ตอนที่ 28 ยังนุ่มเหมือนเดิมเลย! [ฟรี]

ตอนที่ 28

ยังนุ่มเหมือนเดิมเลย!

พวกเขาทั้งสองคนนั่งคุยกันมานานจนไม่รู้ตัว หลังจากที่พูดถึงค่ายทหารเพ็กกี้ก็พูดถึงสิ่งต่าง ๆ หลังจากที่ซูไป๋จากไปตั้งแต่ที่หน่วยคอมมานโดคำรามเริ่มทำลายฐานของนาซีไปจนถึงตอนที่บัคกี้ล่วงตกลงหน้าผาและมาสิ้นสุดที่สตีฟบุกเข้าไปหาเรดสกัลล์และจมหายในทะเลโดยไม่มีข่าวคราวอะไรอีกเลย พูดตามตรงนี่เป็นครั้งแรกที่ซูไป๋รู้สึกว่าเพ็กกี้ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ภายในใจของเธอออกมา เขาไม่เคยเห็นเธอพูดมากแบบมาก่อนเลยเมื่อตอนเขาอยู่ด้วยกัน

"หลังจากที่เกิดอุบัติเหตุกับสตีฟ ฮาเวิร์ดก็ได้จัดตั้งทีมสำรวจและพยายามตามหาตัวเขา แต่เขาก็ไม่ได้อะไรกลับมา คุณบอกว่าเขา ... ยังไม่ตายจริง ๆ ใช่ไหม?" เพ็กกี้ถามขึ้น

"ผมก็บอกคุณไปแล้วไม่ใช่หรอ? นอกจากนี้สตีฟยังได้รับการฉีดเซรุ่มซุปเปอร์โซลเยอร์ ทำให้การทำงานต่าง ๆ ภายในร่างกายของเขาแตกต่างไปจากคนทั่วไป ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางตายง่าย ๆ" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า "เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ดูเหมือนว่าคุณจะดูสนใจในตัวของสตีฟเป็นพิเศษเลยนะ ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเขามีการพัฒนาขึ้นบ้างหรือเปล่าหลังจากที่ผมจากไป?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เพ็กกี้ก็มีท่าทางแปลกไปเล็กน้อย

เธอและสตีฟมีความสัมพันธ์กันแบบแปลก ๆ ท้ายที่สุดแล้วเพ็กกี้ก็ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของสตีฟมาตั้งแต่ตนจนกลายเป็นตัวเขาในปัจจุบัน ถ้าหากซูไป๋ไม่ได้กลับมาพร้อมกับสตีฟในตอนนั้นมันก็อาจจะพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอไปได้มากกว่านี้ แต่ถึงอย่างไรก็ตามก่อนที่ซูไป๋จะจากไปเขาได้จับหน้าอกและจูบปากของเธอ ถ้าหากเธอยังคงคิดถึงผู้ชายคนนี้การจะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับสตีฟก็คงจะเป็นไปไม่ได้

ถึงแม้ว่าเพ็กกี้จะไม่พูดมันออกมา แต่ซูไป๋ก็สามารถคาดเดาเกี่ยวกับมันได้ พวกเขาไม่ได้สนิทกันตั้งแต่แรกแต่มันดันมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้พวกเขาต้องมาเกี่ยวข้องกัน ถึงแม้ว่าเธอจะภูมิใจในหลักการใช้จิตวิทยาของเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถแสดงมันออกมาได้ และด้วยปัญหานี้มันจึงทำให้เพ็กกี้ยังคงคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้อย่างชัดเจน ซูไป๋ที่เห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดีจึงเริ่มเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น

หัวข้อธรรมดา ๆ ไม่ค่อยจะน่าพอใจสักเท่าไหร่ แต่ถ้าหัวข้อที่เกี่ยวกับฮาเวิร์ดนั้นมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ท้ายที่สุดแล้วมิตรภาพและความร่วมระหว่างเธอกับเขาก็ลึกซึ้งเป็นอย่างมาก

"ตอนนี้คุณยังติดต่อฮาเวิร์ดได้อยู่หรือเปล่า? ถ้าทำได้คุณก็บอกเขาด้วยว่าไม่จำเป็นที่จะต้องตามหาสตีฟอีกไป และให้เขา ... เงยหน้าขึ้นไปมองด้านบนของห้องนิรภัยเล็ก ๆ ของเขา!" ซูไป๋พูดขึ้น

"ที่อยู่ของเขาไม่ค่อยแน่นอน มันยากที่จะติดต่อเขาได้ แต่ฉันจะพยายามติดต่อเขาให้ได้โดยเร็วที่สุด" เพ็กกี้พูดขึ้น

"เป็นการดีที่จะรีบเตือนเขาให้เร็วที่สุด ไม่งั้นคุณจะลำบาก"

"เรื่องนี้มันเกี่ยวกับอะไรกับฉันอย่างงั้นหรอ?"

"เมื่อถึงตอนนั้นคุณจะรู้เอง"

ซูไป๋ยิ้มและพูดต่อว่า "เราออกไปเดินเล่นกันไหม? และผมก็ขอเชิญคุณไปทานอาหารมือเย็นกับผมคืนนี้ได้ไหม?"

"อืม!"

เพ็กกี้ไม่คิดว่าซูไป๋จะเป็นคนจ่ายค่าอาหารทั้งหมดด้วยตัวเอง ก่อนที่พวกเขาจะเดินจากไปพร้อมกับแองจี้ที่โบกมือไปมาให้กับพวกเขาอย่างมีความสุข

หลังจากที่ออกมาจากร้านอาหารเขาก็ขับรถเล่นไปรอบ ๆ พอฟ้าเริ่มมืดเขาก็พาเพ็กกี้ไปทานอาหารเย็นภายใต้แสงเทียน และสิ้นสุดลงเมื่อทองฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวยามค่ำคืน ในฐานะสุภาพบุรุษซูไป๋ไม่สามารถปล่อยให้เพ็กกี้กลับบ้านด้วยตัวเองได้ ดังนั้นเขาจึงอาสาขับรถไปส่งเธอที่บ้านพัก และดูเหมือนว่าบ้านพักของเธอจะมีสภาพแวดล้อมที่ไม่ได้ดีเกินไปกว่าของชุมชนสักเท่าไหร่

"คุณไม่คิดจะชวนผมขึ้นไปดื่มน้ำหรือนั่งพักสักหน่อยหรอ?" ซูไป๋ถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

เพ็กกี้ส่ายหัวด้วยความอับอายเล็กน้อย "ลืมมันไปเถอะ ตอนนี้ฉันกำลังแชร์ห้องพักกับคนอื่นอยู่ มีเพียงห้องเล็ก ๆ กับเตียงหนึ่งอันแค่นั้นเองซึ่งมันไม่ค่อยสะดวกสักเท่าไหร่"

"ดูเหมือนว่าคุณจะใช้ชีวิตลำบากเลยทีเดียว คุณอยากย้ายไปอยู่กับผมไหมล่ะ? บ้านของผมใหญ่มากเลยนะ" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

เพ็กกี้มองไปที่ซูไป๋ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ เกิดอะไรขึ้นกับฉันครั้งที่แล้วคุณจำได้ไหม? … ลืมมันไปให้หมด และมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกครั้ง"

ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม "โอเค งั้น ... ราตรีสวัสดิ์นะ"

หลังจากพูดจบซูไป๋ก็อ้าแขนออกเพื่อจะกอดอำลา ซึ่งเพ็กกี้ก็ไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน

"ใหญ่มาก ยังนุ่มเหมือนเดิมเลยนะ!" หลังจากแยกจากกันซูไป๋ก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเพ็กกี้ได้ยินดังนั้นเธอก็เตะไปที่รถของซูไป๋หนึ่งที ก่อนที่เธอจะหันหลังเดินขึ้นไปบนห้องของเธอ

ในขณะเดียวกันทางด้านของซูไป๋เมื่อเห็นว่าเพ็กกี้เดินขึ้นไปแล้ว เขาก็ขับรถจากไป

เขาขับรถกลับมาถึงที่คฤหาสน์ พร้อมกับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนที่เขาจะเดินไปที่ห้องของดอตตี้

ภายในห้องดอตตี้กำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยชุดนอนผ้าไหมสีดำพร้อมกับหนังสือที่อยู่บนมือของเธอ เมื่อเธอได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นและเห็นว่าซูไป๋เดินเข้ามา ดอตตี้ก็วางหนังสือบนมือลงและขยับตัวไปด้านข้าง ส่วนซูไป๋ก็มานอนลงที่ดอตตี้นั่งอยู่เมื่อกี้ ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ดึงร่างของเธอให้เข้ามาสู่อ้อมกอด พร้อมกับมือเล็ก ๆ ของเขาที่ค่อย ๆ เริ่มซุกซน

ตอนนี้เวลาที่เขามีความต้องการดอตตี้จะไม่เคยบ่นหรือปฏิเสธเขาแถมเธอยังเป็นฝ่ายลุกเข้าอีกด้วย ถึงแม้ว่าเขาและเธอมักจะนอนแยกกัน แต่ถ้าซูไป๋ต้องการเธอก็พร้อมตลอดเวลาเหมือนกับในวันนี้!

เดิมที่ซูไป๋ต้องการที่จะดอตตี้พูดอะไรบางอย่าง แต่ดอตตี้เปลี่ยนจากฝ่ายถูกกระทำเป็นฝ่ายกระทำเสียเอง เขาโอบกอดเธอเอาไว้พร้อมกับหรี่ตาลงและถามขึ้นมา "องค์กรได้ติดต่อคุณมาบ้างไหมในช่วงนี้?"

"ไม่เลย" ดอตตี้ส่ายหัวของเธอเล็กน้อย

"คุณจะต้องให้ความสนใจเกี่ยวกับองค์กรของคุณให้มากในช่วงนี้ ถ้าหากผมเดาไม่ผิดองค์กรของคุณจะต้องทำอะไรบางอย่างในไม่ช้านี้อย่างแน่นอน ถึงแม้ว่ามันจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง และคุณอาจจะไม่ได้รับการติดต่อจากพวกเขา แต่ผมแค่ต้องการทราบเกี่ยวกับข้อมูลทั่วไป และถ้าเกิดพวกเขาต้องการความช่วยเหลือผมก็สามารถช่วยพวกเขาได้" ซูไป๋สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ ก่อนที่จะพูดต่อว่า "ตอนนี้สงครามได้สิ้นสุดลงแล้วดังนั้นองค์กรของคุณก็น่าจะได้รับผลกระทบอย่างหนัก และนี่ก็คือโอกาสของเรา"

"ฉันเห็นด้วย!" ดอตตี้พยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะค่อย ๆ ....

โปรดติดตามตอนต่อไป …