บทที่ 34: จดหมายท้าประลอง?

"คืนนี้ถ้าหิวก็ลงไปกินข้าวได้นะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะจ่ายให้"

ในห้องพักชั้นสองของร้านหม้อใหญ่รั่ว นิมฟาดอร่า ท็องส์กำลังพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ช่วงบ่ายน่าจะมีนกฮูกมาส่งจดหมายถึงนาย จำไว้นะ ไม่ว่ายังไงก็ห้ามย่างมันกินเด็ดขาด! แค่รับจดหมายแล้วปล่อยมันไปก็พอ…"

เธอหายตัวกลับไปก็หลังจากแน่ใจแล้วว่าโกคูเข้าใจทุกอย่างที่เธอบอก

เธอต้องกลับไปรายงานและเบิกเงินจากรูฟัส สคริมเจอร์ เพราะเงินที่เขาให้มาไม่พอ แถมเธอก็ควักเงินตัวเองจ่ายจนหมดตัวแล้วด้วย

"ถ้าฉันเรียนท่านั้นได้ก็คงดีสิ" โกคูมองนิมฟาดอร่า ท็องส์หายตัวไปต่อหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความสนใจ

เขาสังเกตตั้งแต่เช้าแล้วว่า คนที่เรียกตัวเองว่าพ่อมดแม่มดในที่นี่ต่างก็หายตัวได้ทันทีแบบนี้

เขาคิดว่าท่านี้ถ้าได้ใช้ตอนต่อสู้ก็น่าจะมีประโยชน์มาก เลยอยากเรียนรู้เหมือนกัน

เขาสนใจทุกอย่างที่จะช่วยให้ตัวเองเก่งขึ้นได้

"ถึงเวลาฝึกแล้ว!"

ตอนเช้าเสียเวลาไปกับการเดินซื้อของตั้งนาน ช่วงบ่ายเขาก็เลยต้องฝึกให้หนักขึ้นชดเชย

เพราะพรุ่งนี้ เขาต้องไปประลองกับดัมเบิลดอร์ คนที่แข็งแกร่งที่สุดที่นี่ จะขี้เกียจไม่ได้เด็ดขาด

จริงๆ แล้ว จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมการเตรียมตัวไปประลองกับดัมเบิลดอร์ต้องไปซื้อของแปลกๆ ตามถนนแบบนั้นด้วย

แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้าคิดไม่ออก ก็แค่ไม่คิด เขาเป็นแบบนั้นมาตลอด

เขายกเตียงไม้ขนาดใหญ่ในห้องขึ้นมาวางบนหลัง แล้วก็เริ่มวิดพื้นด้วยนิ้วเดียว

เตียงไม้นี่เบาไปหน่อยสำหรับเขา แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรใช้ฝึก

จริงๆ เขาอยากออกไปฝึกข้างนอก แต่ก่อนพี่สาวคนนั้นจะไป เธอบอกไว้ชัดเจนว่า ห้ามออกไปไหน ต้องอยู่ในห้อง

เพราะถ้าเขาหายตัวไปไหน แล้วเธอหาไม่เจอในตอนเช้า จะพาไปขึ้นรถไฟไม่ทัน

โกคูเลยฝึกอยู่ในห้องตลอดช่วงบ่าย

โชคดีที่ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมธรรมดา แต่เป็นโรงแรมเวทมนตร์

ถ้าเป็นโรงแรมทั่วไป เสียงฝึกของเขาน่าจะทำให้โดนเคาะประตูร้องเรียนไปหลายรอบแล้ว

แม้ภายนอกร้านหม้อใหญ่รั่วจะดูเก่าและทรุดโทรม แต่ทุกห้องล้วนมีเวทมนตร์เสริมความแข็งแรงและป้องกันเสียง

เพราะแขกพ่อมดแม่มดที่มาพัก ก็ชอบทำเสียงดังในห้องเหมือนกัน

หกโมงเย็น พอโกคูเริ่มหิวอีกครั้ง กำลังจะลงไปหาอะไรกินพอดี

จู่ๆ นกฮูกสีเทาก็บินเข้ามาทางหน้าต่าง

มันร่อนลงบนโต๊ะ วางซองจดหมายสีเหลืองอ่อนลง แล้วไม่ยอมไปไหน มองเขาด้วยสายตาเหมือนรออะไรบางอย่าง

โกคูมองนกฮูก แล้วนึกถึงคำเตือนของนิมฟาดอร่า ท็องส์ ก็เลยพยายามห้ามใจไม่คว้าตัวมันมาย่าง

เขาจ้องนกฮูกกลับไปแบบงงๆ

พอนกฮูกเห็นว่าเขาไม่ขยับ มันก็เบะปาก (เท่าที่นกจะทำได้) อย่างดูแคลน แล้วสยายปีกบินหนีออกไป

โกคูเดินไปหยิบซองจดหมายขึ้นมา

ตอนฝึกกับผู้เฒ่าเต่า เขาไม่ได้แค่ฝึกร่างกายเท่านั้น แต่ยังสอนวิชาการพื้นฐานด้วย

เขาเรียนรู้การนับเลขและอ่านหนังสือในช่วงเวลานั้น

แม้จะเรียนแค่ปีเดียว ซึ่งไม่พอให้เขาอ่านทุกคำได้ แต่เขาก็พอจะเข้าใจภาพรวม

แม้ตัวอักษรบนซองจะดูไม่คุ้นเลย แต่เขากลับเข้าใจได้โดยไม่ต้องแปล

มันประหลาดมาก!

เหมือนกับตอนอยู่ใน "พื้นที่สีขาว" เขาก็สามารถเข้าใจคำที่เขียนบนประตูต่างๆ ได้ทันที

เขาไม่ได้คิดอะไรให้มาก เพราะสำหรับเขา เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ

โกคูอ่านหน้าซองจดหมาย "ถึงคุณซุนโกคู ชั้นสอง ร้านหม้อใหญ่รั่ว ห้อง 203"

เขาแกะซองจดหมาย หยิบจดหมายด้านในออกมาอ่านรอบหนึ่ง

โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์

อาจารย์ใหญ่ : อัลบัส ดัมเบิลดอร์

(เหรียญตราแห่งเมอร์ลินชั้นหนึ่ง, พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่, หัวหน้าผู้วิเศษ อิสรชนสูงสุด สมาพันธรัฐพ่อมดนานาชาติ, ผู้นำศาลสูงวิเซ็นกาม็อต)

เรียน คุณซุนโกคู

เรามีความยินดีที่จะแจ้งให้คุณทราบว่าโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์

รับคุณเข้าเรียนในปีนี้ ที่แนบมาพร้อมกันนี้คือ รายการหนังสือและของใช้จำเป็น

โรงเรียนเปิดวันที่ 1 กันยายน

ขอแสดงความนับถือ

มิเนอร์ว่า มักกอนนากัล

รองอาจารย์ใหญ่

"เอ๊ะ? มันหมายความว่ายังไงเนี่ย?"

โกคูเกาหัว เขาอ่านออกทุกคำ แต่พอเอามารวมกันกลับไม่เข้าใจความหมายเลย

"อ้อ! เข้าใจแล้ว! นี่คือจดหมายท้าประลองจากพ่อมดชื่อดัมเบิลดอร์!"

พอเขานึกถึงเรื่องที่มีคนในโลกของเขาเคยบอกว่า ถ้าต้องการจะประลองต้องส่ง "จดหมายท้าประลอง" ล่วงหน้าก่อน เขาก็เข้าใจทันที

เขากำลังจะไปประลองกับดัมเบิลดอร์พรุ่งนี้ วันนี้ก็เลยได้จดหมายท้าประลอง

รายชื่อของดัมเบิลดอร์กับเขาก็อยู่ในจดหมาย

สถานที่ก็คือฮอกวอตส์ ซึ่งก็อยู่ในนั้นด้วย

ส่วนมิเนอร์ว่า มักกอนนากัลที่ลงชื่อท้ายจดหมาย เขาคิดว่าเธอคงเป็นกรรมการตัดสิน

พอเข้าใจแล้ว โกคูก็เก็บจดหมายไว้ แล้วเดินลงไปกินข้าวเย็นอย่างอารมณ์ดี

อาหารของร้านหม้อใหญ่รั่วก็เข้าสู่ภาวะวิกฤตอีกครั้ง ทอมจึงต้องไปหาวัตถุดิบเพิ่มจากข้างนอกเข้ามาเพิ่ม

หลังจากกินข้าวเย็นอิ่ม โกคูก็นอนหลับอย่างสุขใจ และเมื่อเขาตื่นขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองมาอยู่ใน "พื้นที่สีขาว" อีกแล้ว

เขาขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูที่มีคำว่า "แฮร์รี่ พอตเตอร์" แล้วก็เดินออกมายังห้องพักชั้นสองของร้านหม้อใหญ่รั่ว

เขาฝึกออกกำลังกายตามปกติไปครึ่งชั่วโมง ก่อนจะลงมากินข้าวเช้า

ระหว่างกินอยู่ นิมฟาดอร่า ท็องส์ก็เดินเข้ามาในร้าน

แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้มาคนเดียว มีชายหญิงอีกคู่เดินตามมาด้วย ทั้งสามมุ่งตรงมาที่โต๊ะของโกคู

ผู้ชายถือกล้องถ่ายรูปทรงโบราณ ส่วนผู้หญิงถือสมุดโน้ตกับปากกาขนนก

"โกคู นี่คือริต้า สกีตเตอร์ นักข่าวพิเศษจากหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ต แล้วก็ตากล้องของเธอชื่อแองกัส วอล์กเกอร์"

"พวกเขามาขอสัมภาษณ์นายเรื่องที่นายช่วยจับพ่อมดศาสตร์มืด อเล็กซ์ นีล" ท็องส์แนะนำทั้งสองคนให้รู้จัก แต่สีหน้าเธอดูไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

"ฉันต้องพาเขาไปสถานีคิงส์ครอสเร็วๆ นี้ ยังไงก็ช่วยรีบหน่อยนะ"

ที่แท้ หลังจากที่คอร์นีเลียส ฟัดจ์ รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ รู้ว่าพ่อมดศาสตร์มืดอาชญากรระดับนานาชาติอย่างอเล็กซ์ นีล ถูกจับได้โดยมือปราบมาร เขาก็สั่งให้จัดการสัมภาษณ์ครั้งนี้ขึ้น

จุดประสงค์เขาก็ชัดเจน ใช้ข่าวนี้เสริมภาพลักษณ์ของกระทรวงเวทมนตร์ และยกระดับชื่อเสียงของตัวเอง

เพื่อจะได้มีอำนาจบริหารกระทรวงเวทมนตร์มากขึ้น

ท็องส์ไม่ได้ต่อต้านการสัมภาษณ์โกคูหรอก แต่ที่เธอไม่ชอบก็คือริต้า สกีตเตอร์ คนนี้ต่างหาก

เพราะเธอรู้นิสัยของนักข่าวคนนี้ดี อีกฝ่ายไม่มีจรรยาบรรณ สร้างข่าวปลอม ปั่นกระแส ใส่สีตีไข่เกินจริง

เธอเดาได้เลยว่า ผลลัพธ์ของสัมภาษณ์นี้จะต้องบิดเบือนจากความจริงแน่นอน

และ... มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

ปากกาขนนกของริต้า สกีตเตอร์แต่งเรื่องเก่งยิ่งกว่าใคร

ผลงานที่ออกมาก็กลบความจริงเกี่ยวกับโกคูจนเกือบหมด แล้วไปเน้นย้ำความเก่งของมือปราบมารแทน

……….