวันถัดมา ฝีมือของไอ้มือสังหารคนนั้น” ฟัลโคนี่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “ฉันก็ให้เวลาพวกแกเหมือนกันหนึ่งอาทิตย์”

“ตอนนี้มันผ่านไปแล้วใช่มั้ย? บอกฉันทีสิ พวกแกหาเจออะไรบ้าง?”

สามคนที่คุกเข่าอยู่ ไม่กล้าพูดอะไรเลย

เพราะไม่ใช่แค่หาอะไรไม่ได้ แต่ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเขายังปล่อยให้มือสังหารคนนั้นถล่มทรัพย์สินของฟัลโคนี่ไปอีกหลายจุด

“แกนั่นแหละ ตอบฉันมา”

ฟัลโคนี่เคาะไม้เท้าไปที่ไหล่ของชายที่อยู่ด้านซ้าย

ชายคนนั้นตัวสั่นเป็นลูกนก พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“ขะ-ขอโทษครับ! ผมส่งลูกน้องทุกคนไปตามหาเบาะแสของมันแล้ว แต่มันเหมือนผี ไม่มีข้อมูลอะไรให้เจอเลยครับ!”

“ผีงั้นเหรอ?” ฟัลโคนี่ยิ้ม

แล้วในวินาทีถัดมา ไม้เท้าราคาแพงในมือเขาก็เสียบเข้าไปในเบ้าตาของชายคนนั้นทันที

พั่บ~!

ร่างของเขาล้มลงไปนอนกองกับพื้น

ฟัลโคนี่หันกลับไป นั่งลงหลังโต๊ะอีกครั้ง

เขาหยิบผ้าเช็ดมือมาเช็ดไม้เท้า แล้วพูดว่า

“ฉันจะให้เวลาอีกหนึ่งอาทิตย์ ถ้ายังหาอะไรไม่ได้อีก...ก็ไม่ต้องมาหาฉันอีก”

สองคนที่เหลือซึ่งรอดมาได้อย่างหวุดหวิด พยักหน้ารัว ๆ ไม่กล้าขัดคำแม้แต่น้อย

“ไปได้แล้ว”

ฟัลโคนี่โบกมือ

ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นจากพื้น เหมือนมีใครให้อภัย ไม่สนว่าเท้าชาจะเดินไม่ไหว ก็พยุงกันออกไปจากห้องหนังสืออย่างเร่งรีบ

หลังจากพวกเขาออกไป ก็มีคนเข้ามาจัดการเก็บศพสองร่าง พร้อมทำความสะอาดคราบเลอะเทอะในห้อง

ฟัลโคนี่ยืนอยู่หน้าต่าง มองวิวด้านนอกด้วยคิ้วที่ขมวดแน่นอย่างคลายไม่ออก

“ใครกันแน่...ที่กล้ามาเล่นกับฉัน?”............

สนามบินนานาชาติลอสแองเจลิส

เงาสองร่าง หนึ่งขาวหนึ่งดำ ก้าวออกมาจากทางออกของสนามบิน แล้วขึ้นรถยนต์สีดำที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว

ในรถ คนขับหันไปมองสองคนที่นั่งเบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง

“เจ้าหน้าที่ฟิวรี่ ยินดีต้อนรับสู่แอลเอครับ”

“แล้วก็แน่นอน...ยินดีต้อนรับเจ้าหน้าที่โคลสันด้วยครับ”

คนสองคนที่นั่งเบาะหลังก็ไม่ใช่ใครที่ไหน หนึ่งคือนิค ฟิวรี่ ว่าที่ผู้อำนวยการแห่งชีลด์ และอีกคนคือฟิล โคลสัน ผู้มีชื่อเสียงในฐานะผู้ต้อนรับหน้าใหม่ของหมู่บ้านฝึกงาน

แต่ในตอนนี้ ฟิวรี่ยังไม่ได้เป็นผู้อำนวยการของชีลด์ ส่วนโคลสันก็เป็นแค่เจ้าหน้าที่ใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมชีลด์

“เจ้าหน้าที่ฟิวรี่ พวกเราจะไปโรงแรมที่พักเลย หรือจะไปที่สาขาก่อนดีครับ?” เจ้าหน้าที่ที่เป็นคนขับถามขึ้น

ฟิวรี่ที่ตอนนี้ยังตาดีอยู่ มองไปยังคนขับแล้วพูดอย่างนิ่ง ๆ

“ไปที่เกิดเหตุก่อน แล้วค่อยไปดูศพ”

“รับทราบครับ” คนขับพยักหน้า ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ

……….