บทที่ 28 คนตัดฟืนผู้แปลกประหลาด

บทที่ 28 คนตัดฟืนผู้แปลกประหลาด

ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า

แสงตะวันสาดส่องลงมา อาบไล้ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาล

ยามาโตะยืนอยู่บนหลังของเจ้าคุโร่ ทอดสายตามองออกไปไกลแสนไกล

“บางที... ถ้าทุกอย่างจบลง ชั้นอาจจะลองไปเยือนอาณาจักรมังกรของโลกนี้ดูสักครั้ง...”

ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัว แววตาของยามาโตะดูหม่นหมองลงเล็กน้อย

แม้ภายนอกเขาจะดูไม่ยี่หระกับอะไร แต่ลึก ๆ แล้ว เขาก็ยังคงโหยหาที่จะกลับไปสู่แผ่นดินเกิด แผ่นดินที่เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่

“ป่านนี้อาณาจักรมังกรคงยังปิดประเทศอยู่สินะ...”

ยามาโตะพึมพำกับตัวเอง พลางคำนวณช่วงเวลาในใจ

“คุโร่ อีกไกลไหมกว่าจะถึงเมืองข้างหน้า?”

ยามาโตะเอ่ยถาม

“ก๊า... เจ้านาย อยู่ข้างหน้านี้เอง...”

เจ้าคุโร่กระพือปีกพลางตอบ น้ำเสียงฟังดูเหนื่อยล้าเต็มที

เจ้าคุโร่ถอนหายใจ เกิดมาเป็นกา ไม่เคยต้องเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต...

แต่ก็ไม่กล้าบ่นออกมาดัง ๆ

“ดีมาก คุโร่ ส่งพวกเราลงตรงทางแยกตีนเขานั่นแหละ”

เพื่อไม่ให้ชาวบ้านแตกตื่น ยามาโตะจึงตัดสินใจเดินเท้าต่อในช่วงสุดท้าย

พอได้ยินแบบนั้น เจ้าคุโร่ก็ร้องรับอย่างดีใจ แล้วรีบพุ่งตัวลงสู่เบื้องล่างทันที

เมื่อยามาโตะกระโดดลงถึงพื้น ร่างยักษ์เท่าแม่วัวของเจ้าคุโร่ก็หดเล็กลงกลับมาเป็นขนาดปกติของอีกากาสุกาอิ

“เอาล่ะ ลำบากแกแล้วนะคุโร่ นี่รางวัลของแก”

ยามาโตะหยิบยาชำระไขกระดูก 7 เม็ดออกมาจากช่องเก็บของระบบ แล้วยื่นให้เจ้าคุโร่

ยามาโตะมองดูเจ้าคุโร่สวาปามยาเข้าไปอย่างหิวโหย เขากะว่าหลังจากกินยาชุดนี้หมด ยาชำระไขกระดูกคงจะไม่มีผลกับเจ้าคุโร่อีกแล้ว

พรสวรรค์ของเจ้าคุโร่สู้เจ้าชิโร่ไม่ได้ ยาชำระไขกระดูกจึงไม่ได้ส่งผลชัดเจนเท่า กินได้สักสิบเม็ดนี่ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

และก็เป็นไปตามคาด พอกินเม็ดที่ 5 เข้าไป เจ้าคุโร่ก็รู้สึกอิ่มตื้อ สัญชาตญาณของร่างกายสั่งให้มันไม่อยากกินต่อ

ตอนนี้เจ้าคุโร่กำลังสับสน ใจหนึ่งก็เสียดายอยากกินให้หมด อีกใจหนึ่งร่างกายก็ปฏิเสธ

เห็นเจ้าคุโร่ทำท่าลังเล ยามาโตะจึงเดินเข้าไปหาแล้วพูดว่า “ถ้ากินไม่ไหวก็อย่าฝืน ชั้นจะเก็บไว้ให้ก่อน วันหลังถ้าอยากกิน หรืออยากเอาไปแบ่งเพื่อนอีกาตัวอื่นกินก็ตามใจ”

ยามาโตะเก็บยาที่เหลืออีก 2 เม็ดกลับไป

เจ้าคุโร่เอียงคอทำท่าครุ่นคิด แต่ยามาโตะเก็บยาไปเรียบร้อยแล้ว มันเลยทำอะไรไม่ได้

ได้แต่บินขึ้นไปเกาะไหล่ยามาโตะ แล้วหลับตาพักผ่อน

“ดูท่าบินทั้งคืนคงหนักไปสำหรับเจ้าคุโร่จริง ๆ คงต้องฝึกมันให้หนักกว่านี้...”

ยามาโตะตัดสินใจแล้วว่า ในอนาคตถ้าต้องเดินทางไกล เขาจะให้เจ้าคุโร่แบกไปแน่นอน นอกจากจะสะดวกสบายแล้ว ยังเป็นการฝึกความอึดให้เจ้าคุโร่ไปในตัว

ในเวลานี้ เจ้าคุโร่กำลังฝันหวาน โดยหารู้ไม่ว่าชีวิตในวันข้างหน้าจะหนักหนาสาหัสกว่านี้อีกหลายเท่าตัว

ยามาโตะวางกล่องไม้ลงบนพื้น เจ้าชิโร่โผล่หัวออกมาด้วยท่าทางงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่น ถ้าเทียบกับเจ้าคุโร่แล้ว สภาพต่างกันราวฟ้ากับเหว

เจ้าชิโร่กระโดดออกมาจากกล่อง ยามาโตะจึงจับเจ้าคุโร่ใส่เข้าไปนอนพักในกล่องแทน

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ยามาโตะก็หยิบเสบียงออกมาแบ่งกันกินกับเจ้าชิโร่รองท้อง แล้วเตรียมตัวเดินลงเขาเข้าเมืองเพื่อสืบข่าว

ยามาโตะก้าวเดินอย่างเนิบนาบ เขาชอบสภาวะตอนนี้มาก เขาเพิ่งจับเคล็ดลับพื้นฐานของ ‘การเพ่งจิตรวมปราณตลอดเวลา’ ได้เมื่อไม่กี่วันก่อน การเดินช้า ๆ พร้อมรักษารจังหวะลมหายใจให้คงที่แบบนี้ ช่วยในการฝึกฝนได้เป็นอย่างดี

เจ้าชิโร่เองก็สนุกสนานไม่แพ้กัน กระโดดโลดเต้นไปมาระบายความอัดอั้นที่ต้องอุดอู้อยู่ในกล่องมาสองวันเต็ม

เดี๋ยวก็กระโจนเข้าพงหญ้า เดี๋ยวก็มุดเข้าโพรงไม้

ยามาโตะไม่ห่วงมันเลย ด้วยความแข็งแกร่งระดับเจ้าชิโร่ตอนนี้ สัตว์ป่าแถวนี้ทำอะไรมันไม่ได้หรอก

แม้แต่กับดักนายพรานก็คงเอาไม่อยู่

ขนสีขาวราวหิมะของมันยังคงสะอาดเอี่ยมอ่อง แค่มีฝุ่นเกาะนิดหน่อย เจ้าชิโร่ก็แค่สะบัดตัวเบา ๆ ฝุ่นก็หลุดออกหมด ราวกับมีระบบทำความสะอาดตัวเองอัตโนมัติ

ยามาโตะถอนหายใจ

ไม่ถึงปี จิ้งจอกน้อยที่เคยหนาวสั่นอยู่กลางหิมะและร้องขอความช่วยเหลือจากเขา ตอนนี้กลับมีพลังพิเศษเหนือธรรมชาติ

และตัวเขาเอง... ก็เปลี่ยนจากคนธรรมดามาไกลถึงขนาดนี้ในเวลาแค่ปีกว่า ๆ

ไม่ใช่แค่เพราะระบบ แต่เพราะความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของตัวเขาเองด้วย

“จากนี้ไป... ทุกอย่างจะดีขึ้นเรื่อย ๆ... ทั้งชิโร่... และคุโร่...”

สำหรับสัตว์เลี้ยงสองตัวนี้ เพราะมีพันธสัญญาผูกมัด ยามาโตะจึงไม่กังวลเรื่องการทรยศหักหลัง แต่กับ ‘คนอื่น’ นั้นต่างกัน

ความเชื่อใจไม่มีอยู่ถาวร แม้ในอนิเมะตัวละครเหล่านั้นจะมีนิสัยแบบนั้นแบบนี้ แต่นั่นมันอนิเมะ ตอนนี้เขาอยู่ในโลกแห่งความจริง

อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน!

ใครดีมา เขาดีตอบ ใครร้ายมา เขาร้ายตอบ

ยามาโตะถือคตินี้อย่างบริสุทธิ์ใจ

สำหรับชิโร่และคุโร่ ยามาโตะไม่ได้มองพวกมันเป็นแค่ลูกน้อง แต่มองเป็นเพื่อนและคู่หูร่วมเดินทาง

“ถ้าวันหนึ่ง... ชั้นฆ่ามุซัน คิบุทสึจิได้จริง ๆ ชั้นจะทิ้งทุกอย่างในโลกนี้ไปได้ลงคอไหมนะ...?”

ยามาโตะมองดูเจ้าชิโร่ที่กำลังวิ่งเล่นอย่างร่าเริง แล้วตั้งคำถามกับหัวใจตัวเอง

คำตอบนั้น... มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้

หนึ่งคนกับอีกหนึ่งจิ้งจอกเดินเคียงคู่กันไป พอเจ้าชิโร่เล่นจนเหนื่อย มันก็จะกระโดดเข้าไปซุกตัวในอกเสื้อกิโมโนของยามาโตะ โผล่มาแต่หัวเล็ก ๆ แล้วหลับตาพริ้ม ถ้าใครแพ้ความน่ารักมาเห็นฉากนี้เข้า คงใจละลายตายกันเป็นแถบ

“อ้าว พ่อหนุ่ม ลงมาจากบนเขาเหรอ?”

ชายวัยกลางคนที่แบกฟืนไว้บนหลังร้องทักยามาโตะ

“ครับคุณน้า ผมเพิ่งลงมา กะว่าจะแวะไปดูในเมืองสักหน่อย”

ยามาโตะยิ้มตอบ

“พ่อหนุ่ม... เธอ... เธอออกมาจากป่านั่นจริง ๆ เหรอ?”

คุณน้าทำหน้าเหมือนเห็นผี จ้องมองยามาโตะเขม็ง

ยามาโตะขมวดคิ้ว

ไม่เข้าใจว่าทำไมคนตัดฟืนต้องทำหน้าตาตื่นตระหนกขนาดนั้น

“คุณน้าครับ ในป่านั่นมีอะไรแปลก ๆ เหรอครับ?”

ยามาโตะถามด้วยความสงสัย

“พ่อหนุ่ม เรื่องมันเป็นงี้... เธอคงเป็นคนต่างถิ่นสินะ ป่าผืนนี้มันมีปีศาจสิงอยู่ ตั้งแต่ตรงนี้ขึ้นไปเป็นเขตของปีศาจ ใครผ่านเข้าไปเป็นโดนจับกินหมด พวกคนตัดฟืนอย่างเราก็โดนกินไปหลายคนแล้ว...”

ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

เมื่อเห็นยามาโตะยังมีท่าทีสงบนิ่ง เขาจึงเล่าต่อ “ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ป่าแห่งนี้กลายเป็นฝันร้ายของชาวเมืองเรา เดิมทีพวกเราคนตัดฟืนก็หากินกับป่านี้แหละ แต่วันดีคืนดี คนก็เริ่มหายเข้าไปในป่าทีละคนสองคน ตอนแรกนึกว่าหลงป่า แต่หลัง ๆ มีคนเห็นปีศาจหน้าตาน่ากลัวโผล่ออกมา ทุกครั้งที่ปีศาจโผล่มา จะมีหมอกหนาทึบปกคลุมไปด้วย...”

“แล้วในหมอกนั่น... ก็มักจะมีเสียงกรีดร้องของคน กับเสียงเคี้ยวกรุบ ๆ ดังออกมา...”

“คนหายไปในป่านี้เยอะขึ้นเรื่อย ๆ... เดี๋ยวนี้แม้แต่พวกเราคนตัดฟืนยังกล้าตัดไม้แค่แถว ๆ ชายป่านี่แหละ...”

“พ่อหนุ่ม ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเธอถึงรอดมาได้ แต่ขอเตือนด้วยความหวังดี อย่ากลับขึ้นไปบนเขานั่นอีกเลย...”

พูดจบ คนตัดฟืนก็รีบกระชับมัดฟืนบนหลัง แล้ววิ่งลงเขาไปอย่างรวดเร็วราวกับติดจรวด

“นี่มัน...”

ยามาโตะยืนอึ้งกับการเคลื่อนไหวอันพลิ้วไหวของคนตัดฟืน...

เหมือนอยู่ดี ๆ มีคนเดินมาบอกว่าจะเล่าความลับให้ฟัง แต่เล่ายังไม่ทันจบก็ชิ่งหนีไปดื้อ ๆ แถมยังหนีเร็วปานสายฟ้าแลบแบบไม่มีลังเล

“สรุปว่า... บนเขานั่นมีอสูรสินะ?”

ยามาโตะพึมพำอย่างงุนงง

แต่ตรงนั้นเหลือเพียงเขาคนเดียว ไม่มีใครตอบคำถามเขาอีกแล้ว

ยามาโตะถอนหายใจ รู้ว่าคงต้องลงไปสืบเรื่องราวเพิ่มเติมในเมืองเท่านั้น

...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold