บทที่ 12: น้ำมันเบนซินในมือ

เมื่อเห็นเจิ้งหยางจอดรถ ยามคนเดิมก็แสดงสีหน้าไม่เป็นมิตรและรีบเดินหนีไปทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา

หลี่หมิงไม่ตอบคำพูดของเจิ้งหยางทันที เขาเพียงแต่สูบบุหรี่ในมือเข้าอย่างมีนัย แล้วพ่นควันออกมาเงียบๆ

ความเงียบของหลี่หมิงทำให้เจิ้งหยางยิ่งรู้สึกได้เปรียบ เขาคิดว่าหลี่หมิงไม่กล้าตอบเพราะรู้สึกต่ำต้อยเมื่อเทียบกับความสำเร็จของเขา

เจิ้งหยางรีบกดปุ่มลดกระจกทุกบานของรถเบนซ์ แล้วชี้มาทางหลี่หมิง พูดกับหญิงสาวหลายคนที่แต่งตัวฉูดฉาดในรถว่า:

“ขอแนะนำหน่อย นี่คือหัวหน้าห้องสมัยเรียนของพวกเรา ตัวท็อปเลยนะ หลี่หมิง ตอนนี้เขาทำงานสุดยอดมากเลย กำลังดูดส้วมอยู่ที่สำนักงานสุขาภิบาล ฮ่าๆๆ”

สาวแต่งตัวจัดเหล่านั้นรีบเอามือปิดจมูก แล้วมองหลี่หมิงด้วยสายตาดูแคลน

หลี่หมิงกวาดตามองผู้หญิงทั้งสามคนในรถของเจิ้งหยาง

ติ๊ง~~

“เป้าหมายไม่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ!”

“เหตุผล: สุขภาพไม่ดี!”

ติ๊ง~~~

“เป้าหมายไม่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ!”

“เหตุผล: เต็มไปด้วยเทคโนโลยีและพลาสติก”

ติ๊ง~~~

“เป้าหมายไม่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ!”

ระบบ: “โปรดสังเกตลูกกระเดือก!”

หลี่หมิงถึงบางอ้อ! ของดีจากเมืองไทยนี่เอง!

หลี่หมิงยกนิ้วโป้งให้อย่างประชดประชัน แล้วกล่าวกับเจิ้งหยางว่า:

“เจิ้งหยาง นายสุดยอดมากนะ รวบรวมของหายากระดับพรีเมียมแบบนี้ได้ตั้งสามคนเชียว”

เจิ้งหยางไม่ได้จับความหมายแฝงในคำพูดของหลี่หมิงเลยแม้แต่น้อย เขาคิดว่าหลี่หมิงชมเขาจริงๆ เพราะอยากสมัครเป็นยาม

หญิงสาวสามคน เอ๊ะ… สองสาว หนึ่งหนุ่ม คิดว่าหลี่หมิงกำลังหลงเสน่ห์พวกเธอ จึงกลอกตาใส่เขาอย่างรังเกียจ

เจิ้งหยางพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ตลอดหลายปีมานี้ ต้องขอบคุณคอนเนคชั่นของพ่อแม่ทัพกวน รถในกองขนส่งที่ฉันทำกับเขาก็ได้เกาะต้นไม้ใหญ่ของโรงกลั่นฮัวหนานมาเต็มๆ ดูรถเบนซ์คันนี้สิ เพิ่งถอยเมื่อวาน ราคาเกินห้าแสน! อิจฉาล่ะสิ หมั่นไส้ล่ะสิ ฮ่าๆๆ”

หลี่หมิงไม่สนใจรถเบนซ์ที่อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย อีกไม่กี่วันมันก็จะกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า แม้แต่น้ำเปล่ายังมีค่ามากกว่า

แต่คำว่า “กองขนส่ง” กลับดึงความสนใจของเขาได้

“กองขนส่งของนายกับกวนเฟิง? หรือว่ากวนเฟิงก็ถือหุ้นในกองนี้ด้วยเหรอ?”

เจิ้งหยางพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกว่า “แน่นอนสิ! นี่มันธุรกิจของแม่ทัพกวน ฉันแค่เกาะเขากินเศษกินเลยไปวันๆ เท่านั้นเอง”

หลี่หมิงแกล้งทำหน้าประหลาดใจแล้วถามว่า “งั้นรถในกองพวกนายมีเยอะไหม?”

เจิ้งหยางหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ฉันชอบหน้าตกใจของคนจนๆ อย่างนายจริงๆ!”

เขาชี้ไปที่รถบรรทุกน้ำมันคันหนึ่งในลานจอด

“ดูสิ พวกรถที่มีตัวอักษร ‘หยาง’ เขียนอยู่ทั้งหมดเป็นของฉัน มีเป็นโหลเลย!”

“พ่อของแม่ทัพกวนน่ะสุดยอดจริงๆ แค่พูดคำเดียวก็ให้ฉันเกาะต้นไม้ใหญ่ของโรงกลั่นฮัวหนานได้แล้ว”

“นายกล้าดียังไงถึงไปท้าทายแม่ทัพกวน? แค่จะไปถือรองเท้าให้เขานายยังไม่มีสิทธิ์เลย!”

“อย่าหวังเลยว่าจะได้เป็นยามที่นี่ ผู้จัดการที่นี่น่ะเป็นพี่ชายฉัน!”

“นายควรกลับไปอ้อนแม่ทัพกวนให้เขายังให้เกียรตินายอยู่ในหน้าที่ดูดส้วมต่อไป อย่างน้อยจะได้ไม่อดตาย”

หลี่หมิงไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย

แต่ในสายตาเจิ้งหยาง รอยยิ้มนั้นคือการยอมศิโรราบของผู้แพ้ต่อผู้ชนะ

เจ้าพาหะซิฟิลิสที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับเริ่มหงุดหงิดเต็มที:

“เจิ้งหยาง ไปกันได้แล้วค่ะ คุณจางรอพวกเราอยู่! จะคุยกับคนแบบนี้ทำไม เหม็นกลิ่นส้วมจะตาย แหวะ!”

เจิ้งหยางปิดกระจกรถแล้วพูดว่า “หลี่หมิง ดูตัวเองซะบ้างนะ!”

จากนั้นก็สตาร์ทรถขับเข้าไปในลานจอด

หลี่หมิงมองตามรถเบนซ์คันนั้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วพึมพำกับตัวเอง:

“เป็นคนดีจริงๆ... ไหนๆ ก็เป็นทรัพย์สินของกวนเฟิงแล้ว งั้นฉันจะไม่เกรงใจละนะ”

พูดจบ เขาก็เดินเข้าไปในลานจอด

ลานจอดรถแห่งนี้ใหญ่มาก แม้จะมีกล้องวงจรปิดอยู่ไม่กี่ตัว แต่ก็มีจุดอับอยู่หลายแห่ง

หลี่หมิงเลือกเจาะจงเฉพาะรถบรรทุกน้ำมันที่มีอักษร ‘หยาง’ เขียนอยู่ และที่สำคัญ ต้องจอดอยู่ในจุดอับของกล้องวงจรปิด

“แม้ว่าโลกจะใกล้ล่มสลายแล้ว แต่ให้ฉันมอบของขวัญชิ้นเล็กๆ ให้ก่อนก็แล้วกัน”

พูดจบ เขาก็เก็บรถบรรทุกน้ำมันจำนวน 8 คัน ที่มีอักษร ‘หยาง’ และบรรทุกน้ำมันเต็มถังไว้ในพื้นที่จัดเก็บของเขา

พื้นที่จัดเก็บที่เหลืออยู่ราว 400 ลูกบาศก์เมตรก็เกือบเต็มพอดี

ในจำนวนรถ 8 คันนี้ มี 3 คันบรรทุกเบนซินออกเทน 92, 2 คันเป็นดีเซล, 2 คันเป็นเบนซินออกเทน 95 และ 1 คันเป็นเบนซินออกเทน 98

รถบรรทุกน้ำมันที่บรรทุกเต็มหนึ่งคันจะมีน้ำมันกลั่นถึง 50 ตัน นั่นหมายความว่าตอนนี้เขามีเบนซินออกเทน 92 อยู่ 150 ตัน

เบนซินออกเทน 95 จำนวน 100 ตัน, ดีเซล 100 ตัน และเบนซินออกเทน 98 อีก 50 ตัน

เจ๋งชะมัด!

ขณะที่หลี่หมิงกำลังจะเดินจากไป เขาก็เห็นรถเบนซ์ E300 คันใหม่เอี่ยมของเจิ้งหยางจอดอยู่ไม่ไกลนัก

เขามองไปรอบๆ แล้วก็พบว่าตำแหน่งที่รถจอดอยู่นั้น อยู่ในจุดอับกล้องพอดี

เหอะๆ เพิ่งถอยเมื่อวานงั้นเหรอ? ราคาเกินห้าแสนงั้นสิ?

หลี่หมิงเดินเข้าไปใกล้ แล้วเพียงแค่คิด รถเบนซ์คันใหม่เอี่ยมก็หายวับไปจากจุดที่จอดอยู่

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เขาก็เดินออกจากลานจอดโดยล้วงมือไว้ในกระเป๋า

ยามคนเดิมมองเขาด้วยสายตาดูถูก แล้วตะโกนใส่เขาว่า:

“คนดูดส้วมน่ะเหรอจะมาหลอกฉันได้ มองตัวเองบ้างเถอะ!”

มนุษย์เป็นแบบนี้เสมอ ยกย่องคนสูงกว่า และเหยียบคนต่ำกว่า

เมื่อเจอยากกว่าตัวเองก็นิ่งเฉย แต่พอเห็นคนที่ดูแย่กว่าก็รีบกระทืบทันที

หลี่หมิงไม่สนใจอะไร เดินไปโบกแท็กซี่แล้วมุ่งหน้าไปยังชานเมืองทางใต้ เพื่อไปรับอาวุธที่เขาสั่งไว้

……

ในขณะเดียวกัน เจิ้งหยางกำลังดื่มฉลองอยู่กับพวกหัวหน้าโรงกลั่น

ทันใดนั้น คนขับรถคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา: “คุณเจิ้ง คุณเจิ้ง แย่แล้วครับ เกิดเรื่องใหญ่!”

เจิ้งหยางในสภาพหน้าแดงจากฤทธิ์เหล้า ตะคอกใส่คนขับว่า:

“ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังดื่มกับหัวหน้า จะมีเรื่องบ้าอะไรมากวนอีก?”

คนขับพูดตะกุกตะกักพลางชี้ไปที่ลานจอดรถ: “มัน… มันมีผีครับ รถบรรทุกของพวกเราหลายคันหายไปแล้ว!”

เจิ้งหยางเด้งขึ้นมาทันที ตบโต๊ะดังปัง: “พูดให้มันชัดเจน รถหายอะไรวะ! หายไปยังไง!”

คนขับกลืนน้ำลายแล้วพูดเสียงสั่น: “กะ… ก็… มันหายไปเฉยๆ เลยครับ”

เจิ้งหยางขาแทบทรุด กองรถขนส่งของพวกเขาทำสัญญากับโรงกลั่นไว้

ถ้ารถออกจากโรงกลั่นแล้วน้ำมันยังไม่ถึงปั๊ม หากของสูญหาย คนขับต้องชดใช้เต็มจำนวน

และที่นี่... ร้านอาหารเหลียนโหยว ไม่ใช่โรงกลั่น และก็ไม่ใช่ปั๊มน้ำมัน

น้ำมันในรถ 8 คันนั้นมีมูลค่าร่วมๆ ห้าล้านหยวน!!

ยังไม่รวมราคาค่ารถบรรทุกอีกนะ!

ถึงขายตัวทั้งชีวิตยังไม่พอใช้หนี้เลยด้วยซ้ำ!

แต่นี่มันจะหายไปได้ยังไงกัน!? รถบรรทุกตั้ง 8 คัน!

ไม่มีทาง! ต้องเป็นผีแน่ๆ!

เจิ้งหยางคว้าคอเสื้อคนขับแล้วตะคอกลั่น: “ดูให้แน่ก่อนพูดนะ! อย่ามาเล่นมุกแบบนี้กับฉัน!”

คนขับพูดเสียงสั่น:

“พวกเราค้นลานจอดหมดทุกมุมแล้วครับ หาไม่เจอสักคัน กล้องวงจรปิดก็เปิดดูหลายรอบ ไม่มีคลิปไหนเลยที่แสดงให้เห็นว่ารถออกไปจากลาน!”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา:

“ยังมีอีกเรื่องครับ…”

เจิ้งหยางคำราม: “อะไรอีกล่ะ! รีบพูดมา!!”

“รถเบนซ์คันใหม่ของคุณ... ก็หายไปด้วยครับ…”

ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าของเจิ้งหยางก็มืดลง!!!

นี่มันฝันใช่ไหม? ต้องฝันอยู่แน่ๆ!

รถเบนซ์คันนั้นเขาออกด้วยโปรแกรมดาวน์ 0% ผ่อน 60 เดือน!

ที่แย่ที่สุดคือ… เพิ่งถอยมาเมื่อวาน และประกันยังไม่เริ่มคุ้มครองเลยด้วยซ้ำ!!!

…………….