ตอนที่ 27 ใครจะแต่งงานกับคุณ! [ฟรี]

ตอนที่ 27

ใครจะแต่งงานกับคุณ!

"คุณรู้จักเธออย่างงั้นหรอ?"

คนที่รับผิดชอบการติดตั้งโทรศัพท์เดินเข้ามาซูไป๋พร้อมกับถามขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าเขาไม่เห็นว่าซูไป๋และเพ็กกี้กำลังยืนกอดกันอยู่

"ใช่ เธอเป็นเพื่อนเก่าของฉันเอง" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับมองเพ็กกี้เล็กน้อย

ชายคนนั้นแสดงสีหน้าว่าเข้าใจอย่างรวดเร็ว!

"ขั้นตอนต่าง ๆ เสร็จสมบูรณ์แล้ว ทางเราจะจัดเตรียมคนให้เข้าไปติดตั้งโทรศัพท์ให้กับคุณโดยเร็วที่สุด ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะถูกส่งไปพร้อมกันและค่อยตกลงกันอีกครั้ง" ชายคนนั้นรีบพูดอย่างรวดเร็วพร้อมกับรีบเดินจากไปอย่างชาญฉลาด

"คุณมาที่นี่เพื่อจัดการเกี่ยวกับการติดตั้งโทรศัพท์อย่างงั้นหรอ? คุณไปที่ไหนมาบ้างในช่วงที่ผ่านมา? และดูเหมือนว่าคุณจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีนะ ว่าแต่คุณมีเงินที่ใช้สำหรับซื้อโทรศัพท์อย่างงั้นหรอ?"

"เรื่องมันยาว ดังคำกล่าวที่ว่า ‘อย่าพยายามขัดขวางคู่บ่าวสาวที่กำลังจะแต่งงานกัน?’ ตอนนี้ผมมีเรื่องมากมายที่อยากจะพูดกับคุณเยอะมากเลย" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

ใบหน้าของเพ็กกี้แดงกำเล็กน้อย พร้อมกับแสร้งทำโกรธและพูดขึ้นมา "ใครจะแต่งงานกับคุณ! อย่างไรก็ตามฉันก็มีเรื่องบางอย่างที่อยากจะบอกคุณเหมือนกัน คุณรอฉันอยู่ที่นี่ ... เดี๋ยวฉันขอตัวไปลางานหัวหน้าก่อนและค่อยกลับบ้านพร้อมกัน"

"ไม่มีปัญหา!"

ซูไป๋พูดขึ้นมาก่อนที่เพ็กกี้จะค่อย ๆ เดินจากไป

เมื่อเดินมาถึงห้องทำงานเพ็กกี้ก็ทักทายกับผู้หญิงที่รับผิดชอบในการจัดการสิ่งต่าง ๆ ภายในสำนักงาน ผู้หญิงอ้วนกดปุ่มบนคอนโซลและหลังจากนั้นไม่นาน กำแพงตรงหน้าก็เริ่มหมุนอย่างช้า ๆ เปลี่ยนกลายเป็นลิฟต์ หลังจากที่ขึ้นลิฟต์ไปถึงชั้นบนมันก็ปรากฏให้เห็นเป็นอุโมงค์ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านใน

ด้านล่างเป็นบริษัทโทรคมนาคม ซึ่งมีเพียงแค่ลิฟต์นี้เท่านั้นที่สามารถมาถึงชั้นด้านบนได้เพราะว่าที่นี่คือ SSR สำนักงานใหญ่ของหน่วยวิทยาศาสตร์เชิงกลยุทธ์

ในฐานะผู้ประสานงานของหน่วยคอมมานคำรามและกัปตันอเมริกา หลังจากที่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองเธอก็ได้รับหมอบหมายให้มาทำงานอยู่ที่นี่ แต่ด้วยความที่เธอเป็นผู้หญิงทำให้จึงไม่เป็นที่สนใจสำหรับคนที่นี่มากนัก เธอไม่ได้รับงานเกี่ยวกับการติดตั้งโทรศัพท์ เธอมีหน้าที่แค่เสิร์ฟชาและน้ำเท่านั้น ดังนั้นคำขอลางานของเพ็กกี้จึงได้รับการอนุมัติได้อย่างง่ายดาย

"ฉันรู้จักร้านอาหารดี ๆ ที่ไม่ไกลจากนี้มากนัก และฉันก็มักจะไปที่ร้านนี้บ่อย ๆ ในช่วงนี้" เพ็กกี้พูดขึ้นหลังจากที่เธอขึ้นรถ

ซูไป๋ที่กำลังขับรถอยู่หันไปถามกับเธอด้วยรอยยิ้มว่า "คุณมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ได้สักพักหนึ่งแล้ว หลังจากที่สิ้นสุดสงครามฉันก็ได้รับหมายมอบหมายให้มาดูแลบริษัทโทรคมนาคม" เพ็กกี้พูดขึ้นมาอย่างขมขื่น

ซูไป๋ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพูดปลอบโยนเธอสองสามคำ

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เจอกันมานานมากแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ได้รูสึกแปลก ๆ ต่อกันเมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง พวกเขาพูดคุยกันสองสามคำระหว่างเดินทางและหลังจากนั้นไม่นานก็มาถึงร้านอาหารในที่สุด หลังจากหาที่นั่งเรียบร้อยบริกรก็เดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็วพร้อมกับถามขึ้นมาว่า "เพ็กกี้นี่แฟนของคุณอย่างงั้นหรอ?"

"ไม่ใช่ เขาชื่อซูไป๋ เป็นเพื่อนของฉัน ส่วนนี่คือแองจี้เพื่อนใหม่ที่ฉันเจอหลังจากมากินอาหารที่นี่" เพ็กกี้รีบอธิบายขึ้นมาอย่างรีบพร้อมกับรีบกระตุ้นให้ซูไป๋สั่งอาหารอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเพ็กกี้ที่ดูเขินอายเล็กน้อย แองจี้ก็มองไปที่ซูไป๋อยู่สองสามครั้งก่อนที่เธอจะหันหลังเดินจากไป

"คุณรู้เรื่องของสตีฟไหม?" เพ็กกี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะถามขึ้นมาเบา ๆ

"ผมรู้ แต่ไม่ใช่แค่ของสตีฟเท่านั้นแต่ยังรวมถึงของบัคกี้ด้วย" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"คุณก็รู้เรื่องของสตีฟและบัคกี้ แต่ทำไมการแสดงออกของคุณถึงได้ ... "

"การแสดงออกของผมมันดูเหมือนไม่แยแสและไม่สนใจใช่ไหม?" ซูไป๋พูดขัดจังหวะของเพ็กกี้ก่อนที่จะพูดด้วยรอยยิ้มต่อว่า "อย่างไรก็ตามหลังจากนี้อีกไม่กี่ทศวรรษผมก็จะได้เจอกับพวกเขาอีกครั้ง แล้วทำไมผมจะต้องเศร้าด้วยล่ะ?"

"คุณหมายความว่าอย่างไร?" เพ็กกี้ถามขึ้นมาด้วยความไม่เข้าใจ

"ความหมายก็ตามนั้น หมายความว่าพวกเขายังไม่ตายยังไงล่ะ ดังนั้นแล้วพวกเราจะสามารถเห็นพวกเขาได้อีกครั้งในอนาคต"

"นี่คุณจริงจังใช่ไหม?"

"แน่นอน!"

"นี่เป็นข่าวดีที่สุดที่ฉันเคยได้ยินในช่วงที่ผ่านมาเลย" เพ็กกี้พูดขึ้นมาเบา ๆ ด้วยรอยยิ้ม

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทำไมซูไป๋ถึงมั่นใจขนาดนั้น แต่เธอก็เชื่อว่าซูไป๋จะไม่โกหกเธอและเขาอาจจะรู้อะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้เหมือนกับต้นกำเนิดอันลึกลับของเขา

"เอาล่ะ! ฉันจะไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว มาพูดถึงเรื่องของคุณกันดีกว่า … คุณทำอะไรหลังจากที่คุณจากไป คุณไปที่ไหนมาบ้าง?" เพ็กกี้ถามขึ้น

"ผมเชื่อว่าคุณน่าจะรู้ได้ในเร็ว ๆ นี้โดยที่ผมไม่ต้องบอกคุณ" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม "ตอนนี้ผมตั้งรกรากอยู่ที่นิวยอร์ก และเราอาจจะได้พบกันบ่อย ๆ ในช่วงเวลาหลังจากนี้ ถ้าหากว่าคุณต้องการความช่วยเหลือคุณก็สามารถมาหาผมได้ตลอดเวลา สำหรับหมายเลขโทรศัพท์คุณก็น่าจะได้รู้หลังจากที่ผมติดตั้งโทรศัพท์ในวันพรุ่งนี้"

"ตอนนี้ฉันทำงานอยู่ที่บริษัทโทรคมนาคม มันจะมีอะไรที่ยากจนจะต้องไปขอความช่วยเหลือจากคุณ?" เพ็กกี้ถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"มันจะมีแน่คุณเชื่อผมเถอะ!" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มลึกลับ

ภายในช่วงเวลาต่อจากนี้พวกเขาก็เริ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนหัวข้อกันไปมาระหว่างรับประทานอาหาร โดยหัวข้อส่วนใหญ่จะยังคงเกี่ยวกับกองทัพที่เพ็กกี้สนใจเป็นพิเศษ ไม่น่าแปลกใจที่ในกองทัพเธอสามารถกลายเป็นกำลังหลักในการจัดการกับพวกนาซีได้ แต่ในทันทีที่สงครามสิ้นสุดลงเธอก็กลายเป็นผู้ช่วยในการเสิร์ฟชาและน้ำเท่านั้น ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจราวกับว่าเธอสูญเสียเป้าหมายไปอย่างกะทันหัน และในที่สุดเธอก็ได้พบกับคนที่รู้จัก ถึงแม้ว่าซูไป๋จะไม่ได้อยู่ค่ายทหารมาเป็นเวลานาน แต่เขาก็ยังมีหัวข้อมากมายที่พูดถึงและพูดคุยเพื่อให้เธอฟื้นความรู้เก่า ๆ กลับมาได้อีกครั้ง

ในระหว่างที่พูดคุยเพ็กกี้ก็เริ่มที่จะลืมความตั้งใจที่จะสั่งสอนซูไป๋ไปหมดแล้ว

โปรดติดตามตอนต่อไป …