บทที่ 18: เมาจนเบลอ ฝึกคัมภีร์ลับจากชาติก่อน! ซื้อพื้นที่อสูรรับใช้ถาวร!

【ระดับพลังปัจจุบัน: สัตว์อสูรระดับ 2 ขั้นปลาย / ขั้นวังวนปราณ 8 ชั้นฟ้า (สามารถปรับเปลี่ยนได้ตามต้องการ)】

【ความสามารถทางสายเลือด: เคลื่อนย้ายมิติ, จิ้งจอกวิญญาณเยียวยา**】**

【พรสวรรค์เผ่าพันธุ์: ขยายขนาดร่างกาย**】**

【หมายเหตุ: เมื่อความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น พลังของความสามารถก็จะทวีคูณตามไปด้วย ยกตัวอย่างเช่น เคลื่อนย้ายมิติ อาจพัฒนาจนสามารถก้าวข้ามกาลเวลาและมิติได้ในพริบตา และจิ้งจอกวิญญาณเยียวยา อาจทรงพลังถึงขั้นชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืน สมานกระดูกสร้างเนื้อเยื่อขึ้นมาใหม่ได้**】**

【ลักษณะพิเศษ: ครอบครองความสามารถทางสายเลือดที่สืบทอดมาตั้งแต่กำเนิด โดยจะปลดล็อกความสามารถใหม่หนึ่งอย่างทุกครั้งที่ทะลวงผ่านระดับพลังใหญ่**】**

【สถานะ: กำลังปรับสมดุลพลังปราณในร่างกาย...】

【ประวัติสัตว์อสูร: ถือกำเนิดและมีสติปัญญาจากเขาเอ๋อเหมยเมื่อสามปีก่อน และเติบโตมาจนถึงปัจจุบัน**】**

แม้จะเป็นเพียงข้อมูลแนะนำสั้นๆ แต่ความสามารถของจิ้งจอกขาวตัวนี้นับว่าไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ความสามารถติดตัวสองอย่างแรกมีประโยชน์ในการใช้งานจริงอย่างมาก และความสามารถที่จะปลดล็อกในอนาคตก็คงจะไม่ด้อยไปกว่ากันอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ระดับพลังระดับ 2 ขั้นปลาย ก็นับว่าเป็นยอดฝีมือในสภาพแวดล้อมปัจจุบันเลยทีเดียว!

'เปิดตัวมาก็มีทั้งสกิลหนีและสกิลฮีล มิน่าล่ะถึงไม่มีใครจับมันได้ในช่วงแรก' ขณะที่เสิ่นอวิ๋นกำลังจะปิดหน้าต่างข้อมูลของจิ้งจอกขาว หน้าต่างแจ้งเตือนอีกอันก็เด้งขึ้นมา

【คำเตือน: ลูกจิ้งจอกอสูรจะสามารถจำแลงกายได้เมื่อทะลวงผ่านระดับพลังใหญ่ โปรดเตรียมเสื้อผ้าสำหรับสวมใส่เอาไว้ล่วงหน้า**】**

【แพ็กเกจชาแนล (Urban): จ่าย 2,688 หยวน รับชุดสไตล์ชาแนลสุดหรู ให้เทพธิดาจิ้งจอกของคุณเดินเฉิดฉายได้อย่างไม่อายใคร!】

【แพ็กเกจชุดเมดสุดพิเศษ: เพียง 686 หยวน เปลี่ยนจิ้งจอกน้อยให้เป็นเมดสาวสุดเซ็กซี่คอยปรนนิบัติคุณ!】

【แพ็กเกจซีทรูสุดวาบหวิว...】**

"ทะลึ่งละ... ไม่สิ นี่เห็นข้าเป็นหมูในอวยหรือไง!" เสิ่นอวิ๋นถึงกับมุมปากกระตุก

ต่อให้มีเงินมากกว่านี้ เขาก็ไม่คิดจะเอาเงินในเกมมาซื้อเสื้อผ้าพวกนี้หรอก สู้ไปซื้อเสื้อผ้าตามตลาดนัดยังจะคุ้มกว่า

จากนั้น เขาก็หันไปมองอวตารตัวจิ๋วทั้งสองตัว หลิงชิงเสวี่ยและลั่วหงซีถ้าไม่ได้กำลังบำเพ็ญเพียร ก็กำลังช่วยเขาหาไอเทมอยู่ แต่เป็นที่น่าเสียดายที่ช่องเก็บของของทั้งสองยังคงว่างเปล่า ไร้ซึ่งการแจ้งเตือนไอเทมสะท้อนกลับ

เมื่อเห็นว่าตัวละครทั้งสองไม่ได้มีปัญหาอะไร เขาจึงวางโทรศัพท์ลงและเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา

"เมื่อไหร่ข้าจะเริ่มบำเพ็ญเพียรได้บ้างนะ..."

ทันใดนั้น เสิ่นอวิ๋นก็เบิกตากว้าง "ให้ตายสิ! มัวแต่เติมเงินจนเบลอไปหมดแล้ว!"

เขาเป็นคนที่กลับชาติมาเกิดใหม่ และเขาก็ยังจำเคล็ดวิชาการบำเพ็ญเพียรจากชาติก่อนได้ขึ้นใจ!

เป็นเพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับเงินหลายร้อยล้านในเกม จนลืมไปเสียสนิทว่าเขาสามารถบำเพ็ญเพียรได้โดยไม่ต้องรอเคล็ดวิชาสะท้อนกลับจากในเกม!

'ชักนำพลังปราณเข้าสู่ร่างกายเพื่อชำระล้างกระดูก... ข้ายังจำได้หมดทุกอย่าง!!'

เสิ่นอวิ๋นรีบล้างหน้าแปรงฟัน เดินมาที่เตียง นั่งขัดสมาธิ และเริ่มโคจรลมปราณตามเคล็ดวิชาจิตระดับสี่ 'เคล็ดวิชาหลอมวิญญาณ' จากความทรงจำทันที

นี่คือหนึ่งในไอเทมที่ลั่วหงซีเคยมอบให้เขาในชาติก่อน ควบคู่กับ 'หมัดทลายขุนเขา' ระดับสามขั้นกลาง

ไม่นานนัก เสิ่นอวิ๋นก็สัมผัสได้ว่าพลังปราณในร่างกายเริ่มไหลเวียนตามการชักนำของเขา

'ใช้ได้ผลจริงๆ ด้วย!' เขารีบสงบจิตใจและเข้าสู่สภาวะบำเพ็ญเพียรทันที

'เจ้านายกำลังบำเพ็ญเพียรหรือเนี่ย~' จิ้งจอกขาวที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มโผล่หัวออกมามองเสิ่นอวิ๋นด้วยความสงสัย แม้ว่าพลังปราณในร่างของเขาจะยังเบาบางมากก็ตาม

ด้วยสติปัญญาของมัน มันย่อมรู้เจตนาของเสิ่นอวิ๋นที่ต้องการจะปราบมันตั้งแต่เมื่อคืน

หากไม่ใช่เพราะลำแสงสีเทาที่พุ่งเข้ามา และสีหน้าของชายผู้นี้ที่เปลี่ยนไปราวกับต้องการจะเอ่ยเตือน จิ้งจอกขาวก็คงจะวิ่งหนีไปนานแล้ว

แต่แน่นอนว่า เหตุผลสำคัญที่สุดก็คือ ของกินที่เจ้านายให้มามันอร่อยเหาะไปเลยนี่นา!

...

การบำเพ็ญเพียรทำให้ลืมวันลืมคืน เมื่อเสิ่นอวิ๋นลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าเป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว

เป็นเพราะเขายังไม่ใช่ผู้ฝึกตน พลังปราณในร่างกายจึงมีอยู่น้อยนิด และพลังปราณในบรรยากาศก็เบาบางเช่นกัน การจะชักนำพลังปราณเข้าสู่ร่างกายและทะลวงสู่ระดับชักนำปราณ หากไม่มีหินวิญญาณช่วย ย่อมยากที่จะรุดหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว

"ให้พวกนางช่วยหาให้ดีกว่า..." เสิ่นอวิ๋นเปิดเกมขึ้นมาแล้วส่งข้อความเสียงไปหาทั้งสอง

"หินวิญญาณก็มีประโยชน์กับคุณชายผู้นี้เช่นกัน พวกเจ้าลองหาดูนะ"

'หินวิญญาณด้วยหรือเจ้าคะ?' ทั้งสองค่อนข้างประหลาดใจ

พวกนางมองข้ามไอเทมชิ้นเล็กๆ พวกนี้ไปโดยอัตโนมัติ

แต่ในเมื่อคุณชายต้องการ ทั้งสองย่อมเต็มใจและรับปากเป็นมั่นเหมาะ

"ได้เวลากลับบ้านแล้ว" เสิ่นอวิ๋นปิดเกม ลุกขึ้นยืนและเริ่มเก็บกระเป๋า

การบำเพ็ญเพียรที่นี่มีความปลอดภัยน้อยกว่าที่บ้านมาก

เขาอุ้มจิ้งจอกขาวใส่ลงในกระเป๋าเป้ และวางแผนว่าจะนั่งแท็กซี่กลับ เพราะเขายังไม่ค่อยไว้ใจระบบขนส่งสัตว์เลี้ยงของรถไฟความเร็วสูงนัก

เมื่อเห็นสีหน้าหงอยเหงาของเจ้าตัวเล็ก เสิ่นอวิ๋นก็จิ้มจมูกมันเบาๆ แล้วยิ้มให้

"เดี๋ยวข้าจะพาเจ้ากลับบ้านแล้ว ทำตัวดีๆ นะ"

"อู๊ว~" เจ้าตัวเล็กกะพริบตากลมโตและนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าอย่างว่าง่าย

แต่ไม่นานนัก ข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ ก็ทำให้เสิ่นอวิ๋นต้องเปลี่ยนแผน

【ติ๊ง! แพ็กเกจพื้นที่อสูรรับใช้: เติมเงิน 9,999 หยวน เพื่อปลดล็อกพื้นที่อสูรรับใช้ในโทรศัพท์มือถือ สามารถฝากลูกสัตว์อสูรของท่านไว้ได้ชั่วคราวเป็นเวลา 30 วัน**】**

【แพ็กเกจพื้นที่อสูรรับใช้ถาวร: เติมเงิน 288,888 หยวน! รับพื้นที่อสูรรับใช้ถาวร ไม่จำกัดเวลาในการฝากสัตว์อสูร!】

"สวรรค์ช่วย! คุ้มค่าสุดๆ ไปเลย!" ดวงตาของเสิ่นอวิ๋นเป็นประกาย เขากดเลือกโดยไม่ลังเล

☞ 【ซื้อพื้นที่อสูรรับใช้ถาวร】!

ฟิ้ว~!

โทรศัพท์มือถือเปล่งแสงวาบ ดูดจิ้งจอกขาวจากในกระเป๋าเข้าไปในพื้นที่อสูรรับใช้ทันที

จิ้งจอกขาวที่กำลังจะตกใจขนฟู เห็นภาพฉายของเสิ่นอวิ๋นปรากฏขึ้นในห้วงมิติว่างเปล่า

"เจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ แบบนี้เราจะได้กลับถึงบ้านเร็วขึ้นไง!"

"อู๊ว~~"

หลังจากปลอบใจจิ้งจอกขาวเสร็จ เสิ่นอวิ๋นก็เดินลงมาชั้นล่าง

ในตอนนั้นเอง ที่หน้าโรงแรมมีป้ายประกาศปิดทำการติดอยู่ และพนักงานหลายคนกำลังขอให้แขกเช็กเอาต์ออก

"โอ๊ย ได้ยินว่าเมื่อคืนมีสัตว์อสูรหลุดออกมาจากป่า โชคดีที่ได้ผู้ฝึกตนจากเขาเอ๋อเหมยมาช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นคงมีคนตายแน่ๆ!"

"ถนนคนเดินแถวนี้ปิดหมดแล้ว! ไม่ใช่แค่ที่นี่นะ แต่เป็นกันทั่วประเทศเลย! แล้วจะมีคนตกงานอีกกี่คนล่ะเนี่ย!"

"โรงงานไม้ของสามีฉันก็ปิดไปแล้ว เขาบอกว่าต้องรีบไปบำเพ็ญเพียร! ต่อไปพื้นที่รอบๆ ภูเขาอาจจะมีธุรกิจเกี่ยวกับสัตว์อสูรเกิดขึ้นก็ได้ ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก..."

'ธุรกิจสัตว์อสูร?' ทุกคนหันไปมองคุณนายที่กำลังพูด ต่างก็คิดว่านี่อาจจะเป็นโอกาสทางธุรกิจครั้งใหญ่!

"ไหวตัวทันกันเร็วจริงๆ..." เสิ่นอวิ๋นยิ้มบางๆ แล้วโบกแท็กซี่ไปที่สถานีรถไฟความเร็วสูง

อีกไม่นาน อุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับสัตว์อสูรจะผุดขึ้นรอบๆ ภูเขาอย่างแน่นอน เช่น นักล่าค่าหัว คนรับซื้อซากสัตว์อสูร และอื่นๆ

เพราะสัตว์อสูรนั้นล้ำค่าไปทั้งตัว โดยเฉพาะแก่นอสูร ที่มีพลังมหาศาล และเป็นวัตถุดิบสำคัญในการหลอมอาวุธ สร้างยันต์ และสร้างค่ายกล และตำราวิชาชีพเหล่านี้ก็สามารถหาได้จากตัวละครในเกม ซึ่งจะค่อยๆ ก่อตัวเป็นห่วงโซ่อุปสงค์และอุปทาน

นี่เป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ว่า เมื่อยุคเก่าสิ้นสุดลง ผู้คนจะปรับตัวเข้าสู่ยุคใหม่ได้อย่างรวดเร็ว...

...

การเดินทางกลับเต็มไปด้วยความแออัดยัดเยียด ผู้คนต่างพากันอพยพออกจากพื้นที่ภูเขา

แม้ลูกสัตว์อสูรจะเป็นของดี แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่กล้าเสี่ยงชีวิตเข้าไปเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่โตเต็มวัยในป่า

กว่าเสิ่นอวิ๋นจะมาถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

"อยู่บ้านสบายที่สุดจริงๆ!" เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความโล่งอก แล้วเปิดเกมขึ้นมา

จิ้งจอกขาวเมื่อถูกปล่อยออกมาก็เริ่มวิ่งเล่นซุกซน บางทีห้องนี้อาจจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเสิ่นอวิ๋น ทำให้มันรู้สึกปลอดภัยและร่าเริงเป็นพิเศษ

เสิ่นอวิ๋นปล่อยให้มันเล่นไปตามสบาย เขาคิดว่ามันคงจะเบื่อมากที่ต้องอยู่ในพื้นที่อสูรรับใช้

"โอ้ มีการแจ้งเตือนตั้งห้าสิบกว่าจุดเลยเหรอ?!" เมื่อเห็นจุดสีแดงรวม 53 จุดในช่องเก็บของของทั้งสองตัวละคร เขาก็รีบกดเข้าไปดูทันที

"น่าจะเป็นหินวิญญาณล่ะมั้ง..."

เป็นไปตามคาด ทั้งหมดล้วนเป็นหินวิญญาณระดับต่ำและระดับกลาง

"จุ๊ๆๆ ได้หินวิญญาณมาตั้ง 53 ก้อนแล้ว!" เสิ่นอวิ๋นยิ้มแก้มแทบปริ

ในช่วงแรก ไอเทมชนิดนี้ถูกปั่นราคาจนสูงลิ่ว หินวิญญาณระดับต่ำเพียงก้อนเดียวมีราคาหลายหมื่นหยวน!

แม้ว่าภายหลังปริมาณจะเพิ่มขึ้น แต่ความต้องการก็ยังคงมีมากกว่าอยู่ดี ราคาต่ำสุดก็ไม่เคยต่ำกว่าห้าพันหยวนต่อก้อน

นอกจากหินวิญญาณทั้ง 53 ก้อนแล้ว ในกระเป๋าเงินของตัวละครทั้งสองก็มีเงินในเกมเพิ่มขึ้นมาอีก 1 เหรียญ

"ตัวละครที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ผ่านไปตั้งหลายวันเพิ่งจะได้แค่ 1 เหรียญเอง กว่าจะตายก็คงเก็บเงินได้ไม่เท่าไหร่หรอก..." เสิ่นอวิ๋นลอบดีใจ ยิ่งผู้เล่นคนอื่นหาเงินในเกมยากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้เปรียบมากเท่านั้น!

และทางการก็ได้ประกาศแล้วว่า อัตราการดรอปเงินในเกมจะไม่มีวันเพิ่มขึ้น และสามารถเติมเงินได้ก่อนเซิร์ฟเวอร์เปิดเท่านั้น การได้เติมเงินถือเป็นการคว้าโอกาส หากเติมไม่ทันก็ถือเป็นโชคชะตา

เสิ่นอวิ๋นไม่รีบร้อนที่จะดึงหินวิญญาณออกมา ตอนนี้เขายังไม่มีแหวนมิติ ไว้ดึงออกมาตอนบำเพ็ญเพียรก็ยังไม่สาย

เขากดไปที่อวตารตัวจิ๋วของหลิงชิงเสวี่ย ภาพหน้าจอเป็นระลอกคลื่น ปรากฏภาพของนางกำลังนั่งอยู่บนชิงช้า

ดูเหมือนนางจะกำลังจมอยู่ในภวังค์ แต่ก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางโค้งลงเป็นรอยยิ้มอันหวานหยด

'คุณชายมาแล้วหรือเจ้าคะ?!'

'สัมผัสได้แม้กระทั่งสายตาของข้า กายานี้ช่างอ่อนไหวยิ่งนัก' เสิ่นอวิ๋นคิดในใจ

"อืม กำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ?"

หลิงชิงเสวี่ยแกว่งชิงช้าเบาๆ แล้วกระซิบเสียงแผ่ว

'ชิงเสวี่ยกำลังวางแผนจะไปสังหารหลิวฟางหยาในวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ'