ตอนที่ 26 เพ็กกี้ คาร์เตอร์! [ฟรี]

ตอนที่ 26

เพ็กกี้ คาร์เตอร์!

นิวยอร์กซิตี้แบ่งออกเป็น 5 เขตปกครองหลักที่เรียกว่า โบโรฮ์ ได้แก่ เดอะบรองซ์ บรูคลิน แมนแฮตตัน ควีนส์ และสแตตัน ไอส์แลนด์

ซึ่งที่ดินของซูไป๋ตั้งในอยู่ในเขตเดอะบรองซ์ซใกล้กับแมนแฮตตันและควีนส์ มีผู้อพยพมาอยู่ที่นี่เพิ่มขึ้นทุกปี ทำให้กฎหมายและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของเมืองเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทำให้เกิดการก่ออาชญากรรมสูงมาก แน่นอนว่ามันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย และมันก็มีประโยชน์กับเขามากเช่นกัน

หลังจากเดินทางมาถึงซูไป๋ก็เริ่มระดมความคิดออกแบบแปลนสร้างสิ่งต่าง ๆ ขึ้นมา แน่นอนว่านี่เป็นโครงการขนาดใหญ่ และโชคยังดีที่ซูไป๋มีพร้อมทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่เวลา

เนื่องจากชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่สองทำให้สหรัฐอเมริกาเต็มไปด้วยความสุข ในขณะเดียวกันก็มีข่าวลือเกี่ยวกับกัปตันอเมริกาปรากฏออกมามากมาย หลายครอบครัวพาลูกหลานไปที่ถนนเพื่อดูขบวนพาเหรดและต้องการที่จะเห็นกัปตันอเมริกาตัวเป็น ๆ ต้องบอกเลยว่ากัปตันอเมริกาในตอนนี้ได้กลายเป็นมาตราฐานและไอดอลในหัวใจของผู้คน! หลังจากเวลาผ่านไปอย่างยาวนานเขาจะค่อย ๆ ถูกลืมเลือนไปอย่างช้า ๆ และตื่นขึ้นมาจากการหลับไหลภายใต้น้ำแข็ง และถูกไฮดร้าเพิ่งเล็งและถูก SHIELD ตามล่า ทำให้เป็นไม่ได้เลยที่จะให้คนจำนวนมากมาช่วยเหลือเขาได้!

แน่นอนว่าไม่ว่าจะเป็นความสุขและความทุกข์สิ่งเหล่านี้มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับซูไป๋

หลังจากนั้นไม่นานชอว์ก็เดินทางมาถึงและเริ่มพัฒนาเฮลไฟร์คลับและเริ่มแผนการทำธุรกิจ ซึ่งในวันนั้นซูไป๋ก็ไม่ว่างเช่นเดิม ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในผู้ถือหุ้น นอกจากครั้งนั้นที่เขาเคยเข้าร่วม นอกนั้นเขาก็ไม่เคยไปอีกเลย ... เขาไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นซะหน่อย!

ภายในระยะเวลาน้อยกว่าสามเดือนที่ดินของซูไป๋ก็เปลี่ยนกลายเป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่อย่างสมบูรณ์ ถึงแม้ว่าบ้านหลังเดินจะยังไม่ถูกทำลาย แต่คฤหาสน์หรูสามชั้นมันก็หรูหราและดูดีกว่าบ้านหลังเก่าเป็นไหน ๆ ในขณะเดียวกันมันก็เพรียบพร้อมไปด้วยสวนและสระว่ายและทุกสิ่งที่คุณต้องการ สำหรับอาคารและสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบ ๆ เขาขอไม่ลงรายละเอียดมากนัก

ในช่วงท้ายของสงครามเริ่มมีทหารจำนวนมากเริ่มทยอยกลับมายังประเทศที่ละคน ทำให้วิธีการจัดการกับพวกเขาเป็นปัญหาใหญ่ ทำให้มีคนเรร่อนและว่างงานเป็นจำนวนมาก อีกทั้งยังทำให้การเกิดอาชกรรมสูงมากยิ่งขึ้น และด้วยพื้นที่คฤหาสน์ที่มีขนาดใหญ่เกินไปและเพื่อความสะดวก แม่บ้านหรือก็คือแม่ของเอริคจึงแนะนำให้เขาจ้างบอดี้การ์ดและชาวสวนสองสามคน แต่ถึงอย่างนั้นซูไป๋ก็ปฏิเสธไป

มีดอตตี้ เรเวน และเอริคอยู่ในคฤหาสน์ ถ้าหากใครมีความคิดที่จะเข้ามาขโมยของในคฤหาสน์ของเขาแล้วก็พวกมันคงจะมีชีวิตไม่ค่อยยืนยาวสักเท่าไหร่ แน่นอนว่าซูไป๋กำลังมองหาคนมาช่วยงานเหมือนกัน แต่ซูไป๋จะไม่มองหาผู้ชายอย่างแน่นอน และจะต้องเป็นสาวสวยอีกด้วย ตัวอย่างเช่นสมาชิกภายในองค์กรของดอตตี้ที่เขาสามารถเอาพวกเธอมาเป็นพวกได้ถ้าถึงเวลาที่เหมาะสม

ซึ่งในช่วงนี้การฝึกของเรเวนและเอริคก็มีความก้าวหน้าเป็นอย่างมาก

ในขณะเดียวกันทั้งดอตตี้และเรเวนดูเหมือนว่าพวกเธอจะเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์ อย่างน้อยพวกเธอทั้งคู่ก็สามารถนอนในห้องของตัวเองได้แล้วในตอนนี้ ทำให้ในที่สุดซูไป๋ก็เป็นอิสระ!

"คุณชาย คุณต้องการออกไปข้างนอก? ให้ผมบอกคุณดอตตี้ให้ขับรถให้คุณไหมครับ?"

เมื่อเห็นซูไป๋สวมเสื้อผ้าและเตรียมตัวเหมือนจะออกไปข้างนอก พ่อบ้านจึงถามขึ้นมา

"ไม่เป็นไร ฉันขับรถเองได้ นอกจากนี้เย็นนี้ไม่ต้องเตรียมอาหารเย็นไว้ให้ฉัน คืนนี้ฉันจะไปกินข้าวข้างนอก" เมื่อซูไป๋พูดจบก็ขับรถออกไปทันที

เมื่อวานนี้เขาได้รับข่าวว่ามีบุคคลที่อ้างว่าเป็นคนของ บริษัทโทรคมนาคม มาเยี่ยมเขาและถามกับซูไป๋ว่าเขาต้องการที่จะติดตั้งโทรศัพท์หรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วคฤหาสน์ของซูไป๋ก็หรูหราเป็นอย่างมาก ฉะนั้นแล้วเขาจะต้องเป็นคนที่ไม่ขาดเงินอย่างแน่นอน ซึ่งคนรวยในยุคนี้ยังไม่เป็นที่นิยมเหมือนคนรุ่นหลัง เฉพาะคนรวยและมีอำนาจเท่านั้นถึงจะปลอดภัย เห็นได้ชัดว่าซูไป๋เป็นคนประเภทนี้!

ถึงแม้ว่าในมุมมองของซูไป๋โทรศัพท์จะไม่ค่อยสะดวกมากนัก แต่มันก้าวหน้ามากที่สุดในยุคนี้แล้วและจำเป็นที่จะต้องมีติดบ้านเอาไว้ และยังมีอะไรอีก ... ในเมื่อมีบริษัทโทรคมนาคม ซึ่งก็หมายความว่า ... เพ็กกี้น่าจะมาถึงแล้ว!

เขาขับรถออกมาจากคฤหาสน์ทำให้เห็นคนที่กำลังเดินอยู่บนท้องถนนมากมาย หลังสิ้นสุดสงครามจำนวนประชากรก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หลายคนเริ่มวิ่งหนีทันทีที่เห็นรถของเขา เห็นได้ชัดว่าความต่างของชนชั้นในยุคนี้ค่อนข้างชัดเจน

รถขับมาจอดอยู่ตรงหน้าของบริษัทโทรคมนาคม ซูไป๋ก้าวลงมาจากรถพร้อมกับมองไปที่เฮลไฟร์คลับที่ตั้งอยู่ไม่ไกลมากนัก จากนั้นเขาก็ผลักประตูเดินเข้าไปข้างในบริษัทโทรคมนาคมทันที ซึ่งเมื่อเขาก้าวเข้ามาข้างในเขาก็เห็นชายรูปร่างอ้วนที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"คุณซูไป๋ ทำไมคุณถึงมาที่นี่โดยไม่บอกผมล่วงหน้า ไม่งั้นผมคงจะเตรียมให้ใครสักคนไปรับคุณมา"

"เรื่องเล็กน้อย และหลังจากที่จัดการเรื่องเอกสารเสร็จแล้วก็ให้คนมาแจ้งฉันด้วย ว่าแต่ฉันขอไปเดินเล่นดูรอบ ๆ ได้ไหม?" ซูไป๋พูดขึ้นมาพร้อมกับเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบจากอีกฝ่ายเลยสักนิด ซึ่งหลังจากที่ซูไป๋เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนบางอย่างดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา

"คุณนั่นเอง!!"

เมื่อได้ยินเสียงนี้มุมปากของซูไป๋ก็ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยโดยไม่หันหน้าไปมอง

"ผมบอกคุณแล้วเดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีกที่นิวยอร์ก จริงไหมเพ็กกี้!" ซูไป๋หันกลับมาพูดด้วยรอยยิ้ม

ชุดสีน้ำเงินและหมวกสีแดงบนหัวของเขามันเอียงเล็กน้อยพร้อมกับมองไปที่เพ็กกี้

เพ็กกี้มองไปที่ซูไป๋ด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าจะได้เจอซูไป๋ที่นี่จริง ๆ และเมื่อเธอได้ยินคำพูดที่คุ้นเคยเธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่ซูไป๋ทำกับเธอเมื่อตอนนั้น ทันใดนั้นสีหน้าและดวงตาของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อซูไป๋ที่เห็นเพ็กกี้เป็นเช่นนั้นเขาก็รู้ได้โดยธรรมชาติเลยว่ามันจะต้องมีอะไรบางอย่างผิดปกติ ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรเขาก็อ้าแขนและโอบกอดเพ็กกี้อย่างรวดเร็วราวกับว่าเขาและเธอได้กลับมาเจอกันอีกครั้งหลังจากผ่านมาเนิ่นนาน

"ที่นี่คือบริษัทโทรคมนาคม ไม่ใช่ที่ค่ายทหาร ถ้าคุณทำอะไรผิดปกติตัวตนของคุณจะถูกเปิดเผย!" ซูไป๋กระซิบไปที่ข้างหูของเพ็กกี้เบา ๆ

เมื่อเพ็กกี้ได้ยินเช่นนั้นเธอก็เริ่มกลับมาตอบสนองอีกครั้งพร้อมกับมองไปรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้มน่าอึดอัดใจเล็กน้อย         "คุณอย่าได้ลืมสิ่งที่คุณได้ทำกับฉันเอาไว้ ฉันจะไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …