บทที่ 6: มิวแทนท์ระดับสาม

"ยังมีใครรอดมั้ย?"

ห่างจากด่านชายแดนราวสองกิโลเมตร ผู้บัญชาการจ้องมองเหล่าทหารรับจ้างที่นอนกองระเกะระกะอยู่บนพื้น สีหน้าเขาหนักอึ้ง

ไม่ใช่ว่าเขาจะใส่ใจชีวิตพวกนี้นักหรอก แต่สิ่งที่ทำให้เขาโมโหก็คือ พวกลูกน้องที่ติดตามเขามานานหลายปี กลับถูกเล่นงานโดยมิวแทนท์เด็กแค่สองคน

"พวกเขายังไม่ตายครับ แต่บาดเจ็บสาหัส หมดสติทั้งหมด นี่คือเครื่องบันทึกของบิล"

ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมเครื่องบันทึกข้อมูลแล้วยื่นให้ผู้บัญชาการ

ผู้บัญชาการเสียบเข้ากับแล็ปท็อป แล้วเริ่มดูภาพการต่อสู้ทั้งหมด

ผ่านไปแค่ห้านาที สีหน้าเขาก็ค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้น

ตอนแรกเขานึกว่า X-23 กับมิวแทนท์เด็กคนนั้นร่วมมือกันถล่มทีมทหาร

ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็ยังพอทำใจได้

อย่างน้อย X-23 ก็เป็นคนที่เขาเคยฝึกกับมือ เขารู้ดีว่าเธอเก่งแค่ไหนในการต่อสู้

พลังฟื้นตัวยอดเยี่ยม ทักษะการต่อสู้เป็นเลิศ และกรงเล็บอะดาแมนเทียม ต่อให้ต้องสู้กับทหารรับจ้างสิบกว่าคน ก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ

ยิ่งถ้ามีมิวแทนท์เด็กที่มีพละกำลังมหาศาลช่วยอีกแรง ก็ไม่แปลกเลย

แต่ที่เขาคาดไม่ถึงคือ… X-23 ไม่ได้ออกแรงแม้แต่นิดเดียว คนที่จัดการทุกอย่างคือเด็กหนุ่มคนนั้นล้วนๆ

และที่สำคัญ... มันไม่ใช่การสู้ แต่มันคือการ "โจมตีฝ่ายเดียว"

ทหารเหล่านั้นไม่มีทางสู้เลยแม้แต่นิดเดียว

ที่น่ากลัวที่สุดคือ มิวแทนท์เด็กคนนี้ชัดเจนว่ามีทักษะการต่อสู้ระดับสูง กับหัวใจนักสู้ของแท้

ในฐานะที่เคยล่ามิวแทนท์มาแล้วมากมาย เขารู้ดีว่า ไม่ว่าพลังของมิวแทนท์จะโหดแค่ไหน แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ "มิวแทนท์ที่สู้เป็น"

เพราะถ้ามิวแทนท์คนหนึ่ง ไม่มีประสบการณ์สู้ ไม่มีทักษะ ก็แค่ประชาชนธรรมดาที่มีพลังพิเศษเท่านั้น

แบบนั้น ต่อให้เป็นระดับสามหรือสี่ ก็ไม่ได้มีพิษภัยอะไรนัก

ทหารฝีมือดีแค่คนเดียวอาจยิงยาสลบเข้าไปทีเดียวก็จบแล้ว

แต่ถ้ามิวแทนท์คนไหน ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชน และใช้พลังพิเศษของตัวเองได้อย่างคล่องแคล่ว...

ต่อให้เป็นแค่ระดับสอง ก็กลายเป็นคู่ต่อสู้ที่จัดการยากได้เลย

และเด็กคนนี้... ชัดเจนว่าอยู่ในกลุ่มหลัง แถมจากประสบการณ์ของเขา บอกได้เลยว่า พลังของเด็กคนนี้ไม่ได้อยู่ระดับต่ำๆ แน่

พละกำลังมหาศาล + พลังสร้างภาพลวงตา = มิวแทนท์ระดับสามแบบไม่ต้องสงสัย

ก่อนที่อาหารดัดแปลงพันธุกรรมของดร.ไรซ์จะออกมา มิวแทนท์จะถูกแบ่งระดับจากพลังโดยคร่าวๆ ออกเป็น 5 ระดับ

ระดับหนึ่ง (Epsilon) มีอยู่ประมาณ 20% ของประชากรมิวแทนท์ทั้งหมด

พลังอ่อนแอ มักมีลักษณะภายนอกแปลกไปจากคนปกติ เช่น มีหนาม มีเขา ตัวเป็นเกล็ด หรือร่างกายคล้ายสัตว์บางส่วน

แต่ก็ไม่ได้แปลว่าแค่รูปลักษณ์จะเป็นตัวชี้วัดพลัง

เพราะบางคนหน้าตาแปลกก็จริง แต่ก็เก่งมากเช่น บีสต์, มิสทีค, หรือไนท์ครอว์เลอร์

ระดับสอง (Delta) มีเยอะสุด ประมาณ 50%

หน้าตาเหมือนคนทั่วไป พลังมีหลากหลาย ถ้าใช้ดีๆ ก็ป่วนพวกทหารติดอาวุธได้สบายๆ

ระดับสาม (Beta) ประมาณ 10%

พลังแข็งแกร่ง แต่คุมยาก ถ้าหากควบคุมได้ ก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน

ส่วนใหญ่พวก X-Men ก็อยู่ในระดับนี้ เช่น วูล์ฟเวอรีน, ไซคลอปส์, หรือสตอร์ม

ระดับสี่ (Alpha) หายากมาก

พลังระดับถล่มเมือง กองทัพมนุษย์รับมือไม่ได้

ตัวอย่างเช่น ศาสตราจารย์ X กับ แม็กนีโต้

ระดับห้า (Omega) หายากที่สุด และเขารู้จักอยู่คนเดียวคือ ฟีนิกซ์ จาก X-Men แต่เธอก็ตายไปแล้ว

และมิวแทนท์เด็กคนนี้... แม้จะมีหาง แต่ก็จัดว่าเข้าข่ายระดับสามแน่นอน

"ด็อกเตอร์ ผมขออนุญาตใช้ X-24 และขอข้อมูลกล้องวงจรปิดจากเอล ปาโซ เคาน์ตี้ เพื่อหาตัวเป้าหมาย..."

ผู้บัญชาการหยิบมือถือแล้วกดโทรหาดร.ไรซ์ รายงานสถานการณ์ทุกอย่างให้ฟัง

หลังจากฟังจบ ดร.ไรซ์ก็ตอบว่า "ผมจะพา X-24 ไปเอง ส่วนเรื่องกล้อง ไปหา ‘จอห์น’ ที่เอล ปาโซ เคาน์ตี้ เขาจะช่วยหาวิธีให้เอง"

"ถ้าเจอเป้าหมายเมื่อไหร่ อย่าทำอะไรทั้งนั้น รอผมไปถึงก่อนค่อยลงมือ"

‘จอห์น’ เป็นหัวหน้าฝ่ายของไฮดรา ประจำเขตเอล ปาโซ เคาน์ตี้ ซึ่งไฮดราเป็นองค์กรลับที่โหดร้ายและทรงอำนาจ

เพราะได้ทำงานร่วมกับพวกนี้แหละ เขาถึงกระจายสินค้าดัดแปลงพันธุกรรมไปทั่วโลกได้

แถมยังหลบการตามสืบจากชีลด์ได้อีกด้วย

พวกกล้องวงจรปิดในอเมริกา เขาเข้าไม่ถึงหรอก แต่ไฮดราเข้าถึงได้สบายมาก

เหมือนกับว่าองค์กรนี้มีสายลับอยู่ในรัฐบาลทุกประเทศเลยก็ว่าได้

"รับทราบ!"

…

ในอีกมุมหนึ่งของโลก...

ในห้องเช่าราคาถูก กาเบรียลาแอบถอนหายใจโล่งอก เมื่อเห็นจากหน้าจอมือถือว่าวูล์ฟเวอรีนรับงานและกำลังขับรถมาหาพวกเธอ

ขั้นต่อไป คือทำยังไงให้เขายอมช่วย...

เธอเชื่อว่า ไม่ว่าใครจะผ่านอะไรมา ถ้าจิตใจลึกๆ ยังไม่เปลี่ยน ก็ยังมีหวัง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถลิมูซีนคันยาวจอดหน้าโรงแรม วูล์ฟเวอรีนลงจากรถด้วยท่าทางเหนื่อยล้าและแก่ชรากว่าที่เธอจินตนาการไว้

แต่ทันทีที่เขาเห็นกาเบรียลายืนรออยู่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"คุณโลแกน ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย!"

"โถ่เอ๊ย! อะไรอีก…" โลแกนหันหลังกลับทันที พูดด้วยน้ำเสียงรำคาญสุดขีด

"ผมช่วยไม่ได้ เรียกแท็กซี่คันอื่นไปเถอะ"

"ฉันชื่อ กาเบรียลา โลเปซ…"

กาเบรียลารีบก้าวเข้าไปหาเขา แต่ยังไม่ทันพูดจบ โลแกนก็สวนกลับทันควัน

"คุณผู้หญิง ผมไม่อยากรู้ชื่อคุณ"

"มีคนตามล่าเรา เราต้องออกจากที่นี่ ไปทางเหนือ ไปแคนาดา…"

เธอพยายามอธิบายต่อ แต่ก็ถูกตะคอกใส่อีกรอบ

"พอได้แล้ว! ผมไม่อยากรู้เรื่องของคุณ"

"เมื่อวานพวกที่ไล่ตามคุณเจอผมแล้ว พอเถอะ ผมไม่อยากมีเรื่อง!"

หลังจากเหตุการณ์เวสต์เชสเตอร์ เขาก็ซ่อนตัวอยู่กับศาสตราจารย์ X ที่ความจำเริ่มเลอะเลือน จนมาตั้งหลักแถวชายแดนได้ในที่สุด

เขาแค่อยากหาเงินก้อนโต ซื้อเรือ แล้วพาศาสตราจารย์ X ไปใช้ชีวิตกลางทะเล

พอศาสตราจารย์ X ตาย เขาก็จะได้จบชีวิตตามไป

เขาไม่ต้องการให้ใคร หรืออะไรมาทำลายแผนนี้

แต่พอเขาจะผลักกาเบรียลาออก แล้วเตรียมขับรถหนีไป

ก็มีเงาหนึ่งพุ่งเข้ามาหยุดเขาไว้

"สวัสดีครับ! ผมชื่อซุนโกคู! เราประลองกันได้มั้ยครับ?"

โกคูตัวน้อยเงยหน้ามองชายร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแล้วโค้งให้ด้วยท่าทางสุภาพ

เขาได้ยินป้ากาเบรียลาเรียกชายคนนี้ว่า "วูล์ฟเวอรีน" รู้ว่าเป็นเพื่อนเก่งๆ ที่ป้าพูดถึงตลอด

เขาก็ยังจำได้ว่าลอร่าเคยให้ดูหนังสือการ์ตูนที่มีชายคนนี้อยู่ในนั้น ชื่อ "วูล์ฟเวอรีน" ที่เอาชนะศัตรูได้แบบโคตรเท่

เขาเลยคิดว่า คนคนนี้ต้องเป็นยอดฝีมือแบบผู้เฒ่าเต่าแน่ๆ

ถ้าได้ประลองด้วยสักตั้ง เขาจะต้องเก่งขึ้นอีกเยอะเลย!

"ประลอง? ฉันไม่มีเวลามาเล่นขายของกับเด็กหรอกนะ…" โลแกนขมวดคิ้วแล้วเอื้อมมือจะอุ้มโกคูออกไปให้พ้นทาง

แต่พอมือเขาแตะตัวเด็กชาย กลับโดนโกคูจับเอาไว้แน่นจนขยับไม่ได้เลยสักนิ้ว...

……….