บทที่ 21 เริ่มต้นภารกิจ
บทที่ 21 เริ่มต้นภารกิจ
บทที่ 21 เริ่มต้นภารกิจ
สิบสี่วันผ่านไปนับตั้งแต่ยามาโตะผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้าย
เช้าตรู่ของวันนี้
ยามาโตะเริ่มสอนวิชาดาบให้กับทันจิโร่
เพราะเขารู้ดีว่าอีกไม่นานเขาคงต้องจากไปเป็นเวลานานเพื่อทำภารกิจที่กองพิฆาตอสูรมอบหมาย
ถ้าจะรอให้กลับมาสอนทีหลัง ก็คงไม่มีเวลาแล้ว
ยามาโตะมีความประทับใจที่ดีต่อทันจิโร่ผู้เป็นตัวเอก แม้บางครั้งหมอนี่จะดูใจดีเกินเหตุไปบ้างในบางเรื่อง แต่คนเราก็ย่อมมีนิสัยแตกต่างกันไป
ยามาโตะไม่ได้คิดจะก้าวก่ายหรือมองเขาเปลี่ยนไป เขาเพียงแค่ทำหน้าที่ในฐานะ ‘ศิษย์พี่’ ให้ดีที่สุดเท่านั้น
และยังถือเป็นการช่วยแบ่งเบาภาระของอาจารย์อุโรโกะดากิด้วย
“ทันจิโร่ นายออกแรงผิดแล้ว มันต้องแบบนี้ จับดาบนิชิรินตรงนี้...”
“ท่ายืนก็ผิด ช่วงล่างนายไม่มั่นคง ส่งแรงไม่ได้ ยืดหลังให้ตรง...”
“งุ่มง่ามชะมัด! ดูชั้นนี่ โฟกัสจุดส่งแรงของชั้น...”
ยามาโตะแก้ท่าทางให้ทันจิโร่เดี๋ยวก็ตรงนั้น เดี๋ยวก็ตรงนี้
เขาทำให้ดูเป็นตัวอย่างพร้อมกับชี้จุดที่ผิดพลาดไปด้วย
“ไม่นึกเลยว่าการสอนคนมันจะเหนื่อยขนาดนี้...”
“แถมยิ่งสอนยิ่งหงุดหงิด อยากจะแย่งดาบมาแล้วหวดสั่งสอนให้รู้แล้วรู้รอด...”
เมื่อเห็นทันจิโร่ทำผิดอีกครั้ง เส้นเลือดที่ขมับของยามาโตะก็ปูดโปน สีหน้าเริ่มดุดันขึ้นเรื่อย ๆ
“การลงไม้ลงมืออาจจะไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป มันอาจจะช่วยให้จำแม่นขึ้นก็ได้ แถมมียาของอาจารย์อุโรโกะดากิอยู่ เดี๋ยวก็หาย...”
“แต่อาจารย์อุโรโกะดากิ...”
ยามาโตะหันไปมองอุโรโกะดากิ ซาคอนจิ
อุโรโกะดากิเองก็เข้าใจความคิดของยามาโตะดี เขาทำได้เพียงส่งสายตาจนปัญญาไปให้ทันจิโร่ ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น
ในใจคิดว่า ‘ในที่สุดก็มีคนเข้าใจความเหนื่อยยากของคนเป็นครูสักที...’
เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของยามาโตะก็เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาทีละน้อย
ทันจิโร่ที่กำลังฝึกซ้อมอยู่...
อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบจนตัวสั่น
“อันตราย... มีรังสีอำมหิต...”
ทันจิโร่มองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง แต่ก็เห็นเพียงยามาโตะที่ถือไม้เรียวเดินยิ้มเข้ามาหาเขา
“สะ... ศิษย์พี่ยามาโตะ... จะ... จะทำอะไรน่ะครับ...”
ทันจิโร่สัมผัสได้ถึงความประสงค์ร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น จึงอดถามออกมาไม่ได้
“ศิษย์น้องทันจิโร่ นี่ไม่ใช่ความผิดของชั้นนะ ชั้นเองก็เคยผ่านจุดนี้มาเหมือนกัน ถึงได้เก่งเร็วขนาดนี้ไงล่ะ... ฮิฮิฮิ...”
เมื่อเห็นยามาโตะเดินเข้ามาใกล้ ทันจิโร่ก็ตะโกนลั่น “อาจารย์อุโรโกะดากิ ช่วยด้วยครับ! ศิษย์พี่ยามาโตะจะฆ่าผมแล้ว!”
“ฮิฮิฮิ ร้องไปเถอะ ร้องให้คอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยนายหรอก เป็นเด็กดีซะเถอะ ศิษย์พี่ทำไปเพราะหวังดีนะ และนี่ก็เป็นกฎของสำนักเราด้วย...”
ยามาโตะรู้สึกสะใจไม่น้อยที่เห็นทันจิโร่ร้องขอชีวิต แต่เขาไม่คิดจะปล่อยทันจิโร่ไปง่าย ๆ หรอก
และแล้ว...
ตลอดครึ่งค่อนวัน...
เสียงกรีดร้องโหยหวนของทันจิโร่ก็ดังก้องไปทั่วภูเขาสากิริ
อุโรโกะดากิ ซาคอนจิที่อยู่ภายในบ้านไม้ทำเพียงแค่หยิบสำลีมาอุดหู
ปากก็พึมพำว่า “ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น... มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น...”
แต่หลังจากผ่านการทรมานไปครึ่งวัน ผลลัพธ์ที่ได้กลับยอดเยี่ยม ทันจิโร่ดูตั้งใจฝึกซ้อมมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และสมาธิของเขาก็จดจ่ออยู่กับการฝึกเพียงอย่างเดียว
“อื้ม... แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย ศิษย์น้อง เป็นแบบนี้แต่แรกก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ? ต้องให้ลงไม้ลงมืออยู่เรื่อย ดูสิ ตัวเขียวช้ำไปหมดแล้ว ศิษย์พี่ปวดใจนะเนี่ย”
ยามาโตะกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ยังไงซะ อาจารย์อุโรโกะดากิก็เคยสอนนายมาแบบนี้ อัจฉริยะสร้างได้ด้วยวินัยที่เคร่งครัด นายไม่ได้มีสูตรโกงให้เก่งทางลัดแบบชั้นนี่นา ถ้าชั้นไม่มีสูตรโกง ก็คงต้องโดนทรมานเหมือนนายตอนนี้แหละ แต่ชั้นจะไม่บ่นหรอกนะ เพราะโลกนี้มันอันตราย...”
ยามาโตะถอนหายใจ
แม้เขาจะลงมือหนักไปหน่อย แต่ผลลัพธ์ก็น่าพอใจ แทนที่จะปล่อยให้ทันจิโร่ไปเสี่ยงตายในภารกิจข้างหน้า สู้เคี่ยวเข็ญให้แข็งแกร่งตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า จะได้บาดเจ็บน้อยลงเวลาเจออสูรโหด ๆ
ตอนดูอนิเมะในชาติก่อน ทันจิโร่มักจะกลับมาจากภารกิจในสภาพสะบักสะบอม แล้วก็ต้องรีบไปทำภารกิจต่อไปทั้งที่แผลยังไม่หายดี เจ็บซ้ำเจ็บซ้อน ต่อให้เป็นอมตะก็คงช้ำในตายเข้าสักวัน
“ทันจิโร่ นายโกรธชั้นไหม?”
ยามาโตะถามเสียงเข้ม
“ศิษย์พี่ ผมไม่โกรธหรอกครับ ผมรู้ว่าพี่ทำเพื่อตัวผมเอง...”
ทันจิโร่ตอบเสียงหอบ
“ดีมาก ทันจิโร่ จากนี้ไปจงจำไว้... อยู่ที่นี่ ต่อให้นายบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน นายก็ไม่ตาย แต่ถ้าก้าวออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่ ถ้านายอ่อนแอกว่าอสูรแม้แต่นิดเดียว หรือพลาดพลั้งเพียงก้าวเดียว ความตายคือสิ่งเดียวที่รอนายอยู่!”
“นายต้องนึกถึงน้องสาวของนาย นึกถึงความหวังของนายว่าคืออะไร!”
เมื่อได้ฟังคำพูดของยามาโตะ ทันจิโร่ก็นิ่งคิด
“ความหวังของผม... ความหวังของผมคือ... การทำให้เนซึโกะกลับมาเป็นมนุษย์!”
“ใช่แล้ว! ความหวังของผมคือการช่วยให้เนซึโกะกลับมาเป็นมนุษย์!”
ทันจิโร่ตะโกนก้อง
“เยี่ยม! จงจดจำความหวังนี้ไว้ให้ขึ้นใจ แต่ตอนนี้นายยังอ่อนแอมาก ดังนั้นนายต้องเข้มงวดกับตัวเอง ต้องใจร้ายกับตัวเอง ไม่อย่างนั้นนายอาจจะไม่ได้อยู่เห็นวันที่น้องสาวกลับมาเป็นมนุษย์ก็ได้”
“เข้าใจไหม?”
ยามาโตะถาม
“เข้าใจครับ!”
ทันจิโร่ตอบรับเสียงดังฟังชัด
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ตั้งแต่ยามาโตะกลับมา อุโรโกะดากิก็เอาแต่สนใจยามาโตะ จนทำให้การฝึกหย่อนยานลงไปบ้าง
ในตอนนี้ ทันจิโร่รู้สึกละอายใจจึงกัดริมฝีปากแน่น และตั้งใจฝึกฝนให้หนักยิ่งขึ้น
เมื่อเห็นทันจิโร่เป็นเช่นนี้ ยามาโตะก็รู้ว่าเขากลับมาเป็นทันจิโร่คนเดิมเหมือนในชาติก่อนแล้ว
จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในบ้านและนั่งขัดสมาธิข้าง ๆ อุโรโกะดากิ
“เด็กคนนี้ ทันจิโร่... ช่วงนี้เขาดูหย่อนยานไปจริง ๆ นั่นแหละ”
“เจ้าทำได้ดีมาก...”
อุโรโกะดากิเอ่ยชม
“อืม... นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมทำให้เขาได้ก่อนจะออกไปทำภารกิจ...”
ยามาโตะตอบ
“นักล่าอสูรที่เดินทางไปพร้อมกับอสูร ย่อมต้องเผชิญกับอันตรายและการไม่ยอมรับมากมาย ยามาโตะ... ข้าหวังว่าเมื่อถึงเวลานั้น เจ้าจะช่วยเขา ไม่ให้เด็กจิตใจดีคนนี้ต้องสิ้นหวัง...”
“ครับ อาจารย์อุโรโกะดากิ”
ยามาโตะมองดูร่างที่กำลังฝึกซ้อมอย่างขะมักเขม้นอยู่ข้างนอก แล้วพยักหน้ารับ
“ดีแล้ว... ดีแล้ว...”
อุโรโกะดากิถอนหายใจ
แล้วทั้งสองก็ตกอยู่ในความเงียบ
ทันใดนั้นเอง...
“ก๊า... ก๊า...”
เสียงอีกาคุโร่ร้องดังขึ้น
จากนั้น อีกากาสุกาอิ ‘คุโร่’ ก็บินเข้ามาในบ้านไม้และส่งเสียงร้องบอกยามาโตะ “นาคากาวะ ยามาโตะ มีคำสั่งใหม่: จงมุ่งหน้าไปยังเมืองเล็ก ๆ ทางตะวันออกเฉียงใต้ ที่นั่นมีคนหายสาบสูญทุกวัน จงค้นหาอสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองและสังหารมันซะ นาคากาวะ ยามาโตะ โปรดระวังตัวด้วย!”
“นี่คืองานแรกของเจ้าในฐานะนักล่าอสูร!”
ยามาโตะพยักหน้า มือกระชับดาบนิชิรินแน่น แต่อุโรโกะดากิกลับเงียบลง
และในเวลานี้เอง ระบบของยามาโตะก็ส่งเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น...
...