ตอนที่ 29 ฮาเวิร์ดทรยศ? [ฟรี]

ตอนที่ 29

ฮาเวิร์ดทรยศ?

ดวงอาทิตย์ฉายแสงพร้อมกับท้องฟ้าที่แจ่มใสเช่นเดียวกับอารมณ์ของเพ็กกี้ในวันนี้

บางที่นี่อาจจะเป็นเพราะว่าเธอได้พบกับซูไป๋และพูดคุยรื้อฟื้นความหลังกันทำให้ความรู้สึกเก่า ๆ เริ่มกลับมาอีกครั้งพร้อมกับอารมณ์เชิงลบที่เริ่มหายไป ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมห้องหรือเพื่อนร่วมงานก็จะรู้สึกได้ว่าเพ็กกี้ในวันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ เธอยิ้มสดใสเหมือนกับดอกไม้ที่กำลังพริ้วไหวไปตามสายลม

เมื่อเพ็กกี้เข้าไปยังสำนักงาน SSR ผ่านลิฟต์สำหรับเจ้าหน้าที่โดยเฉพาะ เธอก็พบว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ ทุกคนที่อยู่ภายในห้องกำลังเตรียมตัวที่จะเข้าไปในห้องประชุมกันอย่างเร่งรีบ ราวกับว่าพวกเขาทำงานอะไรบางอย่างผิดพลาดร้ายแรง

"แดเนียล เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างงั้นหรอ?"

เพ็กกี้รีบหันไปถามกับเพื่อนร่วมงานชายของเธอทันที

"เกิดเรื่องด่วนขึ้น!!" แดเนียลรีบพูดขึ้น

เพ็กกี้ที่กำลังอารมณ์ดีเมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอก็รีบเข้าไปในห้องประชุมทันที แต่ถึงอย่างนั้นด้านในก็ไม่มีที่นี่สำหรับเธอเตรียมเอาไว้ให้ เธอทำได้เพียงแต่ยืนอยู่ข้างห้องประชุมเท่านั้น หลังจากนั้นไม่นานผู้อำนวนการดูลีย์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับฉายข้อมูลขึ้นบนจอโปรเจ๊กเตอร์ ทำให้เพ็กกี้ที่เห็นภาพบนจอถึงกับตกตะลึง

มันกลายเป็นฮาวเวิร์ดไปได้อย่างไร?

"เพื่อนมหาเศรษฐีคนนี้ทรยศพวกเรา"

"สหรัฐอเมริกาได้ให้ความสำคัญกับสิ่งประดิษฐ์ของฮาวเวิร์ด สตาร์ค มาโดยตลอดตั้งแต่ที่เขาเป็นเด็กอัจฉริยะ พัฒนาอาวุธ จนกระทั่งเขากลายเป็นมหาเศรษฐี หลายคนยังคงกังวลมากมายเกี่ยวกับการใช้ชีวิตส่วนตัวของเขา แต่การกระทำล่าสุดของเขาทำให้เขาถูกเพ็งเล็งและถูกกล่าวหาว่าเขาขายอาวุธให้กับคนท้องถิ่น ทำให้ผู้ก่อตั้งสตาร์คอินดัสตรีส์เพิ่งจะถูกเรียกตัวเข้าไปสอบสวนที่สภาคองเกรส"

หลังจากพูดจบภาพบนจอก็เปลี่ยนเป็นภาพด้านในของรัฐสภาสหรัฐ

"คุณตั้งใจขายเทคโนโลยีทางทหารให้กับศัตรูของสหรัฐอเมริกาใช่หรือไม่?"

"ฉันไม่รู้เรื่อง มันถูกขายไปโดยที่ฉันไม่รู้เรื่อง" ฮาวเวิร์ดพูดขึ้น

"คุณกำลังจะบอกว่าคุณเผลอขายมันไปโดยไม่รู้ตัว?"

ฮาวเวิร์ดยิ้มขึ้นมาอย่างเหยียดหยามพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "เห็นได้ชัดว่าคำถามพวกนี้ฉันไม่สามารถตอบมันได้เลย"

ภาพสิ้นสงลงเพียงเท่านี้พร้อมกับจอโปรเจ๊กเตอร์ที่ปิดลง ผู้อำนวนการดูลีย์หันไปมอบ ๆ รอบ ๆ ก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "ในปัจจุบันมีหกผลิตภัณฑ์ของสตาร์คอินดัสตรีส์ที่ปรากฏอยู่ในตลาดมืดหรือคลังอาวุธของประเทศศัตรู เขาบิดเบื้อนคำพูดของเขาและทำกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องตลก เมื่อวานนี้เป็นวันสุดท้ายของการพิจารณาคดีและสตาร์คก็ไม่ปรากฏตัวขึ้นที่นั่น พวกเราพยายามที่จะตามหาตัวเขาในสถานที่เขาอยู่อาศัยและตึกสำนักงานหลายแห่งของเขา แต่เราก็ไม่พบใคร! ดังนั้นในตอนนี้ ฮาวเวิร์ด สตาร์ค ไม่เพียงแต่จะดูถูกสภาคองเกรสแต่เขายังเป็นผู้หลบหนี้คดี พวกเราจะต้องตามหาเขาและจับเขามาลงโทษให้ได้!"

หลังจากนั้นผู้อำนวยการดูลีย์ก็เริ่มแจกจ่ายงาน

เดิมทีเพ็กกี้ต้องการจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อปกป้องฮาวเวิร์ด เพราะเธอคุ้นเคยกับฮาวเวิร์ดเป็นอย่างดีและเธอก็รู้ด้วยว่าเขาจะไม่มีทางทรยศอย่างแน่นอน แต่เมื่อคำพูดของเธอมาถึงริมฝีปาก ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงคำพูดของซูไป๋เมื่อวานนี้

เขาบอกให้เธอเตือนฮาวเวิร์ดว่าให้ระวังห้องนิรภัยเล็ก ๆ ของเขาเอาไว้!

มันหมายความว่าอย่างงี้ใช่ไหม?

แต่น่าเสียดายที่เรื่องนี้มันดันเกิดขึ้นก่อนที่เธอจะได้เตือนเขาด้วยตัวเอง

เธอเชื่อว่าฮาวเวิร์ดจะไม่ทรยศและคำพูดของซูไป๋มันจะต้องมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ เธอตัดสินใจที่จะไปคุยกับซูไป๋อีกครั้งโดยหวังว่าเขาจะรู้ความจริงอะไรบางอย่าง เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เธอก็กลืนคำพูดที่กำลังจะพูดกลับไปทันที และเมื่อเธอฟันการแจกจ่ายงานของผู้อำนวยการดูลีย์จบเธอก็พบว่า ... ไม่มีภารกิจหรืองานอะไรให้เธอทำ

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลงพวกเขาก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองกันอย่างวุ่นวาย ส่วนเพ็กกี้ก็ได้รับซองเอกสารบางอย่างมา

และเมื่อถึงเวลาเลิกงานเพ็กกี้ก็ลงลิฟต์มาชั้นล่างอีกครั้งพร้อมกับเดินไปหาเพื่อนร่วมงานคนเมื่อวานที่คุยกับซูไป๋และขอเบอร์โทรศัพท์ของซูไป๋จากเขา

เมื่อรู้ว่าเพ็กกี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับซูไป๋หรือมีความสัมพันธ์อะไรกันยางอย่าง เขาก็รีบให้เบอร์โทรศัพท์กับเพ็กกี้อย่างง่ายดาย

"ฉันขอยืมใช้โทรศัพท์ที่นี่สักครู่ได้ไหม?" เพ็กกี้ถามขึ้น

"แน่นอน! เราได้ติดตั้งโทรศัพท์ให้กับเขาตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันแล้วและกำลังจะทดสอบดูว่ามีปัญหาการใช้งานอะไรต่าง ๆ อยู่หรือเปล่าพอดี"

"ขอบคุณ แต่ว่า ... คุณก็น่าจะรู้ที่อยู่ของเขาใช่ไหม? ใช่บอกฉันหน่อยได้ไหม เพราะการคุยต่อหน้าน่าจะสะดวกกว่าการคุยผ่านทางโทรศัพท์"

"นี่ ... มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ที่จะบอกข้อมูลส่วนตัวของลูกค้า ... ถ้าเกิดว่าคุณซูไป๋มาร้องเรียน ... "

ถึงแม้ว่าที่อยู่จะตรวจสอบได้ง่ายกว่าเบอร์โทรศัพท์ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่กล้าที่จะให้ที่อยู่ของผู้อื่นเป็นการส่วนตัวแบบนี้

เมื่อเห็นอาการอึดอัดใจ เพ็กกี้ก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "คุณกังวลมากเกินไปแล้ว คุณก็น่าจะรู้ความสัมพันธ์ของฉันกับเขาเป็นอย่างดี และเมื่อวานนี้ฉันกับเขาก็อยู่ด้วยกัน เขาบอกที่อยู่ให้กับฉันตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ฉันดันลืมนี่สิ ตามจริงแล้วฉันจะโทรไปถามเขาเอาก็ได้ แต่ถ้าเกิดว่าคุณบอกฉันตอนนี้ฉันก็สามารถไปหาเขาได้ทันที และไม่โดนเขาโกรธด้วยที่ฉันลืมที่อยู่ของเขา"

เมื่อได้ยินคำพูดของเพ็กกี้เช่นนี้ ชายคนนั้นก็ไม่ลังเลอีกต่อไป จากมุมมองของเขาเพ็กกี้ไม่ต้องการให้ซูไป๋รู้ว่าเธอจำที่อยู่ของเขาไม่ได้ และทำเหมือนกับว่าเธอไม่ได้จริงจังกับเขา

ชายคนนั้นยืนที่อยู่ของซูไป๋ให้กับเพ็กกี้อย่างเงียบ ๆ หลังจากเพ็กกี้พูดขอบคุณเธอก็เดินออกมาจากตึกและมุ่งหน้าไปซูไป๋ทันที

และเมื่อเธอมาถึงตามที่อยู่เธอก็ตกตะลึงโดยสมบูรณ์เมื่อเห็นกำแพงหรูหราและประตูอันงดงาม

เมื่อวานนี้ซูไป๋แกล้งทำตัวเป็นลึกลับและปฏิเสธที่จะพูดมันออกมา และบอกกับเธอว่าเธอจะรู้ในไม่ช้าก็เร็ว และตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าคำพูดของเขามันจะถูกต้อง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีคฤหาสน์แห่งนี้แต่เขาดันเป็นคนรวย SSR ก็จะตรวจสอบเขาอย่างแน่นอนและหลังจากนั้นไม่นานเธอก็จะรู้เรื่องนี้ เธอสูดหายใจเข้าไปลึก ๆ ก่อนที่เธอจะกดไปที่กริ่งของประตู!

ไม่นานหลังจากนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับสายตามองอย่างจริงจังพร้อมกับตรวจสอบไปในตัว

โปรดติดตามตอนต่อไป …