ตอนที่ 25 การสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่2และการเดินทางสู่นิวยอร์ก [ฟรี]

ตอนที่ 25

การสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่2และการเดินทางสู่นิวยอร์ก

"คุณแน่ใจนะ?" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับดวงตาที่หรี่ลง

"ใช่ ... แค่ก ๆ ... ฉันจะเข้าร่วมกับพวกนาย" อาซาเซลพูดขึ้นมาพร้อมกับอาการไอ

เมื่อเห็นอาซาเซลที่แพ้ซูไป๋อย่างราบคาบ ริพไทด์ก็อดชื่นชมซูไป๋ในใจไม่ได้ เมื่อไหร่เขาจะแข็งแกร่งได้แบบนี้กันนะ?

"ฉันชื่อ ซูไป๋ และถ้าหากว่าคุณไม่พอใจผลลัพธ์ของการต่อสู้ในครั้งนี้ ในอนาคตคุณสามารถมาท้าทายฉันได้ตลอดเวลา!" ซูไป๋พูดขึ้นพร้อมกับโบกมือสั่งการริพไทด์เล็กน้อย ก่อนที่ริพไทด์จะเดินเอาเชือกมามัดอาซาเซลเอาไว้

อาการบาดเจ็บของเขาค่อนข้างสาหัสและร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยรูมากมาย ถึงแม้ว่าซูไป๋จะพยายามควบคุมหลีกเลี่ยงจุดสำคัญก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความสามารถในการรักษาตัวเองของมนุษย์กลายพันธุ์นั้นดีกว่าคนทั่วไปเป็นอย่างมาก ดังนั้นแล้วด้วยอาการบาดเจ็บแบบนี้พักสักสองสามเดือนก็หายเรียบร้อยแล้ว อย่างไรก็ตามอาซาเซลก็ยังคงรู้สึกว่าเขานั้นโชคดีที่ไม่ตายไปซะก่อน!

ซูไป๋โบกมือควบคุมลูกเหล็กให้หมุนตัวด้วยความเร็วสูงเพื่อขจัดคราบเลือดและรวมเข้าด้วยกันอีกครั้งเพื่อกลับเป็นเหรียญ เหรียญทั้งหกบินกลับไปที่มือของซูไป๋ ก่อนที่ซูไป๋จะเตรียมออกไปจากที่นี่

"ไปกันเถอะ!"

ซูไป๋พูดขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินจากไป

หลังจากกับมาถึงบ้านพักเขาก็เรียกเรเวนและดอตตี้มารวมตัวและมุ่งหน้าไปที่เครื่องบินเพื่อบินกลับไปที่ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ทันที

ตอนนี้เขามีริพไทด์และอาซาเซลซึ่งเพียงพอแล้วสำหรับในตอนนี้

ด้วยอาการบาดเจ็บของอาซาเซลทำให้ต้องรีบกลับไปที่ค่ายเพื่อพักรักษาตัว

เมื่อกลับมาถึงค่ายด้วยเครื่องบินส่วนตัวชอว์ก็ได้ข่าวทันที และเมื่อเขาเห็นอาการบาดเจ็บสาหัสของอาซาเซลเขาก็รีบส่งหมอไปดูอาการทันที ต่อมาเขาก็แสดงความขอบคุณและยินดีต้อนรับการกลับมาของซูไป๋ที่ทำงานอย่างหนักมาโดยตลอด ในขณะเดียวกันซูไป๋ก็แนะนำริพไทด์ให้ชอว์รู้จัก และปล่อยให้ริพไทด์คอยติดตามชอว์เอาไว้ ทำให้ชอว์ที่เห็นซูไป๋มอบคนให้กับเขาอย่างตรงไปตรงมามันก็ทำให้เขารู้สึกเยาะเย้ยซูไป๋อยู่ในใจ

แน่นอนว่าเขาไม่ได้โง่ และเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่ซูไป๋มอบใหม่จะจงรักภักดีกับเขาหรือเปล่า แต่เขาก็ไม่ได้กังวลเกี่ยวกับปัญหานี้ เพราะเขาเชื่อว่าสิ่งที่เขาสามารถมอบให้ได้มันจะต้องมากกว่าซูไป๋อย่างแน่นอน ส่วนเรเวนนั้นเขาไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อยและคิดว่าที่ซูไป๋พาเธอมาเป็นเพราะรสนิยมพิเศษบางส่วนของซูไป๋เอง

นอกจากแนะนำเกี่ยวกับริพไทด์แล้ว ซูไป๋ยังบอกข้อมูลบางอย่างที่ดอตตี้ได้รับมาจากองค์กร แน่นอนว่าชอว์จะเอาข้อมูลไปตรวจสอบความถูกต้องอีกที แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงแสดงความชื่นชมในความสามารถของซูไป๋ ด้วยวิธีนี้ดอตตี้จะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระและดึงดูดความสนใจจากชอว์มากเกินไป

หลังจากกลับไปที่พัก เขาก็พบกับเอริคและแม่ของเอริคอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้ว่าภายในห้องจะไม่ค่อยมีสิ่งของมากนัก แต่มันก็ถูกทำความสะอาดอย่างสม่ำเสมอ และมันก็น่าจะเป็นแม่ของเอริคที่เป็นคนทำ เพราะว่าเธอได้รับการช่วยเหลือมาเพราะว่าเอริคเป็นคนขอร้องกับซูไป๋ และเธอก็ไม่มีประโยชน์อะไรอย่างอื่นนอกจากทำงานบ้านและเธอยังเป็นคนที่เชื่อถือได้อีกคนหนึ่ง

การพบกันครั้งแรกของเอริคและเรเวนไม่มีเกิดขึ้นเป็นพิเศษ หลังจากที่ทำอะไรเสร็จเรียบร้อยซูไป๋ก็เรียกเอริคให้เข้ามาหาเขา

"การฝึกใช้ความสามารถของนายเป็นยังไงบ้างในช่วงนี้"

"คุณชาย ผม … " เอริคก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "ผมพยายามฝึกตามวิธีที่คุณบอก บางครั้งมันประสบความสำเร็จ และบางครั้งมันก็ไม่เป็นเช่นนั้น แต่คุณชายมั่นใจได้เลยว่าผมจะพยายามให้มากยิ่งขึ้น!"

เอริคในตอนนี้ความโกรธในจิตใจของเขายังไม่เพียงพอ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือการกระตุ้นมันยังไม่เพียงพอ!

ซูไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "ฉันจะไม่บังคับเธอ แต่ฉันต้องขอบอกเธอไว้ก่อนว่าอีกไม่นานหลังจากนี้ฉันจะออกไปจากที่นี่ และจะไม่กลับมาอีก ดังนั้นถ้านายอยากจะพาแม่ไปด้วย นายจะต้องพยายามให้มากยิ่งขึ้น มากยิ่งกว่าที่เป็นตอนนี้เป็นร้อย ๆ เท่า!"

"คุณชายผมรู้ว่าจะต้องทำอะไร ผมขอสัญญาว่าผมจะพยายามอย่างหนักและไม่ทำให้คุณผิดหวังเด็ดขาด" เอริคพูดขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าเบา ๆ

ด้วยการกระตุ้นนี้เอริคก็เริ่มฝึกด้วยความจริงจังและพยายามมากขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับผลลัพธ์ที่เริ่มแสดงออกมาด้วยอัตราความสำเร็จที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ

ในช่วงที่ผ่านมานี้ชอว์ได้มาที่นี่อยู่หลายครั้งและถามกับเขาว่าจะออกไปตามหามนุษย์กลายพันธุ์เมื่อไหร่ แต่ซูไป๋ก็บอกไปว่ามันยังไม่ถึงเวลา

เนื่องจากข้อมูลที่ดอตตี้ให้ไว้เมื่อครั้งที่แล้วมันถูกต้อง ทำให้ดอตตี้จึงสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ บางครั้งดอตตี้จะออกไปสอบถามเกี่ยวกับข่าวคราวต่าง ๆ เพราะว่าสถานการณ์ของสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดวันหนึ่งดอตตี้ก็บอกกับเขาว่าสัญลักษณ์ของสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกา กัปตันอเมริกาและเรดสกัลล์ตกลงในไปทะเล

กองทัพนาซีที่สูญเสียเรดสกัลล์ก็เหมือนกับกองทัพที่สูญเสียแม่ทัพไป ทำให้พวกเขาเริ่มล่าถอยอย่างต่อเนื่อง และหลังจากนั้นไม่นานก็ประกาศยอมจำนน

ซึ่งหนึ่งวันก่อนที่นาซีจะประกาศยอมจำนวน ชอว์ก็ได้รับข่าวล่วงหน้าถึงการพ่ายแพ้ของสหภาพโซเวียตก่อนแล้วเช่นกัน

"พวกนาซีกำลังจะยอมจำนนให้กับอเมริกา อยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีค่าอะไร หลังจากที่สงครามสิ้นสุดลงมันก็ถึงเวลาที่เราจะเริ่มหาเงิน เราสามารถไปตั้งหลักที่นิวยอร์กและก่อตั้งเฮลไฟร์คลับขึ้นที่นั่น" ชอว์พูดขึ้น

"ตกลง ฉันอยู่ที่นี่จนเบื่อแล้วและมันก็ไม่น่าสนใจอีกต่อไป เราควรเข้าไปในเมืองและสนุกไปกับมันให้เต็มที่ อย่างที่ฉันเคยพูดไปก่อนหน้านี้ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการดำเนินการต่าง ๆ ของสโมสร และด้วยริพไทด์และอาซาเซลที่ติดตามคุณก็น่าจะเพียงพอแล้ว ส่วนฉันจะไปดูแลที่ดินที่ฉันซื้อมา" ซูไป๋พูดขึ้นมาอย่างเป็นกันเอง

ถึงชอว์จะไม่พูดขึ้นมาเขาก็วางแผนที่จะไปจากที่นี่อยู่แล้ว

เมื่อพวกนาซียอมจำนวนค่ายกักแห่งนี้ก็จะถูกทำลายลงอย่างแน่นอน และเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป

เมื่อถึงเวลาตอนกลางคืนซูไป๋ก็พาดอตตี้ เรเวน เอริค และแม่ของเขาขึ้นเครื่องบินที่ชอว์จัดเตรียมเอาไว้มุ่งหน้าไปที่นิวยอร์ก

โปรดติดตามตอนต่อไป …