บทที่ 19: แพ็กเกจสอนตัวต่อตัว! ว่าที่มหาจักรพรรดินีสลบเหมือด

ความจริงแล้ว หลิงชิงเสวี่ยอยากจะฆ่าหลิวฟางหยาด้วยมือของนางเอง!

แต่ระดับการบำเพ็ญเพียรของนางยังก้าวหน้าไปได้ไม่เร็วนัก ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหนถึงจะได้แก้แค้น หากหลิวฟางหยารู้ว่านางได้เข้าร่วมกับแดนศักดิ์สิทธิ์แล้วชิงหลบหนีไปก่อน นั่นคงไม่ดีแน่

ในตอนนี้ นางจึงทำได้เพียงไหว้วานให้ยอดฝีมือของแดนศักดิ์สิทธิ์ช่วยลงมือแทน

"บังเอิญจัง พรุ่งนี้ข้าก็วางแผนจะจัดการคนผู้หนึ่งเหมือนกัน" เสิ่นอวิ๋นเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ

หากเขาไม่ได้ไอเทมสะท้อนกลับมาเร็วขนาดนี้ เขาคงต้องรอให้ปีกกล้าขาแข็งกว่านี้อีกสักหน่อย

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เพิ่งจะเลิกรากับโจวเฉียวเฉียวไป หากนางมาด่วนตายในตอนนี้ เขาคงตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง ซึ่งจะนำมาซึ่งการสืบสวนที่น่าปวดหัว และจะส่งผลกระทบต่อการเล่นเกมของเขาอย่างแน่นอน

แต่ในเมื่อตอนนี้เขามีของวิเศษที่ใช้งานได้จริงอย่างลิ่มกลไกทลายวิญญาณ ผนวกกับวิชาเคลื่อนย้ายมิติของจิ้งจอกขาว เขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวอำนาจใดๆ ของปุถุชนอีกต่อไป

ถึงเวลาแล้วที่จะต้องไปคิดบัญชีกับโจวเฉียวเฉียว!

'ยังมีคนกล้าหักหลังคุณชายอีกหรือเจ้าคะ?' หลิงชิงเสวี่ยประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ในใจของนาง คุณชายนั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ บุคคลเช่นนี้จะถูกหักหลังได้อย่างไร?!

"ข้าไม่ใช่คนเนื้อหอมอะไร เป็นเรื่องปกติที่จะโดนหักหลัง"

'ขนาดคุณชายยังไม่เนื้อหอมอีกหรือเจ้าคะ? เช่นนั้นคนผู้นั้นก็โลภมากเกินไปแล้ว!' หลิงชิงเสวี่ยรู้สึกเดือดดาลแทนเขา นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

'คนพรรค์นั้นสมควรตายเจ้าค่ะ! พรุ่งนี้หลังจากที่คุณชายสังหารมันแล้ว อย่าลืมบอกชิงเสวี่ยด้วยนะเจ้าคะ เราต้องฉลองกันสักหน่อย' นางกรอกตาไปมาพลางเอ่ยต่อ

'ว่าแต่ ทำไมคนผู้นั้นถึงหักหลังคุณชายล่ะเจ้าคะ? ชิงเสวี่ยอยากรู้จังเลย'

ให้ตายเถอะ พูดมาตั้งยืดยาว ที่แท้ก็แค่อยากรู้เรื่องชาวบ้าน

"เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่เกี่ยว" เสิ่นอวิ๋นกลอกตา

จะให้เขาไปสาธยายเรื่องที่โดนผู้หญิงเห็นแก่เงินหักหลังให้คนอื่นฟังทำไมกัน? มีแต่จะลดทอนความน่าเกรงขามของตัวเองเปล่าๆ

'ข้าเด็กตรงไหนกัน!' หลิงชิงเสวี่ยยืดอกขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

'ฟังจากเสียงของคุณชาย ท่านก็น่าจะอายุมากกว่าข้าแค่ปีสองปีเองนี่นา'

คุณชายคงไม่ได้อายุน้อยขนาดนั้นหรอก นางก็แค่แสร้งทำตัวฉลาดแกมโกงไปอย่างนั้นเอง

ทว่า ไม่นานนัก นางก็สังเกตเห็นว่าสายตาของคุณชายกำลังจับจ้องมาที่หน้าอกของนาง

หลิงชิงเสวี่ยรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม นางค่อยๆ เอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย พลางพึมพำกับตัวเอง 'ถ้าพูดตามตรง มันก็เล็กกว่าของผู้หญิงคนอื่นจริงๆ นั่นแหละ...'

เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย นางจึงทัดปอยผมไว้ที่หลังหูแล้วกระซิบเสียงแผ่ว

'คุณชาย ชิงเสวี่ยมีข้อสงสัยเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรมากมาย คุณชายช่วยชี้แนะข้าได้ไหมเจ้าคะ?'

'ข้อสงสัยเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรงั้นหรือ?' เสิ่นอวิ๋นเลิกคิ้ว ด้วยพรสวรรค์ของเขา จะไปอธิบายคัมภีร์มหาจักรพรรดิได้อย่างไร?

【ติ๊ง! แพ็กเกจชี้แนะส่วนลดพิเศษ: เติมเงิน 228 หยวน รับคำชี้แนะระดับผู้อาวุโส เพื่อช่วยหลิงชิงเสวี่ยแก้ไขปัญหาในการบำเพ็ญเพียร**】**

【คำชี้แนะระดับปรมาจารย์: เติมเงิน 648 หยวน แสดงพรสวรรค์อันฝืนลิขิตสวรรค์ของผู้เล่นอย่างเต็มที่! เพียงไม่กี่คำ ก็สามารถตีความคัมภีร์มหาจักรพรรดิได้ถึงห้าประการ พร้อมทั้งชี้แนะให้นางค้นพบวิถีการบำเพ็ญเพียรที่เหมาะสมที่สุด!】

【การสั่งสอนส่วนตัวโดยคุณชาย: เติมเงิน 8,888 หยวน เพิ่มระดับการบำเพ็ญเพียรของผู้เล่นชั่วคราว ใช้เทคนิคระดับมืออาชีพในการชักนำพลังปราณของหลิงชิงเสวี่ยให้ไหลเวียนไปทั่วร่าง ช่วยให้นางค้นพบเส้นทางการโคจรพลังของคัมภีร์มหาจักรพรรดิเหยาฉือที่เหมาะสมที่สุด!】

"นี่มันบังคับให้ข้าต้องอวดบารมีชัดๆ!" เสิ่นอวิ๋นตรวจสอบข้อมูลแล้วกดเติมเงินซื้อแพ็กเกจ 8,888 หยวนทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ย่อมได้ มีส่วนไหนที่ไม่เข้าใจ ก็บอกข้ามาทีละจุดได้เลย"

น้ำเสียงอันราบเรียบของเขาทำให้หลิงชิงเสวี่ยดีใจเป็นอย่างยิ่ง

นี่คือการสั่งสอนจากคุณชายโดยตรง นางเฝ้ารอคอยช่วงเวลานี้มานานแล้ว!

หลังจากกลับมาที่ถ้ำพำนัก หลิงชิงเสวี่ยก็หยิบคัมภีร์มหาจักรพรรดิออกมาและอธิบายส่วนที่นางไม่เข้าใจในการบำเพ็ญเพียร

เสิ่นอวิ๋นฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด แถมคัมภีร์มหาจักรพรรดิที่ฉายบนหน้าจอก็ยังเบลออีกต่างหาก การสนทนานี้จึงไม่ต่างอะไรกับการพูดคุยกับกำแพง

แต่เขามีเงินเสียอย่าง เรื่องแค่นี้จิ๊บจ้อยมาก!

หลังจากที่หลิงชิงเสวี่ยพูดจบ เขาก็แสร้งทำเป็นเข้าใจ

"คัมภีร์มหาจักรพรรดิเหยาฉืออาจจะยากเกินไปสำหรับเจ้าสักหน่อย เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน คุณชายผู้นี้จะช่วยชักนำพลังปราณของเจ้าด้วยตัวเอง เพื่อช่วยให้เจ้าค้นพบเส้นทางการโคจรพลังของคัมภีร์ที่เหมาะสมกับกายาเต๋าศักดิ์สิทธิ์มากที่สุด จำเอาไว้ให้ดีล่ะ"

นี่คือเหตุผลที่เขาเติมเงินซื้อ 【แพ็กเกจสอนตัวต่อตัว】

มีเพียงเส้นทางที่เหมาะสมกับนางที่สุดเท่านั้น จึงจะสามารถปลดปล่อยอานุภาพของคัมภีร์มหาจักรพรรดิเหยาฉือออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

'เพียงแค่ไม่กี่คำ คุณชายก็สามารถทำความเข้าใจคัมภีร์มหาจักรพรรดิเหยาฉือได้แล้วงั้นหรือ?!' หลิงชิงเสวี่ยตกตะลึงจนพูดไม่ออก

คุณชายถึงกับสามารถเปิดเส้นทางการบำเพ็ญเพียรที่เหมาะสมกับนางที่สุดได้ด้วยหรือ?!

ช่างเป็นพรสวรรค์ที่ฝืนลิขิตสวรรค์อะไรเช่นนี้!

การได้รับคำชี้แนะจากบุคคลระดับนี้ ถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่จะช่วยให้นางไม่ต้องเดินหลงทางในการบำเพ็ญเพียรในอนาคต

"ขอบพระคุณคุณชายที่เมตตาสั่งสอนเจ้าค่ะ!" หลิงชิงเสวี่ยรีบโค้งคำนับ จากนั้นก็นั่งลงบนเตียงด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความคาดหวัง

วินาทีต่อมา ร่างบอบบางของนางก็สั่นสะท้าน เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือใหญ่ที่ทาบลงบนหน้าท้องของนาง

"ต่อไป ข้าจะช่วยชักนำพลังปราณของเจ้า จำเส้นทางการโคจรพลังเอาไว้ให้ดี"

"เจ้าค่ะ~" เสื้อผ้าไหมบางเบาไม่อาจปิดกั้นความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นอวิ๋นยังได้เพิ่มระดับการบำเพ็ญเพียรของตนชั่วคราวเพื่อช่วยนางชักนำพลังปราณ สัมผัสแห่งพลังจึงชัดเจนยิ่งนัก

'มือของคุณชายช่างอบอุ่นเหลือเกิน~...' สำหรับบุรุษผู้ช่วยชีวิตนางไว้ หลิงชิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและรู้สึกดีๆ ให้กับเขา เพียงแค่ถูกสัมผัสเบาๆ หัวใจของนางก็เริ่มเต้นระรัว

'ฟู่~ ใจเย็นๆ! ตอนนี้ข้ากำลังบำเพ็ญเพียรอยู่นะ ข้าคิดอะไรอยู่เนี่ย?!'

เมื่อฝ่ามือใหญ่เคลื่อนสูงขึ้น หลิงชิงเสวี่ยก็พบว่าเส้นชีพจรที่พลังปราณไหลผ่านนั้น ลื่นไหลและรวดเร็วกว่าตอนที่นางโคจรพลังด้วยตนเองมากนัก!

ไม่มีส่วนใดติดขัดเลยแม้แต่น้อย!

นี่เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้ฝึกตน ยิ่งพลังปราณไหลเวียนเร็วเท่าไหร่ อานุภาพของเคล็ดวิชาก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น!

แต่ถึงจะรู้เช่นนั้น เมื่อคิดว่าคุณชายกำลังจะสัมผัสตัวนางไปทั่วทั้งร่าง นางก็อดไม่ได้ที่จะขบริมฝีปากและหลับตาแน่น ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

'หัวใจเต้นแรงจัง! ข้าทนไม่ไหวแล้ว~...'

ในขณะเดียวกัน เสิ่นอวิ๋นเองก็กำลังตกที่นั่งลำบาก

'ให้ตายสิ ทำไมมันถึงดูเหมือนกำลังรำไทเก๊กแบบนี้ล่ะเนี่ย?!'

เพราะเขาพบว่าบริเวณเหนือฝ่ามือของเขานั้น เต็มไปด้วยจุดแสงของการโคจรพลังปราณ และเขาต้องลากมือไปตามจุดแสงเหล่านั้นเป็นวงกลม

เขาคิดว่าแค่ชักนำพลังปราณก็พอแล้ว

ไม่คิดเลยว่ามือของเขาจะต้องเคลื่อนไหวไปตามจุดแสงด้วย!

'ยังไงข้าก็มีค่าความประทับใจตั้ง 100 แต้ม อีกอย่าง นี่ก็เป็นการสอนอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม...' เสิ่นอวิ๋นเห็นใบหูของหลิงชิงเสวี่ยแดงก่ำ จึงเอ่ยปลอบโยนเบาๆ

"ชิงเสวี่ย ต่อไปทำใจให้สงบและตั้งใจสัมผัสให้ดี อย่าคิดฟุ้งซ่าน"

เขาไม่ใช่คนไร้เดียงสา การเจอสถานการณ์แบบนี้อาจจะเหนือความคาดหมายไปบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้เขาตื่นเต้นหรือประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก

หลิงชิงเสวี่ยขบริมฝีปากสีชมพูอ่อนเบาๆ แล้วพึมพำ

'คุณชาย โปรดทำต่อไปเถอะเจ้าค่ะ ชิงเสวี่ยเข้าใจ...'

คุณชายย่อมไม่ได้ตั้งใจจะทำเช่นนี้อย่างแน่นอน มิฉะนั้น ด้วยภูมิหลังที่คุณชายแสดงให้เห็น หญิงงามคนไหนกันที่คุณชายจะหาไม่ได้?

เหตุใดต้องมาล้อเล่นกับผู้ฝึกตนตัวเล็กๆ อย่างนางด้วย?

ครู่ต่อมา ร่างกายของหลิงชิงเสวี่ยก็เกร็งกระตุก กระโปรงรอบตัวยับยู่ยี่จากการถูกขยุ้มด้วยมือเรียวเล็ก

ร่างบอบบางสั่นสะท้าน ใบหน้างดงามแดงก่ำราวกับมีเลือดจะหยดออกมา

'คุณพระช่วย~! เทคนิคของคุณชายช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก~...'

นางหอบหายใจถี่กระชั้น พยายามสะกดจิตตัวเอง 'ใจเย็นๆ! ข้าต้องจำเส้นทางการโคจรพลังของคุณชายให้ได้! ใจเย็นๆ...'

แต่ลูกไฟในอกกลับลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ

ราวกับว่ามันจะหลอมละลายร่างของนางลงไป แล้วนางจะสงบจิตใจได้อย่างไร?

'แย่แล้ว! แย่แล้ว~~'

ทันใดนั้น ร่างทั้งร่างของหลิงชิงเสวี่ยก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง นางส่งเสียงครางอู้อี้ออกมา ตาเหลือกขึ้นด้านบน แล้วสลบเหมือดไปในทันที

เสิ่นอวิ๋น: ??!

"เอ่อ... มันจะเว่อร์ไปหน่อยมั้ง..." เขาเกาหัวอย่างเก้อเขิน

แต่ก็นะ ยุคสมัยมันต่างกัน พอคิดดูแล้ว เขาก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมนางถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้