บทที่ 11: การสื่อสารของผู้ชายนั้นแสนเรียบง่าย

หลี่หมิงเรียกแท็กซี่ทันทีแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารเหลียนโหยวในชานเมืองของเมืองเทียนไห่

ร้านอาหารเหลียนโหยวตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองเทียนไห่ ห่างจากหมู่บ้านชานเมืองที่หลี่หมิงอาศัยอยู่ประมาณ 20 กิโลเมตร

หลี่หมิงซึ่งออกเดินทางหลังจากกินข้าวเสร็จ เดินทางมาถึงร้านอาหารเหลียนโหยวในเวลา 1 ทุ่มครึ่งพอดี

เป็นช่วงเวลาที่บรรดารถบรรทุกน้ำมันเพิ่งขนถ่ายของเสร็จจากโรงกลั่น และคนขับรถพากันมาทานอาหารที่ร้านนี้

โดยทั่วไปแล้ว หลังจากคนขับรถเหล่านี้กินข้าวเสร็จ พวกเขาจะพักผ่อนสักครู่และเล่นไพ่ในร้าน

เมื่อถึงเวลา 4 ทุ่ม หลังจากที่ข้อจำกัดในการวิ่งรถบรรทุกในตัวเมืองเทียนไห่ถูกยกเลิก พวกเขาก็จะเริ่มขนถ่ายน้ำมันไปยังปั๊มน้ำมันต่างๆ ในเมืองเพื่อเติมสต็อกให้เพียงพอ

เพื่อความสะดวกในการจอดรถของเหล่าคนขับ ร้านอาหารเหลียนโหยวจึงเช่าลานกว้างขนาดใหญ่ไว้ด้านหน้าร้านโดยเฉพาะ

พื้นที่โล่งดังกล่าวกว้างขวางมาก สามารถรองรับรถบรรทุกน้ำมันได้พร้อมกันมากกว่า 100 คัน

ระบบจัดการของลานจอดรถขนาดใหญ่นี้ไม่ได้เข้มงวดนัก โดยมีเพียงยามรักษาความปลอดภัยสูงวัยอายุราวห้าสิบกว่าปีอยู่ไม่กี่คน

อย่างไรก็ตาม ร้านอาหารเหลียนโหยวเปิดให้บริการสาธารณะ ใครจะเข้าออกก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

หน้าที่ยามเหล่านี้ก็แค่คอยจัดการพื้นที่จอดรถให้เป็นระเบียบ และตรวจตราทางเข้าออกอย่างหยาบๆ เท่านั้น

ช่วงเวลานี้ถือว่าเป็นช่วงที่พวกเขาว่างที่สุด เพราะรถส่วนใหญ่ได้เข้ามาจอดเรียบร้อยแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เวลาที่จะออกจากที่นี่ก็ยังอีกนาน งานหนักของพวกเขาจะเริ่มขึ้นหลังสามทุ่ม เมื่อผู้คนในร้านเริ่มทยอยกลับ

ช่วงนี้พวกเขาจึงมีเวลาพักผ่อนพอสมควร

หลี่หมิงเดินเข้าไปหายามรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งที่มีใบหน้าดูเป็นมิตรอายุราวห้าสิบปี แล้วหยิบบุหรี่ฮวาเจ้าที่เหลือจากเมื่อคืนออกมาสองมวน

“พี่ชาย เอาสักมวนไหมครับ?” หลี่หมิงยื่นบุหรี่ฮวาเจ้าให้ยามคนหนึ่ง

ยามคนนั้นมองหลี่หมิงด้วยแววตาระแวดระวังเล็กน้อย จากนั้นก็เหลือบตามองบุหรี่ในมือของหลี่หมิง

โอ้! !ของดีจริง ๆ

ยามยื่นมือรับบุหรี่มาจากหลี่หมิง โดยที่เจ้าตัวก็จุดไฟให้ด้วยความใส่ใจ จากนั้นจึงจุดบุหรี่ของตนเองตาม

ทันใดนั้น ทั้งสองคนก็เริ่มสูบพร้อมกัน

การสื่อสารของผู้ชายนั้นมันเรียบง่ายแบบนี้เอง

เมื่อเห็นว่าหลี่หมิงมีท่าทีให้เกียรติอย่างเห็นได้ชัด ยามรักษาความปลอดภัยคนนั้นก็เริ่มลดความระแวดระวังลงอย่างมาก

หลังจากสูบไปไม่กี่คำ หลี่หมิงก็เป็นฝ่ายพูดก่อน:

“ผมมาทานข้าวกับเพื่อนหน่ะ เป็นงานเลี้ยงนิดหน่อย ข้างในมันอึดอัด เลยออกมาสูบบุหรี่สูดอากาศหน่อยครับ”

ยามพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เพราะเขารู้ดีว่าใครกันที่มาทานอาหารที่นี่ – ส่วนใหญ่ก็มีแต่คนขับรถบรรทุกกับพนักงานจากโรงกลั่นฮัวหนานที่มาร่วมงานเลี้ยง

เมื่อหลี่หมิงแสดงเจตนาชัดเจนตั้งแต่แรก ยามก็ไม่ได้รู้สึกสงสัยอะไรอีก แถมยังเริ่มรู้สึกดีต่อเขาขึ้นมาเล็กน้อยด้วยซ้ำ

บางครั้ง คนที่อยู่ในสังคมชั้นล่างต้องการเพียงแค่การปฏิบัติด้วยความเคารพง่ายๆ แบบนี้เท่านั้น

เมื่อเห็นว่ายามเริ่มผ่อนคลายลง หลี่หมิงก็ถามอีก:

“พี่ชายทำงานที่นี่มานานหรือยังครับ?”

ยามสะบัดขี้บุหรี่ออกแล้วตอบว่า: “ก็สิบปีแล้ว ตั้งแต่ร้านเปิด ก็ทำงานที่นี่ตลอด ตอนนี้อายุก็มากแล้ว ไปสมัครงานที่อื่นใครเขาจะรับล่ะ”

หลี่หมิงแกล้งทำหน้าตกใจ: “สิบปีเลยเหรอครับ? แสดงว่าที่นี่ขายดีมากเลยนะ ถึงอยู่มาได้ตั้งสิบปี”

ยามพูดอย่างมั่นใจว่า: “จะไม่ดีได้ยังไงล่ะ มันเกาะขาโรงกลั่นฮัวหนานไว้อยู่ ถ้าให้ฉันบริหารเองนะ รับรองว่าขายดีกว่านี้อีก”

หลี่หมิงนึกถึงคำพูดของปรมาจารย์คนหนึ่งที่เคยกล่าวไว้: คนยิ่งมีประสบการณ์น้อย มักจะยิ่งมั่นใจในสิ่งที่ตนพูด

หลี่หมิงไม่ได้สนใจประเด็นนั้นนัก จึงถามต่อว่า “นอกจากพวกรถบรรทุกน้ำมันกับพนักงานโรงกลั่นฮัวหนานแล้ว ยังมีคนทั่วไปมาทานที่นี่อีกไหมครับ?”

ยามส่ายหน้าด้วยน้ำเสียงดูแคลน: “มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะมาทานอาหารที่นี่ ของที่นี่แพงกว่าร้านอื่นเท่าตัวเลยนะ

แต่คนขับรถบรรทุกน่ะไม่มีทางเลือก ถ้าจะไปรับของที่โรงกลั่นก็ต้องกัดฟันกินที่นี่ ไม่งั้นเขาไม่ให้รับของ

ส่วนพวกหัวหน้าโรงกลั่นน่ะเหรอ พวกนั้นไม่ต้องจ่ายเองหรอก โรงกลั่นออกให้ทั้งนั้น ค่าเลี้ยงเดือนละเป็นล้านๆ แบบนี้จะให้ถูกได้ยังไง?”

พอพูดจบ แววตาของยามก็เริ่มมีแววกังวลเหมือนพูดอะไรเกินไป

หลี่หมิงสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในสีหน้าของเขา แล้วพูดขึ้นว่า:

“พี่ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ผมไม่ใช่นักข่าวหรือเจ้าหน้าที่อะไร ผมก็แค่หาคนคุยด้วยหลังทานข้าวเท่านั้นเอง”

พอได้ยินว่าหลี่หมิงไม่ใช่พวกนักข่าวหรือจากคณะกรรมการตรวจสอบอะไร ยามก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกครั้ง

หลี่หมิงยิ้มและพูดว่า “เมื่อกี้ประเด็นมันอาจจะอ่อนไหวไปนิด งั้นเราเปลี่ยนเรื่องดีกว่า พี่ชายทำงานที่นี่มาตั้งนานแล้ว พอจะรู้ไหมครับว่ารถบรรทุกพวกนี้บรรทุกน้ำมันชนิดไหนกันบ้าง?”

หัวข้อก่อนหน้านี้ค่อนข้างสุ่มเสี่ยง ยามเองก็ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวอยู่แล้ว พอเห็นหลี่หมิงเปลี่ยนเรื่องให้ ก็กลับมาพูดอย่างมั่นใจอีกครั้ง:

“แค่นี้เอง พอรถพวกนี้วิ่งผ่านฉันนะ แค่ดูแว๊บเดียวก็รู้แล้วว่ามีน้ำมันอะไรอยู่ข้างใน”

นั่นแหละคือสิ่งที่หลี่หมิงต้องการ

เพราะรถบรรทุกน้ำมันมีเป็นร้อยคัน เขาไม่สามารถสุ่มเก็บแบบเปิดกล่องสุ่มได้

ถ้าเขามีพื้นที่ไร้ขีดจำกัดก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้

แต่เขามีพื้นที่แค่ประมาณ 300 ลูกบาศก์เมตร ซึ่งพอเก็บได้แค่ราว 6 คันเท่านั้น

ทันทีที่เห็นยามพวกนี้ หลี่หมิงก็คิดทันทีว่าพวกเขาน่าจะดูออกว่ารถไหนขนน้ำมันชนิดใด

เมื่อเห็นหลี่หมิงทำหน้าสงสัย ยามก็ชี้ไปยังรถบรรทุกน้ำมันไม่ไกล แล้วพูดทีละคัน:

“คันนี้บรรทุกเบนซินออกเทน 98 คันนี้เป็นดีเซล คันนี้เบนซินออกเทน 92 คันนี้ก็ 92 เหมือนกัน...”

ยามชี้รถสิบคันติดกันเพื่อแสดงให้หลี่หมิงเห็นถึงความสามารถของตน

หลี่หมิงทำหน้าทึ่งแล้วพูดว่า “พี่ครับ พี่ดูออกได้ยังไงเนี่ย? สอนผมหน่อยสิครับ”

เขาไม่สามารถเก็บรถสิบคันที่ยามเพิ่งชี้ไปต่อหน้าเขาได้แน่

ยามหัวเราะเบาๆ อย่างภูมิใจ

หลี่หมิงเข้าใจทันที จึงหยิบบุหรี่ฮวาเจ้าออกมาอีกมวนแล้วจุดให้กับยามด้วยมือตนเอง

สูด~~~~~ พ่น~~~~~~

ยามพ่นควันขาวออกมาอย่างสบายใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิ:

“มันง่ายมากเลยนะ เดี๋ยวพอบอกแล้วใครๆ ก็แยกออกได้หมด”

หลี่หมิงพูดตอบ “จริงเหรอครับ?”

ยามชี้ไปที่รถบรรทุกน้ำมันคันหนึ่งอีกครั้งแล้วพูดว่า:

“เห็นท่อระบายน้ำมันใต้ถังนั่นไหม?”

หลี่หมิงพยักหน้า

ยามพูดต่อว่า “ท่อนั้นมีเทปสีเขียวพันรอบอยู่ นั่นหมายความว่าคันนั้นบรรทุกน้ำมันดีเซล”

หลี่หมิงมองไปที่ท่อนั้น ก็เห็นว่ามีเทปสีเขียวพันอยู่จริงๆ

“เพื่อป้องกันไม่ให้พนักงานปั๊มสับสนเวลาเติมน้ำมัน ทางโรงกลั่นจะพันเทปสีต่างๆ ไว้รอบท่อระบายน้ำมันก่อนเสมอ เพื่อกันผิดพลาด

สีเขียวคือดีเซล สีเหลืองคือเบนซินออกเทน 92 สีส้มคือเบนซินออกเทน 95 และสีแดงคือเบนซินออกเทน 98 ง่ายแค่นั้นเอง”

หลี่หมิงมองไปที่รถบรรทุกน้ำมันกว่า 100 คันในลานจอด แล้วพูดด้วยความดีใจว่า “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง!!”

ในตอนนั้นเอง รถเบนซ์คันใหม่เอี่ยมคันหนึ่งก็จอดลงตรงหน้าหลี่หมิงกับยาม

กระจกรถค่อยๆ ลดลง ชายหนุ่มหน้ากลม หูใหญ่คนหนึ่งยื่นหน้าออกมาจากในรถ

“โอ๊ะ นี่มันหัวหน้าห้องของพวกเรานี่นา หลี่หมิงไม่ใช่เหรอ? แม่ทัพกวนบอกว่านายไปดูดส้วมไม่ใช่เหรอไง? แล้วนี่มายืนคุยกับยามอยู่ได้ แหม! เข้าใจล่ะ มาสมัครเป็นยามที่นี่สินะ ฮ่าๆๆ”

หลี่หมิงจำได้ทันทีว่า ชายคนนี้คือเจิ้งหยาง เพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาลัยของเขา และยังเป็นลูกน้องเบอร์หนึ่งของกวนเฟิงอีกด้วย

ส่วนที่เขาพูดถึงว่า “แม่ทัพกวน” นั้น แน่นอนว่าหมายถึงกวนเฟิงนั่นเอง

…………….