ตอนที่ 25: การยกระดับแบบโกงระบบ

เกลี้ยงไม่มีเหลือ!

จางเซิงใช้ปราณจนแห้งเหือดจากการร่ายวิชาสกัดวิญญาณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โชคดีที่ผลลัพธ์คุ้มค่าเหนื่อย วิชาสกัดวิญญาณบรรลุถึงระดับ "เชี่ยวชาญ" และเขาก็เข้าใจพื้นฐานการปรุงยาเม็ดรวมสารอาหารแล้ว

ก่อนกลับห้องพัก จางเซิงแวะไปโรงอาหารเพื่อยัดทะนานมื้อใหญ่ เพราะวันนี้เขายังไม่ได้กินข้าววิญญาณโควตา 10 กิโลกรัมเลย

พอกลับถึงห้อง เขาก็เริ่มบำเพ็ญเพียรต่อทันที ยาเม็ดรวมสารอาหาร 9 เม็ดที่เพิ่งปรุงเสร็จยังไม่ทันหายอุ่นก็ถูกเขากลืนลงท้องรวดเดียว

หลังจากโคจรวิชากลั่นปราณบรรพกาลไปหนึ่งรอบ ในที่สุดจางเซิงก็ทิ้งตัวลงบนเตียงและหลับเป็นตาย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จางเซิงมุ่งหน้าไปยังฐานการเพาะปลูก ร่ายคาถาดูแลข้าวมณีวิญญาณสีทองทั้ง 5 ไร่จนเสร็จสรรพ แล้วรีบบึ่งไปห้องปรุงยาเพื่อลุยงานต่อ

สำหรับยาชุดแรก จางเซิงยังคงจงใจใช้วิชาสกัดวิญญาณแบบเน้นๆ ด้วยระดับ "เชี่ยวชาญ" ทำให้เขาสามารถควบคุมปริมาณพลังวิญญาณที่ใช้ในแต่ละครั้งได้อย่างแม่นยำ

วิธีนี้มันแทบจะเรียกว่าโกงระบบ เหมือนตอนที่เขาปั๊มเลเวลวิชาลมวสันต์แปลงพิรุณไม่มีผิด

จางเซิงถึงขั้นร่ายวิชาสกัดวิญญาณใส่เมล็ดข้าวทีละเมล็ดเลยด้วยซ้ำ

ยาชุดแรกนี้กินเวลาไปเต็มๆ ชั่วโมงครึ่ง สุดท้ายไม่ได้ยาออกมาสักเม็ด ได้แต่ผงสีดำก้นเตา

แต่ทว่า!

"คาถา: สกัดวิญญาณ (เหนือมนุษย์: 1/100,000)"

"ฮ่าฮ่า! วิชาสกัดวิญญาณถึงระดับเหนือมนุษย์แล้ว!"

จางเซิงเริ่มปรุงยาชุดที่สอง คราวนี้เขาทำตามขั้นตอนปกติ

วิชาสกัดวิญญาณระดับเหนือมนุษย์มอบความเข้าใจใหม่ๆ ให้เขามากมาย กระบวนการสกัดวิญญาณรวดเร็วกว่าระดับเชี่ยวชาญหลายเท่าตัว

สิบนาทีผ่านไป ยาชุดที่สองก็เสร็จสมบูรณ์ ได้ยาออกมา 9 เม็ด

"ทักษะ: การปรุงยาเม็ดรวมสารอาหาร (เชี่ยวชาญ: 8/100)"

ทันทีที่ยาเป็นรูปเป็นร่าง ความรู้มหาศาลเกี่ยวกับการปรุงยาเม็ดชนิดนี้ก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองจางเซิง ทำให้เขาเข้าใจอะไรได้อีกเยอะ

ยาเม็ดรวมสารอาหารจัดเป็นยาไร้ระดับ ใช้สำหรับปุถุชนในการกลั่นสารเป็นปราณแทนอาหารวิญญาณ แบ่งเกรดเป็น ต่ำ กลาง สูง

ยาที่เขาเคยกินและที่เพิ่งปรุงได้เป็นแค่เกรดต่ำ หนึ่งเม็ดให้ค่าพลัง 1 หน่วย ด้วยเคล็ดวิชาโคจรพลังฟ้าระดับชำนาญของเขา ต้องกินทีละ 10 เม็ดถึงจะพอ

แต่หลังจากทักษะปรุงยาถึงระดับ "เชี่ยวชาญ" จางเซิงมั่นใจว่าเขาปรุงยาเกรดกลางได้แน่นอน

สิบนาทีต่อมา ยาชุดใหม่ก็ออกจากเตา

คราวนี้จางเซิงใส่ข้าวไป 18 กิโลกรัม ได้ยาเกรดกลาง 9 เม็ด แต่ละเม็ดให้ค่าพลัง 2 หน่วย

"ทักษะ: การปรุงยาเม็ดรวมสารอาหาร (เชี่ยวชาญ: 17/100)"

เอ๊ะ...

จางเซิงเจอช่องโหว่เข้าแล้ว! ปรุงยาเกรดกลาง 9 เม็ด ได้ค่าความชำนาญแค่ 9 แต้ม สู้ปรุงยาเกรดต่ำ 18 เม็ดรวดเดียว ได้ค่าความชำนาญ 18 แต้มดีกว่า

ห้าสิบนาทีต่อมา จางเซิงปรุงยาเกรดต่ำออกมาอีก 90 เม็ด

"ทักษะ: การปรุงยาเม็ดรวมสารอาหาร (ชำนาญ: 7/1,000)"

ระดับการปรุงยาของเขาพัฒนาขึ้นอีกขั้น คราวนี้เขาสามารถใส่ข้าวได้ทีเดียว 90 กิโลกรัม และปรุงยาได้สูงสุดถึงเกรดสูง แต่ความเร็วไม่ได้เพิ่มขึ้น

ในขณะเดียวกัน เขาสามารถควบคุมคุณภาพยาได้ดั่งใจ จะปรุงยาเกรดสูงที่ให้พลัง 10 หน่วย, ยาเกรดกลาง 45 เม็ด, หรือยาเกรดต่ำ 90 เม็ดก็ได้

เพื่อปั๊มเลเวลให้ไวที่สุด จางเซิงเลือกปรุงยาเกรดต่ำต่อไป

เขาขลุกอยู่ในห้องปรุงยาไม่ไปไหน พอปราณหมดก็กินยาเม็ดแล้วกลั่นสารเป็นปราณต่อทันที

กว่าสองชั่วโมงผ่านไป

ข้าวมณีวิญญาณสีทองกว่า 500 กิโลกรัมถูกผลาญจนเกลี้ยง

เบ็ดเสร็จเขาปรุงยาได้ 1,191 เม็ด มีเกรดกลางแค่ 9 เม็ด ที่เหลือเป็นเกรดต่ำทั้งหมด

"ทักษะ: การปรุงยาเม็ดรวมสารอาหาร (เหนือมนุษย์: 81/100,000)"

ในที่สุดทักษะการปรุงยาก็แตะระดับ "เหนือมนุษย์"

แต่เขาปรุงต่อไม่ได้แล้ว

ข้าวมณีวิญญาณสีทองในคลังเหลืออยู่น้อยนิด และเมื่อถึงระดับเหนือมนุษย์ จางเซิงสามารถปรุงข้าวได้ทีละ 900 กิโลกรัม

เตาขนาดเล็กจุ 1 ลูกบาศก์เมตรไม่พอซะแล้ว ต้องใช้เตาใหญ่

แถมตอนนี้ ปราณในร่างจางเซิงก็ไม่พอจะรองรับการปรุงข้าว 900 กิโลกรัมไหว ต้องสะสมปราณไว้ล่วงหน้าก่อน

"สุดยอด!"

"ยาพันกว่าเม็ดนี่พอให้ฉันบำเพ็ญเพียรไปได้อีกนาน ต่อไปอยากได้เมื่อไหร่ก็มาปรุงเอา แถมเอาไปแลกหน่วยกิตได้ด้วย"

จางเซิงรู้สึกโล่งใจขึ้นเป็นกอง

"ทีนี้ก็บำเพ็ญเพียรได้อย่างสบายใจแล้ว!"

กลับมาที่ฐานการเพาะปลูก จางเซิงรดน้ำฝนวิญญาณให้ข้าว 5 ไร่อีกรอบ แล้วกลับเข้าห้องบำเพ็ญเพียรเพื่อฝึก "เคล็ดวิชาโคจรพลังฟ้า" ต่อ

น่าเสียดายที่วิชานี้ระดับชำนาญยังต้องใช้เวลาตั้งครึ่งชั่วโมงต่อรอบ กว่าจะถึงระดับเหนือมนุษย์คงอีกยาวไกล

หิวก็กินยา ระหว่างพักก็ฝึก "วิชาควบคุมวัตถุ"

ยาเม็ดรวมสารอาหารลอยหมุนคว้างและกระโดดไปมารอบตัวจางเซิงภายใต้การควบคุมของคาถา ดูเพลินตาดี

ตกเย็น ข้าวมณีวิญญาณสีทอง 5 ไร่ก็สุกงอม เก็บเกี่ยวได้ 30,000 ต้น ได้ข้าวมา 43,200 กิโลกรัม รอบนี้จางเซิงส่งเข้าคลังเก็บของทั้งหมด ยังไงเขาก็ไม่ได้ขัดสนหน่วยกิตอยู่แล้ว

เขาตัดสินใจพักการปลูกข้าวไว้ก่อน แล้วกลับไปบำเพ็ญเพียรที่อพาร์ตเมนต์

ทำนาหาเงินและทรัพยากรสู้ปรุงยาไม่ได้เลย ความยากทางเทคนิคมันคนละชั้นกัน ใครๆ ก็ปลูกพืชวิญญาณได้ แค่แข่งกันที่ประสิทธิภาพ

แต่การปรุงยา... กำแพงมันสูงกว่าเยอะ

"พี่เสิง พรุ่งนี้เก้าโมงมีวิชาพื้นฐานรวมนะ ไปด้วยกันสิ อาจารย์บอกให้ไปเบิกอาวุธเย็นที่ชอบจากคลังมาล่วงหน้าด้วยนะ"

เห็นข้อความจากอู๋ซิงหยาง จางเซิงก็นึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้มีคลาสสอนใช้อาวุธเย็น (อาวุธที่ไม่ใช้ดินปืน เช่น ดาบ หอก)

วันรุ่งขึ้น

"พี่เสิง สองวันมานี้หายหัวไปไหนมา? ไร้ร่องรอยเลยนะ" อู๋ซิงหยางดูอ้วนขึ้นนิดหน่อย พูดจาอ้อแอ้นิดๆ

"ก็ทำนาไง ถามได้!"

"ยังจะมาโกหกอีก! ฉันรู้นะว่าพี่แอบไปซุ่มฝึกวิชามาแน่ๆ ซิงซิงบอกฉันหมดแล้ว พี่แอบไปปรุงยามาใช่ไหม?" พูดจบเจ้าอ้วนก็ยื่นหน้ามากระซิบข้างหู "เป็นไงบ้าง? เตาบึ้มไหม?"

"ไอ้บ้าเอ๊ย!" จางเซิงตบก้นเจ้าอ้วนไปป้าบหนึ่งด้วยความหมั่นเขี้ยว

"โอ๊ย!" อู๋ซิงหยางร้องลั่น "ทำไมแรงเยอะจัง! ก้นฉันแบนหมดแล้ว!"

เขารีบเอามือกุมก้นอวบๆ ของตัวเอง

"อย่าโกรธสิ ถ้าเตาระเบิดแล้วหน่วยกิตไม่พอ ยืมฉันก่อนได้นะ" อู๋ซิงหยางพูดอย่างภูมิใจ

"นายไปหาหน่วยกิตมาจากไหน?" จางเซิงงง ตัวเขาเองเป็นพวกพรสวรรค์โกงๆ แต่ซิงหยางแค่ระดับ A เองนะ

"ฮิฮิ! เรื่องหาหน่วยกิตนี่งานถนัดฉันเลย!" "พี่ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ฉันฮอตขนาดไหน พวกเด็กสถาบันเทพสงครามจ้องจะประจบฉันกันทั้งนั้น!"

"ง่ายๆ รักษาแผลเล็กน้อย คิด 1 หน่วยกิต!"

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง จางเซิงถึงบางอ้อ สถาบันเทพสงครามมีการฝึกต่อสู้เยอะ พวกเลือดร้อนก็แยะ เจ็บตัวกันบ่อย กิจการเจ้าอ้วนย่อมไปได้สวย

"เอานี่ไป!" จางเซิงล้วงยาเม็ดสีดำกำมือหนึ่งออกจากกระเป๋า "ให้แก!"

"เชี่ย! ยาเม็ดรวมสารอาหาร! พี่เสิง พี่โคตรเจ๋ง!" ซิงหยางรีบรับไป "นี่เม็ดละ 1 หน่วยกิตเลยนะ พี่เสิง ป๋ามาก!"

"ว่าแต่พี่เสิง พรสวรรค์พี่ไม่ใช่ 'เพาะพันธุ์เมล็ด' เหรอ?" อู๋ซิงหยางถามอย่างสงสัย "หรือว่า!"

ซิงหยางเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

"บ้าน่า! หรือพี่จะตื่นรู้ 'พรสวรรค์คู่'?"

จางเซิงอึ้ง "มีพรสวรรค์คู่ด้วยเหรอ?"

เห็นจางเซิงดูไม่เหมือนแกล้งทำ "มีสิ ที่สถาบันเทพสงครามมีคนนึงตื่นรู้พรสวรรค์คู่: สายป้องกันอันนึง สายโจมตีอันนึง แทบจะไร้เทียมทาน แถมเป็นระดับ S กับระดับ SS ด้วยนะ หยิ่งชิบหายเลย!"

จางเซิงไม่นึกว่าจะมีคนตื่นรู้พรสวรรค์คู่ ถ้ามีคนแรก ย่อมมีคนที่สอง ดูท่าจะประมาทใครไม่ได้ซะแล้ว

"จริงสิ พี่เสิง พี่ไม่เคยบอกเรื่องพรสวรรค์พี่เลยนะ หรือพี่จะเป็นบอสลับที่แอบซ่อนตัวอยู่?"

"จะเป็นงั้นได้ไง พรสวรรค์ฉันระดับต่ำเตี้ยเรี่ยดิน อายจะตายไม่อยากพูดถึง ที่ปรุงยาได้คงเพราะโชคช่วยแหละ"

เห็นจางเซิงไม่อยากพูดต่อ เจ้าอ้วนก็รู้ว่าควรหยุดถาม

เพราะที่มหาวิทยาลัยที่ 1 มีคนซ่อนเขี้ยวเล็บไว้เยอะเกินไป