บทที่ 7: สายลับไฮดรา

"เริ่มได้หรือยังครับ?"

โกคูตัวน้อยจับมือโลแกนไว้แน่น ตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เพราะท่าทางที่โลแกนยื่นมือออกมา มันไม่ได้ดูเหมือนจะโจมตี เขาเลยยังไม่ได้โต้กลับทันที

ไม่งั้น... ตอนนี้คงไม่ได้ถามอะไรแบบนี้ แต่คงใช้ลูกเตะลอยตัวไปแล้วต่างหาก

"โกคู อย่าเพิ่งนะ รอไปถึงที่ปลอดภัยก่อน แล้วค่อยให้ลุงโลแกนสู้กับเธอ"

กาเบรียลาดึงโกคูมากอดไว้ข้างตัว รีบพูดกล่อมเหมือนแม่กล่อมเด็ก กลัวว่าเจ้าตัวแสบจะเปิดฉากต่อสู้กับโลแกนเดี๋ยวนั้นเลย

ระหว่างรอโลแกนมาที่นี่ เธอแอบคุยกับโกคูอยู่นิดหน่อย

เธอได้รู้ว่าเขาเรียนศิลปะการต่อสู้มา และเดินทางไปเรื่อยๆ เพื่อหาคนฝึกด้วย

เขาอยากเก่งขึ้น อยากพัฒนาฝีมือเพื่อจะไปแข่ง "ศึกชิงจ้าวยุทธภพ" ที่จะจัดในอีกสามปีข้างหน้า

แม้เธอจะไม่เคยได้ยินชื่อการแข่งขันศิลปะการต่อสู้แบบนั้นเลยก็ตาม

เธอคิดว่าคงเป็นจินตนาการตามประสาเด็กผู้ชาย

เหมือนตอนเธอเด็กๆ ที่ชอบดูการ์ตูนแล้วฝันอยากเป็น "สาวน้อยเวทมนตร์" ได้แปลงร่างไปต่อสู้กับเหล่าร้ายแล้วกลายเป็นราชินีแห่งโลกเวทมนตร์

โกคูก็คงไม่ต่างกัน... ต่างแค่เขาน่าจะได้เรียนกังฟูจริงๆ จากใครสักคนที่เป็นชาวตะวันออกระหว่างการเดินทาง

ใครๆ ก็รู้ว่าขาวตะวันออกน่ะเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้อยู่แล้ว

ยิ่งโกคูเป็นมิวแทนท์ที่มีพละกำลังเกินมนุษย์ ก็ยิ่งทำให้เขาอินกับจินตนาการพวกนั้นง่ายขึ้น

ถ้าเธอเป็นมิวแทนท์ตั้งแต่เด็ก มีพลังควบคุมไฟหรือควบคุมน้ำได้ เธอก็เชื่อว่า ตัวเองก็คงไม่ต่างจากโกคูหรอก

เรื่องแบบนี้... ไม่จำเป็นต้องห้ามหรอก ปล่อยให้โตขึ้นเดี๋ยวก็เลิกเอง

เมื่อโตแล้ว เขาอาจจะอายที่เคยทำแบบนี้ตอนเด็กก็ได้

"โอเคครับ" โกคูพยักหน้าแบบเสียดายนิดๆ

ตั้งแต่เรียนกับผู้เฒ่าเต่า เขาได้เรียนรู้หลักการหลายอย่าง โดยเฉพาะเรื่องความเคารพ ถ้าคู่ต่อสู้ไม่พร้อม เขาจะไม่บังคับ

นักสู้ที่ดีต้องมีคุณธรรม

เว้นแต่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นคนเลวะ แบบนั้นไม่ต้องขออนุญาตก็เตะได้เลย

"คุณโลแกน ถึงคุณจะไม่ช่วยเรา พวกที่สถาบันวิจัยก็จับตาดูคุณอยู่แล้ว พวกเขารู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนมาตลอด"

"ข้อมูลที่บอกคุณทำงานขับรถที่เอล ปาโซ เคาน์ตี้ ก็มาจากสถาบันวิจัยเหมือนกัน"

"ช่วยพวกเรา ก็เหมือนช่วยตัวเองด้วย ฉันมีเงิน 30,000 ดอลลาร์ ถ้าพาเราไปถึงชายแดนของนอร์ทดาโคต้าอย่างปลอดภัย ฉันจะให้อีก 20,000"

กาเบรียลาพูดทุกอย่างที่คิดไว้ในหัวออกมารวดเดียว

เธอมีเงินแค่สามหมื่น และกลัวว่าโลแกนจะไม่พอใจ เลยพูดถึงเงินอีกสองหมื่นที่ยังไม่มีไว้ก่อน

"ว่าไงนะ? ที่ว่า 'ถูกจับตาอยู่แล้ว' หมายความว่ายังไง? แล้ว ‘สถาบันวิจัย’ ที่พูดถึงคืออะไร?"

สีหน้าโลแกนจริงจังขึ้นทันที

เขาอาจจะต้องการเงิน แต่ไม่ใช่เงินที่พ่วงปัญหาแบบนี้ สิ่งที่เขาใส่ใจมากกว่าคือประโยคที่บอกว่า "ถูกจับตาอยู่แล้ว"

เพราะนั่นเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขาและศาสตราจารย์ X

"เข้ามาข้างในก่อน เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟัง"

พอเห็นว่าโลแกนเริ่มหยุดคิดแล้วไม่ได้หันหลังเดินหนี กาเบรียลาก็โล่งใจมาก รีบพาเขากับโกคูเข้าไปในห้อง

ตอนนั้นลอร่ากำลังนั่งเงียบๆ ดูทีวีอยู่ในห้อง

"เรื่องมันเป็นแบบนี้..."

พอเข้าไปด้านใน กาเบรียลาก็เล่าทุกอย่างที่เธอรู้ให้ฟัง

"ถ้ายังไม่เชื่อ ฉันมีวิดีโอด้วย"

พูดจบ เธอก็เปิดคลิปที่แอบถ่ายจากในสถาบันวิจัยให้ดู

"ไอ้พวกคนเลว!" โกคูที่ฟังเรื่องทั้งหมด แถมได้ดูคลิปด้วยก็โกรธจนขนที่หางลุกซู่

เขาเคยคิดว่ากองทัพโบว์แดงที่จับมนุษย์ไปดัดแปลงเป็นแอนดรอยด์นั่นเลวสุดๆ แล้ว

ไม่คิดว่าจะมีอะไรเลวกว่านั้นอีก... แต่แล้วก็มีจริงๆ

เขาตัดสินใจแล้วว่า หลังจากพาป้ากาเบรียลากับลอร่าไปส่งถึงที่ เขาจะกลับไปถล่มสถาบันวิจัยนั่นให้ราบ!

"เราจะอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ไปที่ของผมก่อน" โลแกนเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมา

ก่อนหน้านี้ศาสตราจารย์ X เคยบอกเขาว่ารับรู้ได้ถึงการเกิดใหม่ของมิวแทนท์

แต่โลแกนไม่เชื่อ คิดว่าเป็นแค่ภาพหลอนของคนแก่สมองเสื่อมเท่านั้น

เพราะมิวแทนท์หายไปจากโลกนานแล้ว เหลือแค่เขา ศาสตราจารย์ X กับคาลิบัน

นั่นก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังอยู่ลึกๆ

เพราะคนอื่นตายหมดแล้ว ทำไมเขายังมีชีวิตอยู่?

แม้เหตุผลจะบอกว่าอย่าเข้าไปยุ่ง แต่หัวใจกลับบอกว่า... เขาปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้

เขาปล่อยให้เด็กๆ พวกนี้โดนจับอีกครั้งไม่ได้

ยิ่งตอนนี้ตำแหน่งของเขาและศาสตราจารย์ X ถูกเปิดเผยแล้ว การย้ายที่อยู่ก็เป็นสิ่งจำเป็น

เขาจึงตัดสินใจพากาเบรียลากับเด็กสองคนไปคุยกับศาสตราจารย์ X ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจอีกที

เพราะเมื่อไหร่ที่ศาสตราจารย์ X มีสติ ความคิดเขาก็ยังเฉียบคมเหมือนเดิม

"ดีเลย ไปกันเดี๋ยวนี้!" ดวงตากาเบรียลาเป็นประกายทันที

แม้โลแกนจะยังไม่ตอบตกลงตรงๆ แต่เธอก็มั่นใจแล้วว่าเขาจะไม่ทิ้งพวกเธอแน่นอน

คนดี... สุดท้ายแล้วก็เปลี่ยนไม่ได้จริงๆ

พวกเธอรอดแล้ว

หลังจากเก็บของแบบรวดเร็ว ทั้งสามคนก็ขึ้นรถลิมูซีนหรูที่โลแกนเช่ามาขับ แล้วขับออกจากโรงแรมไป

...

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้บัญชาการก็มาถึงพร้อมกองกำลังใหญ่ ล้อมโรงแรมไว้รอบด้าน

"เคยเห็นสามคนนี้มั้ย?"

เขาหยิบโค้กเย็นๆ จากตู้เย็นหน้าเคาน์เตอร์ เดินไปหาเจ้าของโรงแรมที่กำลังนั่งคุกเข่าสั่นเทาอยู่ตรงพื้น โดยมีปืนจ่อหัวอยู่ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม

ลูกน้องข้างๆ เปิดแล็ปท็อป โชว์ภาพถ่ายของกาเบรียลา ลอร่า และโกคู

"เห็นครับๆ เพิ่งออกไปเมื่อกี้เอง ไปกับรถลิมูซีน"

"ลิมูซีนเหรอ?" ผู้บัญชาการเลิกคิ้ว แล้วให้ลูกน้องเปิดรูปของวูล์ฟเวอรีนขึ้นมาโชว์

"ใช่คนนี้มั้ย ที่เป็นคนขับ?"

เจ้าของโรงแรมพยักหน้า "ใช่เลย! ใช่เลย!"

"ไม่ฟังคำเตือนฉันสินะ วูล์ฟเวอรีน… แกหาเรื่องตายแท้ๆ!"

สีหน้าผู้บัญชาการเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

"ฆ่าพวกมันให้หมด ไม่ต้องไว้ชีวิตใครทั้งนั้น"

เขาสั่งให้ลูกน้องสังหารทุกคนในโรงแรม แล้วเดินออกไปที่รถบรรทุกดัดแปลงด้านนอก รายงานสถานการณ์ให้ดร.ไรซ์ที่นั่งอยู่ข้างใน

"ในกรณีนี้ เราจัดการพวกมันพร้อมกันไปเลย ถือเป็นโอกาสดีที่จะทดสอบ X-24"

หนึ่งในเหตุผลที่เขาไม่ฆ่าวูล์ฟเวอรีนกับศาสตราจารย์ X เพราะถ้าวิจัย X-24 ไม่สำเร็จ เขาก็ยังใช้ร่างของวูล์ฟเวอรีนเป็นต้นแบบทดลองต่อได้

แต่ตอนนี้ X-24 สำเร็จแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องให้วูล์ฟเวอรีนอยู่ต่ออีก

อีกเหตุผลคือ ไฮดราเคยสั่งไม่ให้แตะต้องวูล์ฟเวอรีนกับศาสตราจารย์ X

แต่ในเมื่อเขาสร้าง X-24 สำเร็จแล้ว แผนการกองทัพโคลนวูล์ฟเวอรีนก็อยู่แค่เอื้อม เขาจึงไม่ต้องแคร์คำสั่งของไฮดราอีกต่อไป

ต้องไม่ลืมว่า วูล์ฟเวอรีนฆ่าพ่อของเขา

เขาเกลียดวูล์ฟเวอรีนเข้าไส้ และอยากฆ่าทิ้งมานานแล้ว

พ่อของเขา ‘เดล ไรซ์’ เคยเป็นลูกน้องของนายพลสไตรเกอร์ และเป็นหนึ่งในหัวหน้าโครงการ Weapon X

แต่พ่อของเขากลับถูกวูล์ฟเวอรีนฆ่าทิ้ง หลังจากอีกฝ่ายถูกฉีดอะดาแมนเทียมเข้าไป

และในขณะที่ดร.ไรซ์ตัดสินใจจะใช้วูล์ฟเวอรีนกับศาสตราจารย์ X เป็นเหยื่อทดสอบฝีมือของ X-24…

ผู้ช่วยคนสนิทที่อยู่ข้างเขา ก็แอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รายงานทุกอย่างต่อ "ผู้บังคับบัญชาตัวจริง"

เขาไม่ใช่ใครอื่น…

แต่เป็น "สายลับไฮดรา" ที่ถูกส่งมาแฝงตัวอยู่ข้างกายดร.ไรซ์ ภายใต้รหัสลับว่า "สติ๊กอินเซ็กต์"

……….