บทที่ 23 กลิ่นดอกไม้ประหลาด

บทที่ 23 กลิ่นดอกไม้ประหลาด

เด็กน้อยเนื้อตัวมอมแมมพายามาโตะกลับไปที่บ้านของเขา

ตลอดสองข้างทาง กลิ่นหอมประหลาดของดอกไม้ลอยอวลไปทั่ว ผู้คนมากมายที่มีสีหน้าตายด้านต่างพากันจ้องมองยามาโตะและเด็กน้อยเขม็ง

ยามาโตะขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ยามาโตะก็พบว่าสภาพภายในบ้านช่างขัดแย้งกับรูปลักษณ์ภายนอกของเด็กน้อยอย่างสิ้นเชิง บ้านทั้งหลังสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย ดูเหมือนบ้านของครอบครัวปกติทั่วไป

แล้วทำไมเจ้าหนูนี่ถึงดูเหมือนขอทานน้อยแบบนี้ล่ะ?

“เล่ามาสิ เล่าทุกอย่างที่รู้อย่างละเอียดเลยนะ”

ยามาโตะหาเก้าอี้นั่งลงอย่างสบาย ๆ ปลดกล่องไม้ที่สะพายหลังออก แล้วปล่อย ‘เจ้าชิโร่’ ออกมา

“พี่ชาย! พี่ต้องช่วยพวกเราด้วยนะครับ!”

เด็กน้อยคุกเข่าลงกับพื้น ร้องตะโกนเสียงหลง

“ไม่ต้องรีบ ถ้าไม่เล่ารายละเอียดมาก่อน ชั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ”

ยามาโตะดึงตัวเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้ให้ลุกขึ้น

เจ้าชิโร่เองก็เอาหัวดุนเด็กน้อยเบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน

“พี่ชายครับ เรื่องมันเริ่มขึ้นเมื่อครึ่งเดือนก่อน...”

“เมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว เมืองเล็ก ๆ ของพวกเรายังปกติดีอยู่ แต่จู่ ๆ วันหนึ่ง ก็มีดอกไม้สีแดงประหลาดงอกขึ้นมาในบ้านของชาวเมืองอย่างไม่มีสาเหตุ”

“ตอนแรก ผู้คนก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะมันก็แค่ดอกไม้ดอกเล็ก ๆ บางคนก็ดูแลมันอย่างดี บางคนก็ถอนทิ้งไป”

“แต่มันไร้ประโยชน์ครับ วันรุ่งขึ้นดอกไม้แบบเดิมก็จะงอกขึ้นมาใหม่ และตั้งแต่นั้นมา... ทุกคนในเมืองก็เปลี่ยนไป...”

“เล่าต่อสิ”

“พวกเขาเริ่มบูชา ‘เทพบุปผา’ และก่อตั้งลัทธิที่เรียกว่า ‘สาวกแห่งบุปผา’ ขึ้นมา โดยแกนนำคือครอบครัวแรกที่มีดอกไม้นั่นบานในบ้านครับ”

“พวกเขาตั้งกฎขึ้นมาว่า ถ้าดอกไม้ในบ้านใครเหี่ยวเฉา แสดงว่าครอบครัวนั้นลบหลู่เทพบุปผา และต้องเข้ารับ ‘พิธีชำระล้าง’ จากท่านเทพ”

“ในช่วงนั้น กลิ่นดอกไม้จะลอยฟุ้งออกมาจากทุกหลังคาเรือน และก็เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่จิตใจของผู้คนเริ่มสับสน พวกเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แม้กิจวัตรประจำวันจะยังเหมือนเดิม แต่นิสัยใจคอกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน”

“ที่บ้านของผมก็มีดอกไม้นั่นงอกขึ้นมา และครอบครัวของผมก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน...”

เด็กน้อยปาดน้ำตาแล้วเล่าต่อ

“แล้วทำไมเธอถึงไม่ได้รับผลกระทบล่ะ?”

ยามาโตะถาม

“ผม... ผมเป็นหวัดมาครึ่งเดือนแล้วครับ จมูกรับกลิ่นไม่ได้ พอมองเห็นคนอื่นทำตัวแปลก ๆ ผมก็กะว่าจะถอนดอกไม้นั่นทิ้ง แต่คนในบ้านกลับมองผมเหมือนตัวประหลาด แล้วห้ามผมไว้”

“แต่ผมก็ยังหาโอกาสจนได้ คืนหนึ่งผมแอบถอนดอกไม้นั่นทิ้ง และวินาทีนั้นผมก็พบว่าพ่อกับแม่กลับมาเป็นปกติ ไม่ทำตัวแปลก ๆ อีกแล้ว”

“ผมเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง แต่ผ่านไปไม่นาน ดอกไม้ประหลาดนั่นก็โผล่ขึ้นมาอีก พอกลิ่นดอกไม้ลอยมาแตะจมูก แม่ผมก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม...”

“ผมกลัวว่าถ้าขืนถอนดอกไม้ต่อไป พวกคนที่สติหลุดพวกนั้นจะจับได้ ผมเลยหยุด เพราะคนที่ถูกพาไปทำพิธีชำระล้าง... ไม่เคยมีใครได้กลับมาอีกเลย”

“พี่ ‘ซาโตชิ’ เพื่อนบ้านของผม ก็หายไปแบบนั้นเหมือนกัน...”

“วันนั้น ผมแอบวิ่งออกมาดูลาดเลาตามปกติ แล้วก็เจอกับพี่ซาโตชิ ผมตกใจมากที่เห็นพี่เขากลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม”

“ผมเลยถามเขาว่าพี่ถอนดอกไม้ที่บ้านทิ้งเหรอ แต่พี่ซาโตชิบอกว่าเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่บนถนน ทั้งที่จำได้ว่านอนอยู่ที่บ้านแท้ ๆ”

“ผมเลยตามกลับไปดูที่บ้านเขา และก็จริงอย่างที่คิด... บ้านเขาไม่มีดอกไม้นั่นแล้ว”

“และในตอนนั้นเอง พวกชาวเมืองที่โดนครอบงำก็แห่กันมาที่บ้านพี่ซาโตชิ ประกาศว่าครอบครัวพี่ซาโตชิลบหลู่เทพบุปผา ต้องเข้ารับพิธีชำระล้างหลังตะวันตกดิน”

“พี่ซาโตชิงงมาก เขาบอกว่าไม่รู้จักเทพบุปผาอะไรนั่น และครอบครัวเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ครอบครัวเขาพยายามขัดขืน แต่ก็ไร้ผล พวกเขาถูกกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่าสาวกเทพบุปผามัดตัวไว้ และพอฟ้ามืด... พี่ซาโตชิก็หายตัวไป...”

“ตั้งแต่นั้นมา ก็มีคนถูกจับไปทำพิธีเรื่อย ๆ ผมสังเกตเห็นจุดร่วมอย่างหนึ่ง คือดอกไม้ในบ้านของคนพวกนั้นจะหายไปอย่างไร้สาเหตุ”

“ผมสงสัยว่าเจ้าอสูรกินคนนั่นคงกำลัง ‘เลือกอาหาร’ ถ้าดอกไม้บ้านไหนหายไป บ้านนั้นก็จะกลายเป็นอาหารในวันนั้น...”

“จนกระทั่งวันนี้... ครอบครัวผมถูกเลือก ดอกไม้ในบ้านหายไป แล้วพ่อผมก็หลับไม่ตื่น พี่ยามาโตะก็เห็นแล้ว พวกนั้นยืนรอกันอยู่หน้าบ้านผมเต็มไปหมด พอฟ้ามืดเมื่อไหร่ พวกมันคงจะพาผมกับพ่อไปเป็นมื้อเย็นให้สัตว์ประหลาด...”

“พี่ชาย... พี่ต้องช่วยพวกเรานะครับ...”

เด็กน้อยเริ่มคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง ร้องขอความช่วยเหลือจากยามาโตะ

ยามาโตะนวดขมับ รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย ทำไมคนยุคนี้ถึงเอะอะก็คุกเข่ากันง่ายจังนะ?

“บอกให้ลุกขึ้นไง...”

ยามาโตะดึงเด็กน้อยขึ้นมา แล้วปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าให้

“แล้วทำไมต้องทำตัวสกปรกมอมแมมขนาดนี้ด้วย?”

“ผะ... ผมคิดว่า... สัตว์ประหลาดมันคงไม่กินคนที่สกปรก ผมเลยทำให้ตัวเองกับพ่อตัวเปื้อนเข้าไว้...”

“ฉลาดไม่เบาเลยนะเจ้าหนู... แต่เจ้าอสูรตัวนี้ก็น่าสนใจดีแฮะ...”

ยามาโตะคิดในใจ

“เอาล่ะ ไม่ต้องห่วง เธอกับพ่อจะปลอดภัย ไปล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาดซะไป”

ยามาโตะลูบหัวเด็กน้อย

“มะ... ไม่เอาครับ ผมกลัวว่าถ้าล้างตัวสะอาดแล้ว สัตว์ประหลาดจะกินผมจริง ๆ...”

“เด็กโง่ ไม่เชื่อใจพี่รึไง? ช่างเถอะ งั้นไม่ต้องล้างก็ได้”

ยามาโตะไม่ได้ใส่ใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้นัก ยังไงพวกเขาก็เป็นแค่คนแปลกหน้า และเขาก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะกำจัดเจ้าอสูรตัวนั้นในคืนนี้

เขาคิดว่าอสูรตัวนี้น่าสนใจทีเดียว มันใช้กลิ่นดอกไม้สะกดจิตคนทั้งเมือง เปลี่ยนเมืองทั้งเมืองให้กลายเป็นสวนส่วนตัว แล้วค่อย ๆ เลือกกินคนวันละคนสองคน

ยามาโตะเดินไปที่ข้างเตียง ก็พบว่าชายที่นอนอยู่บนเตียงเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยคราบสกปรกจริง ๆ เขารู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของเด็กคนนี้ ที่ทำทุกอย่างเพื่อไขว่คว้าความหวังอันริบหรี่

อันที่จริง ยามาโตะค่อนข้างชื่นชมเด็กคนนี้ คนทั้งเมืองเปลี่ยนไปหมด มีแค่เขาที่ยังปกติ แถมยังสังเกตเห็นรายละเอียดได้มากมายขนาดนี้ เด็กทั่วไปทำไม่ได้แน่ ต้องมีจิตใจที่เข้มแข็งและเป็นผู้ใหญ่พอตัว

เพียงแต่เขาทำได้แค่ร้องขอความเมตตาจากฟ้าดิน แต่กลับไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย

ช่างน่าสิ้นหวังจริง ๆ

“วางใจเถอะ ชั้นจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับเธอกับพ่อแน่นอน...”

ยามาโตะยื่นมือไปลูบหัวเด็กน้อยอีกครั้ง

“พี่ชาย ไม่เป็นไรครับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ขอบคุณพี่มาก เพราะในช่วงเวลานี้ มีแค่พี่คนเดียวที่คุยกับผมแบบปกติ คนอื่น ๆ น่ะ...”

“ไม่ต้องกังวล!”

ยามาโตะเดาว่ากลิ่นดอกไม้พวกนี้คงไม่ได้รุนแรงมากนัก เพราะเขาเองก็สูดดมมันเข้าไปตลอดตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในเมือง แต่กลับไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย

เมื่อคิดได้ดังนั้น ยามาโตะจึงไม่จำเป็นต้องพยายามกลั้นหายใจหรือหลีกเลี่ยงกลิ่นดอกไม้อีกต่อไป

จนกระทั่งความมืดเริ่มโรยตัวลง

ผู้คนกลุ่มหนึ่งก็มาถึงหน้าบ้านของเด็กน้อย

...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold