บทที่ 22 ทำสัญญากับเจ้าคุโร่

บทที่ 22 ทำสัญญากับเจ้าคุโร่

“วัสดุเครื่องแบบกองพิฆาตอสูรนี่ดีจริง ๆ สัมผัสนุ่มสบาย...”

ยามาโตะเอ่ยพลางหยิบเครื่องแบบกองพิฆาตอสูรที่เพิ่งส่งมาถึงขึ้นมาสวมใส่

จากนั้นเขาก็สวมทับด้วยชุดฮาโอริสีขาวเงินที่ตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าชั้นดีเช่นกัน

ทันใดนั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาของยามาโตะก็ดูโดดเด่นขึ้นด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับชนชั้นสูง

“ยามาโตะ ชุดที่เจ้าสวมอยู่ตอนนี้คือเครื่องแบบของกองพิฆาตอสูร ทำจากเส้นใยพิเศษ ระบายอากาศได้ดี กันน้ำ และทนไฟ แม้แต่กรงเล็บและเขี้ยวของอสูรชั้นต่ำก็ไม่สามารถฉีกกระชากชุดนี้ได้”

อุโรโกะดากิ ซาคอนจิกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังกับยามาโตะ

“มิน่าล่ะ ตอนดูอนิเมะในชาติก่อน ต่อให้สู้กันดุเดือดแค่ไหน เสื้อผ้าก็ไม่เคยขาด ที่แท้วัสดุก็สุดยอดขนาดนี้นี่เอง...”

“ถ้าเป็นในชาติก่อน วัสดุแบบนี้น่าจะเอาไปประยุกต์ใช้ในวงการอื่นได้สบาย ๆ”

ยามาโตะกล่าวพลางลูบเนื้อผ้าของชุด

“ต่อไปคือ... ดาบนิชิรินของเจ้า มันจะเปลี่ยนสีไปตามผู้เป็นเจ้าของ และแต่ละสีก็มีคุณสมบัติที่แตกต่างกัน แต่ว่า... ดาบนิชิรินสีเขียวก็ไม่เลวหรอกนะ...”

ยามาโตะก้มมองดาบนิชิรินสีเขียวที่ทำเอาหัวใจเขาเต้นแรง (ด้วยความปวดตับ) มุมปากกระตุกยิก ๆ ไม่หยุด

“เจ้าคืออัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ นี่เป็นภารกิจแรกของเจ้า จงระมัดระวังตัวให้ดี และจงจำไว้เสมอว่าเจ้าคือนักล่าอสูร อย่าได้ละทิ้งความเป็นมนุษย์เด็ดขาด...”

“เข้าใจแล้วครับ”

ยามาโตะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“อ้อ จริงสิ เอาเจ้านี่ไปด้วย ข้าเดาว่าเจ้าคงจะพาเจ้าชิโร่ไปด้วยสินะ”

อุโรโกะดากิหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมา หน้าตาเหมือนกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยงยอดฮิตในชาติก่อนเปี๊ยบ มันสามารถรองรับขนาดตัวของเจ้าชิโร่ตอนย่อส่วนได้อย่างพอดี แถมยังมีช่องให้มองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้ตลอดเวลา

“อาจารย์อุโรโกะดากิ อาจารย์นี่สุดยอดไปเลยครับ ทำของแบบนี้ออกมาได้ด้วย”

ยามาโตะรับกล่องมาพิจารณาดูอย่างละเอียด แล้วเอ่ยชม

“เอาล่ะครับอาจารย์อุโรโกะดากิ ผมต้องออกเดินทางแล้ว ขืนช้ากว่านี้แค่นาทีเดียว อาจจะมีคนต้องสังเวยชีวิตให้อสูรเพิ่มอีกก็ได้”

ยามาโตะหยิบกล่องขึ้นมา อุ้มเจ้าชิโร่ใส่เข้าไปข้างใน แล้วคว้าดาบนิชิรินคู่ใจเดินออกจากบ้านไม้

อุโรโกะดากิและทันจิโร่เดินตามออกมาส่งเขา

“เดี๋ยวก่อน...”

อุโรโกะดากิเรียกยามาโตะไว้ แล้วเดินเข้ามาหา

เขาจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมของยามาโตะให้เรียบร้อย แล้วพยักหน้าเบา ๆ

“เจ้าต้อง... ต้องระวังตัวให้ดีนะ!”

“ครับอาจารย์อุโรโกะดากิ ผมจะระวังตัวครับ!”

ยามาโตะสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยของอุโรโกะดากิ จึงพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น

“ศิษย์พี่ยามาโตะ เดินทางปลอดภัยนะครับ พวกเราจะรอพี่กลับมาที่นี่!”

ทันจิโร่วิ่งเข้ามากอดเอวยามาโตะแน่น พลางเอ่ยลา

“อืม นายเองก็ต้องพยายามเข้านะ!”

ยามาโตะยิ้มและตบไหล่ทันจิโร่เบา ๆ ก่อนจะออกเดินทาง

“ขอให้ยามาโตะคุงโชคดีมีชัยในการศึก!”

...

เมื่อเดินออกจากภูเขาสากิริ ยามาโตะก็รู้สึกใจหายวูบขึ้นมาเล็กน้อย

“ยังไงซะ ก็อยู่ด้วยกันมาปีกว่าแล้วนี่นะ...”

ยามาโตะถอนหายใจ

เจ้าชิโร่ในกล่องไม้ดูเหมือนจะรับรู้อารมณ์หม่นหมองของยามาโตะได้

มันมุดออกมาจากกล่อง ไต่ขึ้นมาบนไหล่ของยามาโตะ แล้วเอาหัวถูไถแก้มเขาเบา ๆ ก่อนจะเลียหน้าเขาหนึ่งที

ราวกับจะบอกว่า

“อย่าเศร้าไปเลย เจ้านายยังมีหนูอยู่นะ”

“รู้แล้ว ๆ ขอบใจมากนะ ชั้นก็แค่บ่นไปงั้นแหละ อยู่โลกนี้มาเกือบสองปีแล้ว ก็พอจะเข้าใจสัจธรรมแหละว่าคนเราพอโตขึ้น การจากลามันก็เป็นเรื่องธรรมดา”

“แต่โชคดีนะ ที่ตอนนี้ชั้นมีแกอยู่...”

ยามาโตะยิ้มและลูบหัวเจ้าชิโร่ แล้วเบนสายตาไปมองเจ้า ‘คุโร่’ อีกากาสุกาอิที่กำลังบินโฉบเฉี่ยวอย่างอิสระอยู่บนท้องฟ้า

“คุโร่ ลงมาหน่อยสิ ชั้นมีเรื่องจะคุยด้วย”

ยามาโตะกวักมือเรียกเจ้าคุโร่

แต่เจ้าคุโร่ดูล้า ๆ กลัว ๆ ไม่กล้าลงมา เพราะในใจลึก ๆ มันกลัวเจ้าชิโร่ แต่สุดท้ายมันก็กัดฟันข่มความกลัว บินลงมาเกาะตรงหน้ายามาโตะ แล้วร้องว่า “ก๊า... ก๊า... นาคากาวะ ยามาโตะ มีอะไร มีอะไร?”

ยามาโตะแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

“อยากกินเจ้านี่ไหม?”

‘ยาชำระไขกระดูก’ เม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของยามาโตะ

เจ้าคุโร่สูดดมกลิ่นหอมเย้ายวนที่แผ่ออกมาจากเม็ดยา พลางจ้องมองตาไม่กะพริบ

จังหวะที่เจ้าคุโร่กำลังจะงับยาชำระไขกระดูก สัญญาฉบับหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมืออีกข้างของยามาโตะ เขาจัดการผูกมัดเจ้าคุโร่เป็นสัตว์เลี้ยงอย่างรวดเร็ว

“ก๊า... ก๊า... นาคากาวะ ยามาโตะ... แกทำอะไรกับข้า แกทำอะไรกับข้า...”

เจ้าคุโร่ร้องลั่น

“ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย คุโร่ เอ้า นี่ของแกทั้งหมดเลย”

ยามาโตะหยิบยาชำระไขกระดูกออกมาอีก 5 เม็ด วางกองไว้ตรงหน้ามัน

เจ้าคุโร่ถึงกับกลืนน้ำลายเอือก ยาชำระไขกระดูกไม่เพียงแค่มีกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย แต่ยังกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวมันอย่างรุนแรง

เสียงในหัวพร่ำบอกให้มันรีบกินยาพวกนี้เข้าไปซะ

จิตใจของเจ้าคุโร่ต่อสู้กันอย่างหนักหน่วง แต่ความหวาดระแวงที่มีต่อยามาโตะในตอนแรกก็ค่อย ๆ เลือนหายไปเมื่อยาชำระไขกระดูกเข้าปาก

“ยามาโตะ... เจ้านาย... คุโร่อยากกินอีก...”

หลังจากกินยาชำระไขกระดูกเข้าไป ตัวของเจ้าคุโร่ก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กรงเล็บและจงอยปากก็ดูดุดันแหลมคมขึ้นด้วย

“ไม่เลว ดูเหมือนสัญญาจะมีผลแล้วสินะ...”

ยามาโตะคิดในใจ

“ไม่ต้องรีบ วันนี้แกย่อยยาพวกนี้ให้หมดก่อน ดูดซับฤทธิ์ยาให้เต็มที่”

จากนั้นเขาก็ตรวจสอบข้อมูลของเจ้าคุโร่

ชื่อ: คุโร่ สายพันธุ์: อีกากาสุกาอิ พรสวรรค์: สัมผัสทิศทาง, พูดภาษามนุษย์ คำอธิบาย: นี่คืออีกาที่มีสติปัญญาสูง ซึ่งได้รับการเพาะเลี้ยงโดยองค์กรพิเศษ

“พรสวรรค์พวกนี้ อีกากาสุกาอิทุกตัวก็น่าจะมีเหมือนกันหมดแหละมั้ง...”

เขามองเจ้าคุโร่ที่ตอนนี้ตัวใหญ่เท่าเหยี่ยว แล้วก็อดผิดหวังเล็ก ๆ ไม่ได้

“ตัวเล็กไปหน่อยแฮะ... กินยาชำระไขกระดูกไปตั้ง 5 เม็ด ยังตัวแค่นี้ แบกชั้นไม่ไหวหรอก...”

“จะใช้ ‘ปราณแห่งสัตว์ป่า’ ตอนนี้เลยดีไหมนะ...”

ยามาโตะใคร่ครวญดูแล้วตัดสินใจว่ายังไม่ใช้ดีกว่า เพราะ ‘ปราณแห่งสัตว์ป่า’ เหลือโอกาสใช้อีกแค่ 2 ครั้ง ถ้าใช้กับเจ้าคุโร่ตอนนี้แล้วไม่ได้ผล ก็เท่ากับเสียของฟรี ๆ

ยามาโตะตัดสินใจว่าจะใช้กับเจ้าคุโร่ในวันพรุ่งนี้

“เอาล่ะ คุโร่กับชิโร่ จากนี้ไปพวกแกเป็นเพื่อนกันนะ ชิโร่ แกช่วยสอน ‘ปราณแห่งสัตว์ป่า’ ให้คุโร่หน่อยสิ ให้มันคุ้นเคยไว้ล่วงหน้า”

เจ้าชิโร่พยักหน้า จากนั้นหนึ่งอีกากับหนึ่งจิ้งจอกก็เริ่มส่งเสียงคุยกันจ้อกแจ้ก

“อิ๊ง”

“ก๊า”

...

“ช่างเป็นคู่หูตัวป่วนจริง ๆ...”

“แต่ก็ดีเหมือนกัน การเดินทางจะได้ไม่น่าเบื่อ”

และแล้ว ยามาโตะก็เดินทางมาถึงเมืองเป้าหมายตามคำบอกทางของเจ้าคุโร่

เมื่อมาถึงตัวเมือง...

ยามาโตะรู้สึกว่าผู้คนในเมืองนี้ดูแปลกไป

มีกลิ่นอายแห่งความตายจาง ๆ ลอยอบอวล แม้ตามท้องถนนจะดูคึกคัก แต่กลับไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวา และมีความโศกเศร้าปกคลุมไปทั่วบรรยากาศ

“หือ? ดูเหมือนจะมีหลายสายตากำลังจับจ้องชั้นอยู่...”

“หรือจะเป็นเจ้าอสูรตัวนั้น?”

ยามาโตะตั้งข้อสงสัยในใจ

ในเมืองนี้มีดอกไม้บานสะพรั่งเต็มไปหมด ยามาโตะไม่รู้ว่าเป็นดอกไม้อะไร แต่ดูเหมือนชาวเมืองจะรักดอกไม้ชนิดนี้มาก ปลูกกันไว้แทบทุกบ้าน

ทันใดนั้น...

เด็กผู้ชายคนหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากฝูงคน ชนเข้ากับยามาโตะอย่างจัง

“พี่ชาย! รีบ... รีบหนีไปเร็วเข้า... ไม่งั้นพี่จะกลายเป็นแบบพวกเขานะ...”

เด็กน้อยเนื้อตัวมอมแมมพยายามฉุดลากยามาโตะ พยายามไล่ให้เขาหนีไป

“ไม่เป็นไรนะ บอกพี่สิ หนูเห็นอะไรมาเหรอ? ไม่ต้องกลัวนะ พี่มาที่นี่เพื่อจัดการกับเจ้านั่น...”

ยามาโตะพูดอย่างใจเย็น

“จริงเหรอฮะ? พี่ชาย... พี่มาฆ่าปีศาจกินคนตัวนั้นจริง ๆ เหรอฮะ?”

เด็กน้อยถามด้วยความประหลาดใจ

“ใช่แล้ว แต่หนูต้องบอกพี่ก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ พี่ถึงจะหาวิธีจัดการกับปีศาจกินคนนั่นได้”

“พี่ชาย งั้นไปที่บ้านผมก่อนเถอะฮะ”

เด็กน้อยพายามาโตะไปที่บ้านของเขา

ตลอดทาง...

กลิ่นดอกไม้หอมฟุ้งตลบอบอวล และยามาโตะก็เหมือนจะได้คำตอบบางส่วนในใจแล้ว...

...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold