บทที่ 5: เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

"ไอ้พวกไร้ประโยชน์เอ๊ย!"

ในบ้านของแฟนกาเบรียลา ผู้บัญชาการกำลังบดขยี้วิทยุสื่อสารในมือกลของตัวเองด้วยความโกรธ

"ผู้บัญชาการครับ ตรวจสอบเสร็จแล้ว"

ทันใดนั้น ทหารรับจ้างคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาพร้อมโน้ตบุ๊ก วางลงบนโต๊ะแล้วกดเล่นวิดีโอ

พอเห็นเด็กชายตัวเล็กที่มีหาง กระโดดขึ้นไปบนระเบียงชั้นห้าในคลิป ผู้บัญชาการก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"เด็กคนนี้ทำแผนฉันพัง… น่าสนใจดีแฮะ ยังมีมิวแทนท์เหลืออยู่อีกงั้นเหรอ?"

"ฉันมั่นใจว่า ดร.ไรซ์ต้องสนใจหมอนี่แน่นอน"

ดร.ไรซ์ คือหัวหน้านักชีววิทยาของสถาบันวิจัย, CEO ของบริษัท Essex Corp และเป็นเจ้านายของผู้บัญชาการโดยตรง

สาเหตุที่มิวแทนท์สูญพันธุ์ไปจากโลก ก็เป็นเพราะดร.ไรซ์คนนี้นั่นแหละ

เขาสร้างไวรัสพิเศษที่กดการทำงานของยีน X ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของพลังมิวแทนท์ แล้วฝังมันไว้ในอาหารดัดแปลงพันธุกรรม ก่อนจะกระจายอาหารพวกนี้ไปทั่วโลก

คนทั่วไปที่กินอาหารพวกนี้เข้าไปจะไม่ถึงตาย แต่มันจะทำให้ไม่มีทางให้กำเนิดลูกที่มียีน X ได้อีกเลย

จนถึงตอนนี้ ผ่านไป 25 ปี โลกก็ไม่มีมิวแทนท์รุ่นใหม่เกิดขึ้นอีกเลย

ส่วนพวกมิวแทนท์ที่ยังมีชีวิตอยู่ ถ้ากินอาหารพวกนี้นานเข้า พลังของพวกเขาก็จะเริ่มผิดปกติ แล้วค่อยๆ เสื่อมถอย

นี่แหละคือเหตุผลที่เขานำทีมกวาดล้างมิวแทนท์ได้หมดทั่วโลก

เหตุการณ์เวสต์เชสเตอร์ที่ ศาสตราจารย์ X ควบคุมพลังไม่อยู่จนฆ่าทั้ง X-Men, นักเรียน, และชาวบ้านกว่า 600 คน

ก็เกิดจากผลข้างเคียงของอาหารดัดแปลงพันธุกรรมเช่นกัน

แม้แต่วูล์ฟเวอรีน พลังฟื้นฟูร่างกายก็ลดลงอย่างมาก แถมแก่เร็วกว่าปกติ ก็เพราะสิ่งนี้

ที่ผ่านมาสถาบันวิจัยรู้ดีว่าศาสตราจารย์ X กับวูล์ฟเวอรีนซ่อนตัวอยู่ที่ไหน

แต่เพราะดร.ไรซ์ห้ามไว้ เขาเลยยังไม่สั่งให้เข้าไปจัดการ

ส่วนมิวแทนท์เด็กที่ถูกเลี้ยงในห้องทดลองจะไม่ได้รับผลกระทบ เพราะถูกฉีดสารต้านไวรัสไว้แล้วโดยดร.ไรซ์

เพราะงั้น… การที่จู่ๆ มีมิวแทนท์เด็กอายุราว 11-12 โผล่มาแบบนี้ มันแปลกมาก

ถ้าพ่อแม่เด็กไม่ได้กินอาหารดัดแปลงพันธุกรรม แล้วเขารอดมาได้ยังไง?

โตมาโดยไม่เคยกินอาหารพวกนี้เลยเหรอ?

ไม่มีทางเป็นไปได้!

"ไปด่านชายแดนกัน ผมอยากดูด้วยตาตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

หลังจากยิงแฟนของกาเบรียลาทิ้ง ผู้บัญชาการก็รวบทีมเคลื่อนพลไปยังด่านชายแดนทันที

ระหว่างทาง เขาหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาดร.ไรซ์

"ด็อกเตอร์ครับ ขณะเรากำลังไล่ล่ากาเบรียลากับ X-23 เราเจอมิวแทนท์เด็กคนหนึ่ง..."

"พาตัวมา! ผมต้องหาคำตอบว่าทำไมหมอนั่นถึงไม่โดนผลกระทบ ถ้าจำเป็น คุณขออนุญาตใช้ X-24 ได้เลย"

ในห้องทดลองของสถาบันวิจัย ดร.ไรซ์วางสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"จะมีมิวแทนท์ใหม่เกิดขึ้นมาได้ยังไง? หรือว่ายีน X พัฒนาภูมิต้านทานขึ้นมาเอง?"

"ไม่… มันเป็นไปไม่ได้"

ตอนนี้ เขาสนใจ "มิวแทนท์" ที่เพิ่งโผล่มามากกว่าเด็กที่หลบหนีจากสถาบันวิจัยอีก

เพราะถ้ายีน X พัฒนา "ภูมิคุ้มกัน" ได้จริง เท่ากับว่ามิวแทนท์รุ่นใหม่จะกลับมาเกิดอีกในอนาคต

แผนของเขาที่จะครองโลกด้วยกองทัพโคลนวูล์ฟเวอรีนจะพังหมด

…

ในขณะเดียวกัน หลังจากกาเบรียลาขับรถเข้าสู่ เอล ปาโซ เคาน์ตี้ ได้แล้ว เธอก็ยังไม่รีบร้อนเข้าไปหาวูล์ฟเวอรีนทันที

แต่แวะหาที่พักเงียบๆ อย่าง โรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งก่อน

เธอคิดไว้แล้วว่า ถ้าไม่มีที่อยู่ของวูล์ฟเวอรีนแน่ชัด แล้วเข้าไปเดินหาเขาตรงๆ เธออาจจะเผชิญหน้ากับพวกทหารของสถาบันวิจัย

ในเมื่อวูล์ฟเวอรีนเป็นแท็กซี่ เธอก็แค่ใช้แอปเรียกรถ ก็หาตัวเขาเจอได้แล้ว

แค่กดเรียกรถ เดี๋ยวเขาก็ขับมาหาเธอเอง

"โกคูใส่เสื้อตัวนี้คลุมไว้นะ"

พอลงจากรถ กาเบรียลาก็ถอดแจ็คเก็ตของตัวเองมาคลุมโกคูไว้ ปิดหางของเขาให้มิด

เพราะถึงคนทั่วไปจะเห็นหางของโกคูแล้วคิดว่าเป็นแค่พร็อพ แต่ก็ไม่ควรประมาท

"ลุง ขอห้องหนึ่งห้องค่ะ"

"30 ดอลลาร์"

เจ้าของโรงแรมร่างท้วมมองเธอด้วยสายตาเหยียดๆ เล็กน้อย

แต่กาเบรียลาไม่ใส่ใจ จ่ายเงินเสร็จ รับกุญแจ แล้วรีบพาโกคูกับลอร่าเข้าห้องทันที

"พวกเธอนั่งดูการ์ตูนตรงนี้ก่อนนะ ฉันจะติดต่อเพื่อนให้มาช่วย"

เธอเปิดแอปเรียกรถในมือถือ แล้วเริ่มค้นหาทันที

โกคูเอนหัวคิด แล้วก็พูดขึ้นมา "ป้ากาเบรียลา ทำไมไม่พาผมไปที่สถาบันอะไรนั่นเลยล่ะ? ผมจะได้จัดการพวกนั้นให้หมด ทีนี้ป้าก็ไม่ต้องหนีอีกแล้ว"

เขาอยากลุยกับศัตรูถึงรังเลยเหมือนตอนจัดการกองทัพโบว์แดง ฆ่าถอนรากถอนโคนให้จบๆ ไป

แบบนั้นจะได้ไม่มีใครไล่ล่าอีก แล้วเขาก็จะได้ประลองกับปรมาจารย์นักสู้อันดับหนึ่งเร็วขึ้นด้วย

กาเบรียลายิ้ม แล้วลูบหัวโกคูเบาๆ "ฉันรู้ว่าเธอเก่งมาก แต่สถาบันวิจัยน่ะ… มันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่เธอคิดนะ"

"X-24 มีร่างอมตะ ต่อให้เธอจะเก่งแค่ไหนก็สู้มันไม่ได้หรอก"

"เพื่อนที่ฉันกำลังติดต่ออยู่เขาเก่งมาก ถ้าเขามา เราก็จะไม่ต้องกลัวใครอีก"

เด็กผู้ชายทั่วไปที่ถือปืนของเล่นยังคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุดในโลก

โกคูเป็นมิวแทนท์ของจริง แถมยังจัดการทหารได้ทีละ 20 คน จะคิดแบบนั้นก็ไม่แปลกเลย

เธอเข้าใจดีว่าเขารู้สึกภูมิใจแค่ไหน

แต่เธอรู้จักสถาบันวิจัยดีเกินไป

และเธอกลัว X-24 ยิ่งกว่าสิ่งไหนในโลก

เธอไม่เคยคิดจะ "ล้มสถาบันวิจัย" เลยด้วยซ้ำ แค่หนีไปแคนาดากับเด็กๆ ได้ ก็ถือว่าฝันเป็นจริงแล้ว

"ป้ากาเบรียลา เพื่อนของป้าเก่งแค่ไหนเหรอ?" ดวงตาของโกคูเปล่งประกายทันที

กาเบรียลามองออกไปไกล ก่อนจะพูดด้วยแววตาชื่นชม "เขาชื่อโลแกน หรือที่คนรู้จักในนาม วูล์ฟเวอรีน เขาเคยเป็นหนึ่งในมิวแทนท์ที่แข็งแกร่งที่สุดเลยนะ"

จากข้อมูลของสถาบันวิจัย เธอรู้ว่าวูล์ฟเวอรีนคือฮีโร่มิวแทนท์ผู้ยิ่งใหญ่

เขาเคยร่วมมือกับ X-Men ช่วยโลกมาแล้วนับไม่ถ้วน

"แล้วเขาเก่งกว่า X-24 รึเปล่า?" โกคูยิ่งฟังยิ่งตื่นเต้น

กาเบรียลาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า "ถ้าเป็นเมื่อก่อน โลแกนต้องเก่งกว่าแน่นอน..."

"แต่ตอนนี้… ฉันเองก็ไม่แน่ใจแล้ว"

X-24 เป็นแค่โคลนของโลแกน ความสามารถโดยธรรมชาติก็ยังเทียบตัวจริงไม่ได้

แต่โลแกนในตอนนี้… จากที่เธอเห็นเขาเมื่อวาน ผมหงอกไปเยอะแล้ว

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเชื่อว่า ถึงจะแก่ แต่วูล์ฟเวอรีนก็ยังไม่ด้อยกว่าคู่ต่อสู้แน่นอน

แถมยังมีโกคูกับลอร่าช่วยอีกด้วย

ในตอนนั้นเอง ลอร่าที่กำลังดูทีวีอยู่ ก็หยิบหนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่งจากกระเป๋า

"Uncanny X-Men"

เธอยื่นให้โกคู

โกคูเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว พออ่านจบก็เด้งตัวกระโดดขึ้นเตียงด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

"นักสู้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันอยากประลองกับพวกเขาจังเลย!"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….