บทที่ 26 คนน่าสมเพชย่อมมีสิ่งที่น่ารังเกียจ

บทที่ 26 คนน่าสมเพชย่อมมีสิ่งที่น่ารังเกียจ

เมื่อยามาโตะกับเจ้าชิโร่กลับมาที่ตัวเมือง เขาก็พบว่าเมืองที่เคยคึกคักกลับเงียบเหงาวังเวงไม่ต่างจากเดิม

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? มนต์อสูรโลหิตของฮานะโอริโกะยังไม่คลายอีกเหรอ? แล้วคนในเมืองหายไปไหนกันหมด?”

ขณะที่ยามาโตะกำลังสงสัย เสียงแหบพร่าของคนแก่ก็ร้องเรียกเขา

“พ่อหนุ่ม ช่วยยายหน่อยได้ไหม ยายจะเอาไข่ไปปาใส่หน้าไอ้ชาติชั่วนั่น!”

ยามาโตะหันไปมองก็เห็นหญิงชราคนหนึ่งยืนพิงไม้เท้า ร่างกายสั่นเทาเหมือนเทียนไขท่ามกลางสายลมที่พร้อมจะดับได้ทุกเมื่อ

“คุณยายครับ จะทำอะไรนะครับ?”

ยามาโตะรีบเข้าไปประคองแล้วถาม

“พ่อหนุ่มคงมาจากต่างถิ่นสินะ โชคดีจริง ๆ ที่เพิ่งมาถึงวันนี้ ไม่งั้นคงโดนปีศาจจับกินไปแล้ว...”

พอยายพูดจบ ยามาโตะก็เข้าใจเรื่องราวทันที ที่แท้หลังจากมนต์อสูรโลหิตของฮานะโอริโกะคลายลง ชาวเมืองที่ฟื้นคืนสติก็เตรียมจะไปคิดบัญชีแค้นกับใครบางคน

“คุณยายครับ แล้วคนอื่น ๆ อยู่ไหนกันหมดเหรอครับ?”

“พวกมันแห่ไปที่จัตุรัสกลางเมืองกันหมดแล้ว ยายสังขารไม่ดี เดินเหินลำบาก แต่ยายก็อยากจะไปดูจุดจบของไอ้คนเลวนั่นด้วยตาตัวเอง”

ใบหน้าของคุณยายเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ยามาโตะพอจะเดาได้ลาง ๆ ว่าใครคือเป้าหมาย เขาจึงช่วยพยุงคุณยายเดินไปที่จัตุรัส

“ฆ่ามัน!”

“น่าจะฆ่ามันทิ้งตั้งหลายปีแล้ว!”

“ไอ้ชาติชั่ว! สมคบคิดกับปีศาจทำร้ายผู้คน! ฆ่ามันซะ!”

...

ชาวเมืองทุกคนมารวมตัวกันที่จัตุรัส

ใจกลางจัตุรัสนั้น อดีตหัวหน้ากลุ่มลัทธิเทพบุปผากำลังคุกเข่าอยู่

ทุกคนรุมด่าทอสาปแช่ง พร้อมทั้งขว้างปาผักเน่าและไข่เน่าใส่เขาไม่ยั้ง

ชายคนนั้นก้มหน้าเงียบ ร่างกายถูกมัดแน่นหนา

“เงียบก่อน!”

“ยามาดะ โยอิจิ แกมีอะไรจะแก้ตัวไหม!”

ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยามาดะ โยอิจิ ตะโกนถาม

“ฮ่าฮ่าฮ่า มีอะไรจะพูดงั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี... ข้าอยากจะฆ่าพวกแกให้หมดทุกคนจริง ๆ!”

“ข้าเกลียดพวกแก! ข้าเกลียดโลกใบนี้! ทำไมข้าต้องเกิดมาอัปลักษณ์ แล้วครอบครัวข้าต้องยากจนขนาดนี้ด้วย!”

“พวกแกทุกคนรังเกียจข้า ขยะแขยงข้า แช่งชักหักกระดูกให้ข้าตายทุกวี่ทุกวัน...”

“แต่ในทางกลับกัน ข้าก็อยากให้พวกแกตายเหมือนกันนั่นแหละ!”

ยามาดะ โยอิจิหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

บวกกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลพุพองสีม่วง ทำให้เขาดูน่าสยดสยองราวกับผีห่าซาตาน

“ทำไมพวกแกถึงได้กินอิ่มนอนหลับ ในขณะที่ข้าต้องใช้ชีวิตเหมือนหมาข้างถนน? ข้าอิจฉาพวกแกจริง ๆ โลกนี้มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!”

ยามาดะ โยอิจิยังคงตะโกนก้อง

“แกพูดบ้าอะไร! พวกเราเคยทำแบบนั้นกับแกเมื่อไหร่? ตรงกันข้าม พวกเรายื่นมือเข้าช่วยแกตลอด ให้ข้าวให้น้ำ ให้เสื้อผ้าแกใส่!”

“แต่คนอย่างแกมันเนรคุณ เลี้ยงไม่เชื่อง แว้งกัดคนที่มีบุญคุณ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เรียกเศษเดนพวกนั้นว่าความช่วยเหลือเรอะ? น่าขำสิ้นดี พวกแกเทเศษอาหารเหมือนให้อาหารสัตว์ แล้วก็โยนเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่ไม่ใส่แล้วให้ข้า แบบนั้นเรียกว่าช่วยงั้นเรอะ?!”

ยามาดะ โยอิจิตะคอกกลับ

“ข้าอยากจะฆ่าพวกแกให้หมด! ดื่มเลือดพวกแก! ถลกหนังพวกแก! เลาะกระดูกพวกแกออกมา!”

“โชคดีที่ข้าได้เจอกับท่านเทพบุปผา นางช่างงดงามและเข้าใจข้าเหลือเกิน มอบพลังให้ข้าได้ฆ่าพวกแก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ไอ้พวกชั้นต่ำ! พวกแกสมควรกลายเป็นอาหารอันโอชะของท่านเทพบุปผาแล้ว!”

ทันทีที่เขาพูดจบ ฝูงชนรอบจัตุรัสก็เดือดดาลขึ้นมาทันที แม้แต่คุณยายที่ยามาโตะพยุงอยู่ก็เลิกสั่น

นางหยิบไข่เน่าในตะกร้าออกมาด้วยความโกรธแค้น แล้วปาใส่หน้ายามาดะ โยอิจิเต็มแรง

ในขณะเดียวกัน ยามาโตะก็เห็นเด็กน้อยกับพ่อของเขาอยู่ในจัตุรัสด้วย

แต่พวกเขาไม่ได้เข้าไปรุมประชาทัณฑ์ยามาดะ โยอิจิเหมือนคนอื่น ๆ

“พ่อครับ พี่ชายคนนั้นไงครับ...”

เด็กน้อยชี้บอกพ่อ

พ่อของเด็กน้อยหันมองตามและสบตากับยามาโตะ

ยามาโตะพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วละสายตาจากสองพ่อลูก

สุดท้าย ยามาดะ โยอิจิก็สะบักสะบอมไปทั้งตัว ยามาโตะเห็นว่าแขนขาของเขาหักผิดรูปจากการโดนรุมยำ เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกจากปากไม่หยุด

“ข้าไม่ผิด... ข้าไม่ผิด... พวกแกต่างหากที่ผิด...”

ยามาดะ โยอิจิพึมพำ

“ไม่สำนึกจริง ๆ สินะ... คนน่าสมเพชย่อมมีสิ่งที่น่ารังเกียจ...”

ยามาโตะมองดูยามาดะ โยอิจิที่ใกล้ตายเต็มทีแล้วเอ่ยขึ้น

จากนั้น ตำรวจท้องที่ก็รีบเข้ามาคุมตัวยามาดะ โยอิจิไป

บางทีพวกเขาคงรู้ดีว่า ถ้าไม่ปล่อยให้ชาวบ้านระบายแค้นใส่ยามาดะ โยอิจิเสียบ้าง ความโกรธแค้นคงไม่จางหายไปง่าย ๆ

ก็ดีเหมือนกัน แบบนี้ชาวบ้านก็ได้ระบายอารมณ์ และก็ไม่ต้องกลายเป็นฆาตกรฆ่าคนตายด้วย

“จบเรื่องแล้ว ไปกันเถอะชิโร่”

ยามาโตะอุ้มเจ้าชิโร่ขึ้นมาแล้วเดินจากไป

ยามาโตะไม่รู้เลยว่า หลังจากเหตุการณ์นี้ ผ่านไปนานแสนนาน แทบจะไม่มีใครเห็นดอกไม้ในเมืองนี้อีกเลย

ขณะที่ยามาโตะกำลังจะออกจากเมือง ก็มีเสียงเรียกไว้

เป็นเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจท้องที่นั่นเอง

“คุณยามาโตะครับ พวกเราซาบซึ้งใจมากที่คุณช่วยกำจัดปีศาจร้าย ทำให้พวกเราได้อิสรภาพกลับคืนมา”

“ได้โปรดให้เราได้ตอบแทนบุญคุณคุณสักสองสามวันเถอะครับ!”

สารวัตรตำรวจกล่าวอย่างนอบน้อม

ยามาโตะนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตกลง

จากนั้น ยามาโตะก็ถูกพาไปพักที่โรงแรมที่ดีที่สุดในย่านนั้น

“อ้า~”

“บ่อน้ำพุร้อนนี่มันสบายตัวจริง ๆ...”

ยามาโตะครางออกมาเบา ๆ ขณะแช่ตัวในบ่อน้ำพุร้อน

รอบข้างมีผลไม้และเครื่องดื่มวางเรียงราย

“สมแล้วที่เป็นชีวิตของคนมีตังค์ ฟุ่มเฟือยชะมัด...”

“แต่... ชั้นชอบแฮะ...”

ยามาโตะเริ่มดื่มด่ำกับความสุขอย่างเต็มที่ ยังไงซะบ่อน้ำพุร้อนของประเทศเกาะนี้ก็ขึ้นชื่ออยู่แล้ว

ตอนแรกผู้จัดการโรงแรมอยากจะส่งสาวใช้มาปรนนิบัติยามาโตะหลายคน แต่เขาปฏิเสธไปหมด เหตุผลง่าย ๆ คือ ยามาโตะยังไม่ชินกับวัฒนธรรมการแช่น้ำพุร้อนแบบเปิดเผยของที่นี่เท่าไหร่

ยามาโตะพักอยู่ในเมืองเล็ก ๆ นี้เป็นเวลาสามวัน ตลอดสามวันนี้ เขาได้สัมผัสกับชีวิตหรูหราอย่างแท้จริง

เขาแทบจะหลงระเริงไปกับเสียงเรียก ‘ท่านยามาโตะเจ้าขา~’ ที่ดังอยู่รอบตัว... ล้อเล่นน่า!

หลังจากเก็บสัมภาระ ยามาโตะก็รีบชิ่งหนีออกมาในช่วงที่ปลอดคน

ในช่วงสามวันนี้ ไม่รู้ว่าข่าวรั่วไหลไปถึงไหนต่อไหน พอรู้ว่ายามาโตะเป็นคนช่วยชีวิตพวกเขา ผู้คนก็แห่มาเยี่ยมเยียนไม่ขาดสาย

บ้างก็มาขอฝากตัวเป็นศิษย์ บ้างก็อยากมาผูกมิตร และที่เยอะที่สุดคืออยากยกลูกสาวให้แต่งงานด้วย

ยามาโตะรู้ดีว่าขืนอยู่ต่อคงไม่ได้การ

ชีวิตหรูหราสามวันทำเอาเวลาฝึกดาบของเขาลดลงไปโข

“ก๊า... ก๊า... ท่านยามาโตะ สงสัยว่ามีร่องรอยของอสูรปรากฏขึ้นที่ป่าทางทิศตะวันตก รีบไปด่วน!”

เจ้าคุโร่บินมาเกาะไหล่ยามาโตะ ข้างหนึ่งเป็นเจ้าชิโร่ อีกข้างเป็นเจ้าคุโร่ ดำหนึ่งขาวหนึ่ง ดูตัดกันดีพิลึก

เมื่อวานนี้ ยามาโตะเพิ่งสอน ‘ปราณแห่งสัตว์ป่า’ ให้เจ้าคุโร่ แต่เมื่อเทียบกับเจ้าชิโร่แล้ว หัวสมองของเจ้าคุโร่ค่อนข้างทึบกว่า ต้องใช้โควตาที่เหลืออีก 2 ครั้งจนหมดเกลี้ยงถึงจะฝึกสำเร็จ

ในขณะเดียวกัน ภายใต้การเทรนของเจ้าชิโร่ เจ้าคุโร่ก็เรียนรู้วิธีควบคุมขนาดร่างกายได้แล้ว โดยย่อส่วนจากร่างยักษ์กลับมาเป็นขนาดปกติ

แต่ทว่า ร่างเล็ก ๆ นั้นกลับอัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาล

พอฉลาดขึ้น เจ้าคุโร่ก็กลายเป็นลูกสมุนของเจ้าชิโร่ไปโดยสมบูรณ์

มันคอยบินตามต้อย ๆ เรียนรู้วิชาปราณจากลูกพี่ชิโร่อย่างตั้งอกตั้งใจ

“งั้น... คราวนี้ ลองสัมผัสความรู้สึกของการบินบนท้องฟ้าดูบ้างดีไหมนะ...”

ยามาโตะหันไปมองเจ้าคุโร่ตาเป็นมัน

เจ้าคุโร่: “...”

...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold