บทที่ 16: โลกตกอยู่ในอันตราย!

บารอนสตรักเกอร์เห็นแบบนั้นก็อยากจะควบคุมแม็กนีโต้ไซบอร์กให้หลบ แต่ระบบช่วยวิเคราะห์อัจฉริยะประเมินแล้วว่าลำแสงนั่นมันเร็วเกินไป แถมรัศมีก็กว้างมาก

ด้วยความเร็วของแม็กนีโต้ไซบอร์ก ต่อให้พยายามหลบเต็มกำลังยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

วิธีเดียวคือต้องเรียกโลหะนับหมื่นตันมากองรวมกันข้างหน้า ใช้เป็นโล่กันกระสุนก่อน เพื่อชะลอความแรง แล้วค่อยหาจังหวะหลบ

แต่โชคร้าย จินตนาการสวยงามก็จริง แต่ความจริงมันโหดร้าย

เพราะลำแสงมันแรงจัด กำแพงเหล็กนับหมื่นตันที่ตั้งใจใช้เป็นโล่ไม่สามารถชะลอพลังโจมตีได้เลย

ผลคือลำแสงพุ่งทะลุกำแพงเหล็กหนาอย่างง่ายดาย

แล้วมันก็พุ่งไปโดนแม็กนีโต้ไซบอร์กที่ลอยอยู่กลางอากาศ กำลังจะเปลี่ยนทิศหลบพอดีเป๊ะ

หลังจากโดนลำแสงเข้าไป แม็กนีโต้ไซบอร์กก็กลายเป็นอากาศธาตุไปเลย

"บนโลกนี้มีสัตว์ประหลาดน่ากลัวขนาดนี้ด้วยเหรอ..."

ในฐานบัญชาการที่โซโคเวีย บารอนสตรักเกอร์ที่เห็นหน้าจอเปลี่ยนเป็นภาพลายหิมะก็นั่งทรุดลงบนเก้าอี้ สีหน้าตกตะลึง พึมพำออกมาเบาๆ

ทางฝั่งวูล์ฟเวอรีน ตอนที่เห็นลิงยักษ์ที่แปลงร่างจากโกคูตัวน้อยจัดการแม็กนีโต้ไซบอร์กได้ด้วยการยิงลำแสงจากปากเพียงครั้งเดียวก็ดีใจสุดๆ

แต่พอกำลังจะปรากฏตัวออกมา แล้วตะโกนเรียกโกคูตัวให้กลับร่างปกติเพื่อจะได้ไปหาศาสตราจารย์ X กับคนอื่น สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที

เพราะหลังจากจัดการแม็กนีโต้ไซบอร์กต้เสร็จ ลิงยักษ์ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น แต่มันกลับแหกปากคำรามขึ้นฟ้า แล้วมุ่งหน้าขึ้นเหนือแทน

ทุกอย่างที่ขวางทางลิงยักษ์ถูกทำลายยับเยิน มันเหมือนสัตว์ประหลาดคลั่งที่ไร้สติ เต็มไปด้วยความหงุดหงิด และมีแต่คำว่า "ทำลาย" อยู่ในสายตา

"เขาคลั่งไปแล้ว!"

วูล์ฟเวอรีนเห็นลิงยักษ์ที่กลายร่างจากโกคูตัวน้อย ตาแดงฉาน พังทุกอย่างแบบไม่เลือก

เขาร้อนใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ร่างกายเขาแก่ลง แถมพลังฟื้นฟูก็ลดลงอย่างหนัก ต่อให้เป็นตอนยังหนุ่มเต็มกำลังก็คงโดนลำแสงจากปากยิงทีเดียวดับ

เขาเลยทำได้แค่หยิบกระบองวิเศษของโกคูที่หล่นตอนแปลงร่างขึ้นมา แล้วค่อยๆ ตามหลังไปอย่างระวัง หวังว่าโกคูจะกลับมาเป็นปกติได้เอง

โชคดีที่รัฐนิวเม็กซิโกกว้างใหญ่และคนก็น้อย ที่ที่พวกเขาสู้กันก็ห่างจากเมืองใหญ่ ถ้าไม่อย่างนั้น ด้วยพลังทำลายของลิงยักษ์ เมืองคงหายไปในไม่กี่นาที

รถที่ขับผ่านแล้วเห็นลิงยักษ์คลั่งต่างก็เบรกหัวทิ่มแล้วกลับรถหนีทันที

แต่ก่อนจะหนี พวกเขาก็ไม่ลืมหยิบมือถือมาถ่ายรูปถ่ายวิดีโอ แล้วเอาไปลงเฟซบุ๊กก่อน

ผลก็คือ ไม่นานข่าว "ลิงยักษ์คลั่งบุกนิวเม็กซิโก" ก็แพร่ไปทั่วโลกออนไลน์

มีภาพ มีหลักฐาน แถมยังมีวิดีโอที่คนมากมายถ่ายไว้ได้

นักข่าวหลายรายที่รักข่าวมากกว่ารักชีวิตก็เริ่มหาทางไปยังจุดเกิดเหตุ บางคนถึงขั้นใช้เฮลิคอปเตอร์บินไป

และสิ่งที่เร็วกว่านักข่าวก็แน่นอนว่าคือกองทัพรัฐบาลกับ "ชีลด์" องค์กรที่แข็งแกร่งที่สุดบนโลกในปัจจุบัน

วอชิงตัน สหรัฐอเมริกา สำนักงานใหญ่ชีลด์ "ทริสเคเลียน"

เจ้าหน้าที่ฮิลล์ หญิงสาวชาวตะวันตกหน้าคม ดั้งโด่ง ตาลึก ปากบาง สวมชุดหนังแนบตัวดีไซน์พิเศษ เดินไปเคาะประตูห้องผู้อำนวยการด้วยสีหน้าจริงจัง

หลังได้รับอนุญาตจากผู้อำนวยการ เธอก็สาวขายาวเข้าไปในห้อง

"ผู้อำนวยการคะ เกิดเรื่องที่นิวเม็กซิโก จอห์นส่งข่าวมาแล้วค่ะ"

นิค ฟิวรี่ ชายผิวดำ หัวล้าน สวมที่ปิดตา รับแฟ้มข่าวแล้วเปิดอ่านเร็วๆ "กองทัพไปถึงรึยัง?"

"นายพลรอสส์นำทีมไปแล้วค่ะ" ฮิลล์พยักหน้า

นิค ฟิวรี่แปลกใจเล็กน้อย "เขากำลังตามล่าดร.แบนเนอร์อยู่ไม่ใช่เหรอ?"

ยังไม่ทันที่ฮิลล์จะตอบ เขาก็คิดเองได้ทันที

"ดูเหมือนเขาจะเข้าใจผิด คิดว่าลิงยักษ์นี่คือฮัลค์"

"ให้ฮอว์คอายกับแบล็กวิโดว์นำทีมชุดพิเศษไปสืบหาว่าห้องแล็บไหนสร้างไอ้ตัวนี้ขึ้นมา แล้วเก็บข้อมูลทั้งหมดกลับมา"

นิค ฟิวรี่ไม่ได้มองว่าลิงยักษ์นี่เป็นภัยใหญ่หลวงอะไรนัก

เพราะเขาเคยเห็นกัปตันมาร์เวลสู้กับกองทัพครีมาแล้ว ระดับสายตาของเขาสูงกว่าคนทั่วไปมาก

ในมุมมองเขา ถึงลิงยักษ์จะตัวใหญ่ แต่ถ้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตพิเศษอย่างฮัลค์ ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้น

พลังของกองทัพยุคใหม่ก็ไม่ได้อ่อนหัด โดยเฉพาะลูกทีมของนายพลรอสส์ล้วนเป็นยอดฝีมือ แถมยังมีอาวุธที่ออกแบบมาไว้รับมือกับฮัลค์โดยเฉพาะ

พวกเขาเชี่ยวชาญในการจัดการกับสัตว์ประหลาดตัวใหญ่แบบนี้

ร่างกายเนื้อหนังธรรมดาๆ ทนการระดมยิงของเจ็ต เครื่องบินรบ รถถัง และมิสไซล์ไม่ไหวหรอก

เขาส่งแบล็กวิโดว์กับฮอว์คอายไป ไม่ใช่เพื่อช่วยนายพลรอสส์จัดการลิงยักษ์

แต่เพื่อหาว่าใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา แล้วควบคุมต้นตอ ป้องกันไม่ให้เกิดสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวที่สองหรือสามขึ้นมาอีก

"อย่าบอกนะว่าเป็นดร.พิมที่สร้างมัน?"

เพราะตามที่เขารู้ อนุภาคพิมที่ดร.พิมสร้างขึ้นสามารถย่อและขยายวัตถุได้ทุกชนิด

"ว่าแต่ ตอนนี้หาโทนี่ สตาร์คเจอรึยัง?"

"ยังค่ะ เจ้าหน้าที่โคลสันนำทีมไปอัฟกานิสถานเพื่อสืบแล้ว" ฮิลล์ตอบ

นิค ฟิวรี่พยักหน้า "ถ้ามีข่าวอะไร แจ้งผมทันที"

สำหรับเขา เรื่องลิงยักษ์ไม่น่ากังวลเท่าไหร่ แต่ชีวิตของโทนี่ สตาร์ค มหาเศรษฐีอัจฉริยะต่างหากที่เขากังวล

ที่นิวเม็กซิโก นายพลรอสส์ดูวิดีโอลิงยักษ์ที่กำลังอาละวาด แล้วหยิบวิทยุขึ้นมาพูด

"ประชาชนที่อยู่ใกล้ๆ อพยพหมดรึยัง?"

"รายงานครับท่าน อีกห้านาทีจะอพยพเสร็จเรียบร้อย!"

เสียงรายงานดังออกมาจากวิทยุ

"หน่วยรถถัง เตรียมพร้อม ห้านาทีจากนี้ให้ยิงเป้าเต็มกำลัง ฆ่ามันให้ได้ก่อนที่มันจะเข้าใกล้เมืองอะลาโมกอร์โด"

เขารีบบึ่งมาหลังได้รับข่าวว่าฮัลค์โผล่ที่นิวเม็กซิโก แต่พอมาถึงกลับกลายเป็นแค่ลิงยักษ์ตัวหนึ่ง

มันทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีนัก อยากจัดการลิงยักษ์นี่ให้จบแล้วกลับไปหาดร.แบนเนอร์ต่อ

ห้านาทีต่อมา บนเนินเขาที่ห่างจากลิงยักษ์ไปสองกิโลเมตร รถถังหลักห้าสิบคันเล็งปืนใหญ่ไปที่เป้าหมายที่กำลังเคลื่อนตัวไปทางเหนือ

"ยิง!"

กระสุนเจาะเกราะห้าสิบลูก ที่สามารถทะลุแผ่นเหล็กกล้าหนา 960 มิลลิเมตรจากระยะสองกิโลเมตร พุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของลิงยักษ์อย่างแม่นยำ

ลิงยักษ์ที่สูงกว่า 10 เมตรดูน่ากลัวก็จริง แต่เพราะมันตัวใหญ่ ทำให้กลายเป็นเป้าซ้อมของอาวุธสมัยใหม่ได้ง่ายๆ

โดยเฉพาะในพื้นที่เปิดแบบทุ่งโล่ง

สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ คือฮัลค์ ที่สูงแค่สามเมตร แต่มีพลังทำลายรุนแรงสูงและเคลื่อนที่เร็ว

อาวุธพลังสูงหลายชนิดยิงโดนไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถ้าอยู่ในเมืองก็ยิ่งปวดหัวเข้าไปอีก

นี่คือเหตุผลหนึ่งที่เขาล้มเหลวในการจับฮัลค์มาตลอด

"บึ้ม!"

หลังระเบิดสนั่น นายพลรอสส์ที่กำลังจะใช้วิทยุสั่งให้ลูกน้องขนซากลิงยักษ์กลับ

พอเห็นภาพจากหน้าจอ แววตาเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"เป็นไปไม่ได้!"

ปรากฏว่า กระสุนห้าสิบลูกยิงโดนจริง แต่กลับไม่สร้างความเสียหายเลย แม้แต่ผิวหนังก็ไม่มีรอยขีดข่วน

ต่อให้เป็นฮัลค์ ถ้าโดนกระสุนห้าสิบลูกยิงพร้อมกันก็คงไม่อยู่ในสภาพดีแบบนี้แน่นอน…

……….